Dat is nu all lang heer, wol twe tusend Johr, do wöör dar en ryk Mann,
de hadd ene schöne frame Fru, un se hadden sik beyde sehr leef, hadden
awerst kene Kinner, se wünschden sik awerst sehr welke, un de Fru
bedd'd so veel dorüm, Dag un Nacht, man se kregen keen un kregen keen.
Vör erem Huse wöör en Hof, dorup stünn en Machandelboom, ünner dem
stünn de Fru eens im Winter un schelld sik enen Appel, un as se sik
den Appel so schelld, so sneet se sik in'n Finger und dat Blood feel
in den Snee. »Ach,« säd de Fru, un süft'd so recht hoog up, un seg dat
Blood vör sik an, un wöör so recht wehmödig, »hadd ik doch en Kind, so
rood as Blood un so witt as Snee.« Un as se dat säd, so wurr ehr so
recht fröhlich to Mode: ehr wöör recht, as schull dat warden. Do güng
se to dem Huse, un't güng een Maand hen, de Snee vorgüng: un twe Maand,
do wöör dat gröön: un dre Maand, da kömen de Blömer uut der Eerd, un
veer Maand, do drungen sik alle Bömer in dat Holt, un de grönen Twyge
wören all in eenanner wussen: door süngen de Vögelkens, dat dat ganze
Holt schalld, un de Blöiten felen von den Bömern: do wöör de fofte
Maand wech, un se stünn ünner dem Machandelboom, de röök so schön, do
sprüng ehr dat Hart vor Freuden, un se füll up ere Knee un kunn sik
nich laten: un as de soste Maand vorby wöör, da wurren de Früchte dick
un staark, do wurr se ganß still: un de söwde Maand, do greep se na den
Machandelbeeren un eet se so nydsch, do wurr se trurig un krank: do
güng de achte Maand hen, un se reep eren Mann un weend un säd: »Wenn
ik staarw, so begraaf my ünner den Machandelboom.« Do wurr se ganß
getrost, un freude sik, bet de neegte Maand vorby wöör, do kreeg se en
Kind, so witt as Snee un so rood as Blood, un as se dat seeg, so freude
se sik so, dat se stürw.
Do begroof ehr Mann se ünner den Machandelboom, un he füng an to wenen
so sehr: ene Tydlang, do wurr dat wat sachter, un do he noch wat weend
hadd, do hüll he up, un noch en Tyd, do nöhm he sik wedder ene Fru.
Mit de tweden Fru kreeg he ene Dochter, dat Kind awerst von der eersten
Fru wöör en lüttje Sähn, un wöör so rood as Blood un so witt as Snee.
Wenn de Fru ere Dochter so anseeg, so hadd se se so leef, awerst denn
seeg se den lüttjen Jung an, un dat güng ehr so dorch't Hart, un ehr
düchd as stünn he ehr allerwegen im Weg, un dachd denn man jümmer wo
se ehr Dochter all dat Vörmägent towenden wull, un de Böse gas ehr dat
in, dat se dem lüttjen Jung ganß gram wurr un stödd em herüm von en Eck
in de anner, un buffd em hier un knuffd em door, so dat dat aarme Kind
jümmer in Angst wöör. Wenn he denn uut de School köhm, so hadd he kene
ruhige Städ.
Eens wöör de Fru up de Kamer gaan, do köhm de lüttje Dochter ook herup
un säd: »Moder, gif my enen Appel.« -- »Ja, myn Kind,« säd de Fru un
gaf ehr enen schönen Appel uut der Kist; de Kist awerst hadd enen
grooten sworen Deckel mit en groot schaarp ysern Slott. »Moder,« säd
de lüttje Dochter, »schall Broder nich ook enen hebben?« Dat vördrööt
de Fru, doch säd se, »ja, wenn he uut de School kummt.« Un as se uut
dat Fenster wohr wurr dat he köhm, so wöör dat recht, as wenn de Böse
äwer ehr köhm, un se grappst to un nöhm erer Dochter den Appel wedder
wech un säd: »Du schalst nich ehr enen hebben as Broder.« Do smeet se
den Appel in de Kist un maakd de Kist to: do köhm de lüttje Jung in de
Döhr, do gaf ehr de Böse in, dat se fründlich to ehm säd: »Myn Sähn,
wullt du enen Appel hebben?« un seeg em so hastig an. »Moder,« säd de
lüttje Jung, »wat sühst du gräsig uut! Ja, gif my enen Appel.« Do wöör
ehr, as schull se em toreden. »Kumm mit my,« säd se un maakd den Deckel
up, »hahl dy enen Appel heruut.« Un as sik de lüttje Jung henin bückd,
so reet ehr de Böse, bratsch! slöög se den Deckel to, dat de Kopp
afflöög un ünner de roden Appel füll. Da äwerleep ehr dat in de Angst,
un dachd: »Kunn ik dat von my bringen!« Da güng se bawen na ere Stuw na
erem Draagkasten un hahl' uut de bäwelste Schuuflad enen witten Dook,
un sett't den Köpp wedder up den Hals un bünd den Halsdook so um, dat'n
niks sehn kunn, un sett't em vör de Döhr up enen Stohl un gaf em den
Appel in de Hand.
Do köhm doorna Marleenken to erer Moder in de Kääk, de stünn by dem
Führ un hadd enen Putt mit heet Water vör sik, den röhrd se jümmer üm.
»Moder,« säd Marleenken, »Broder sitt vör de Döhr un süht ganß witt
uut un hett enen Appel in de Hand, ik heb em beden, he schull my den
Appel gewen, awerst he antwöörd my nich, do wurr my ganß grolich.« --
»Gah nochmaal hen,« säd de Moder, »un wenn he dy nich antworden will,
so gif em eens an de Oren.« Do güng Marleenken hen und säd: »Broder,
gif my den Appel.« Awerst he sweeg still, do gaf se em eens up de Oren,
do feel de Kopp herünn, doräwer vörschrock se sik un füng an to wenen
un to roren, un löp to erer Moder un säd: »Ach, Moder, ik hebb mynem
Broder den Kopp afslagen,« un weend un weend un wull sik nich tofreden
gewen. »Marleenken,« säd de Moder, »wat hest du dahn! Awerst swyg man
still, dat et keen Mensch maarkt, dat is nu doch nich to ännern; wy
willen em in Suhr kaken.« Do nöhm de Moder den lüttjen Jung un hackd em
in Stücken, ded de in den Putt un kaakd em in Suhr. Marleenken awerst
stünn daarby un weend un weend, un de Tranen füllen all in den Putt un
se bruukden gor keen Solt.
Da köhm de Vader to Huus un sett't sik to Disch un säd: »Wo is denn myn
Sähn?« Da droog de Moder ene groote, groote Schöttel up mit Swartsuhr,
un Marleenken weend un kunn sich nich hollen. Do säd de Vader wedder:
»Wo is denn myn Sähn?« -- »Ach,« säd de Moder, »he is äwer Land gaan,
na Mütten erer Grootöhm: he wull door wat blywen.« -- »Wat dait he
denn door? Un heft my nich maal Adjüüs sechd!« -- »O he wull geern
hen un bed my of he door wol sos Wäken blywen kunn; he is jo woll door
uphawen.« -- »Ach,« säd de Mann, »my is so recht trurig, dat is doch
nich recht, he hadd my doch Adjüüs sagen schullt.« Mit des füng he an
to äten un säd: »Marleenken, wat weenst du? Broder wart wol wedder
kamen.« -- »Ach, Fru,« säd he do, »wat smeckt my dat Äten schöön? Gif
my mehr!« Un je mehr he eet, je mehr wull he hebben, un säd: »Geeft my
mehr, gy schöhlt niks door af hebben, dat is as wenn dat all myn wör.«
Un he eet un eet, un de Knakens smeet he all ünner den Disch, bet he
allens up hadd. Marleenken awerst güng hen na ere Commod un nöhm ut
de ünnerste Schuuf eren besten syden Dook, un hahl all de Beenkens un
Knakens ünner den Disch heruut un bünd se in den syden Dook und droog
se vör de Döhr un weend ere blödigen Tranen. Door läd se se ünner
den Machandelboom in dat gröne Gras, un as se se door henlechd hadd,
so war ehr mit eenmal so recht licht, un weend nich mer. Do füng de
Machandelboom an sik to bewegen, un de Twyge deden sik jümmer so recht
voneenanner, un denn wedder tohoop, so recht as wenn sik eener so recht
freut un mit de Händ so dait. Mit des so güng dar so'n Newel von dem
Boom un recht in dem Newel dar brennd dat as Führ, un uut dem Führ dar
flöög so'n schönen Vagel heruut, de süng so herrlich un flöög hoog in
de Luft, un as he wech wöör, do wör de Machandelboom as he vörhen west
wöör, un de Dook mit de Knakens wöör wech. Marlenken awerst wöör so
recht licht un vergnöögt, recht as wenn de Broder noch leewd. Do güng
se wedder ganß lustig in dat Huus by Disch un eet.
De Vagel awerst flöög wech un sett't sik up enen Goldsmidt syn Huus un
füng an to singen:
»Mein Mutter, der mich schlacht,
mein Vater, der mich aß,
mein Schwester, der Marlenichen,
sucht alle meine Benichen,
bind't sie in ein seiden Tuch,
legt's unter den Machandelbaum.
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!«
De Goldsmidt seet in syn Waarkstäd un maakd ene gollne Kede, do höörd
he den Vagel, de up syn Dack seet un süng, un dat dünkd em so schöön.
Da stünn he up, un as he äwer den Süll güng, do vörlöör he eenen
Tüffel. He güng awer so recht midden up de Strat hen, eenen Tüffel un
een Sock an. Syn Schortfell hadd he vör, un in de een Hand hadd he de
golln Kede un in de anner de Tang; un de Sünn schynd so hell up de
Strat. Door güng he recht so staan un seeg den Vagel an. »Vagel,« secht
he do, »wo schöön kanst du singen! Sing my dat Stück nochmaal.« --
»Ne,« secht de Vagel, »twemaal sing ik nich umsünst. Gif my de golln
Kede, so will ik dy't nochmaal singen.« -- »Door,« secht de Goldsmidt,
»hest du de golln Kede, nu sing my dat nochmaal.« Do köhm de Vagel
un nöhm de golln Kede so in de rechte Poot un güng vör den Goldsmidt
sitten und süng:
»Mein Mutter, der mich schlacht,
mein Vater, der mich aß,
mein Schwester, der Marlenichen,
sucht alle meine Benichen,
bind't sie in ein seiden Tuch,
legt's unter den Machandelbaum.
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!«
Da flög de Vagel wech na enem Schooster und sett't sik up den syn Dack
un süng:
»Mein Mutter, der mich schlacht,
mein Vater, der mich aß,
mein Schwester, der Marlenichen,
sucht alle meine Benichen,
bind't sie in ein seiden Tuch,
legt's unter den Machandelbaum.
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!«
De Schooster höörd dat un leep vör syn Döhr in Hemdsaarmels un seeg
na syn Dack un mussd de Hand vör de Ogen hollen, dat de Sünn em nich
blend't. »Vagel,« secht he, »wat kannst du schöön singen.« Da rööp he
in syn Döhr henin: »Fru, kumm mal heruut, dar is een Vagel. Süh mal den
Vagel, de kann maal schöön singen.« Do rööp he syn Dochter un Kinner
un Gesellen, Jung un Maagd, un se kömen all up de Straat un seegen den
Vagel an, wo schöön he wöör, un he hadd so recht rode un gröne Feddern,
un üm den Hals wöör dat as luter Gold, un de Ogen blünken em im Kopp as
Stern. »Vagel,« sägd de Schooster, »nu sing my dat Stück nochmaal.«
-- »Ne,« secht de Vagel, »twemaal sing ik nich umsünst, du must my wat
schenken.« -- »Fru,« säd de Mann, »gah na dem Bähn, up dem bäwelsten
Boord door staan een Poor rode Schö, de bring herünn.« Do güng de Fru
hen un hahl de Schö. »Door, Vagel,« säd de Mann, »nu sing my dat Stück
nochmaal.« Do kühm de Vagel un nöhm de Schö in de linke Klau un flöög
wedder up dat Dack und süng:
»Mein Mutter, der mich schlacht,
mein Vater, der mich aß,
mein Schwester, der Marlenichen,
sucht alle meine Benichen,
bind't sie in ein seiden Tuch,
legt's unter den Machandelbaum.
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!«
Un as he uutsungen hadd, so flöög he wech. De Kede hadd he in de rechte
un de Schö in de linke Klau, und he flöög wyt wech na ene Mähl, un de
Mähl güng »klippe klappe, klippe klappe, klippe klappe«. Do güng de
Vagel up enen Lindenboom sitten, de vör de Mähl stünn un süng: »Mein
Mutter, der mich schlacht,« -- do höörd een up, -- »mein Vater, der
mich aß,« -- do höörden noch twe up un höörden dat, -- »mein Schwester,
der Marlenichen« -- do höörden wedder veer up, -- »sucht alle meine
Benichen, bind't sie in ein seiden Tuch,« -- nu hackden noch man acht,
-- »legt's unter« -- nu noch man fyw, -- »den Machandelbaum.« -- nu
noch man een. -- »Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!« -- Do
hüll de lezte ook up un hadd dat lezte noch höörd. »Vagel,« secht he,
»wat singst du schöön! Laat my dat ook hören, sing my dat nochmaal.«
-- »Ne,« secht de Vagel, »twemaal sing ik nich umsünst, gif my den
Mählensteen, so will ik dat nochmaal singen.« -- »Ja,« secht he, »wenn
he my alleen tohöörd, so schullst du em hebben.« -- »Ja,« säden de
annern, »wenn he nochmaal singt, so schall he em hebben.« Do köhm de
Vagel herünn, un de Möllers saat'n all twintig mit Böhm an un böhrden
Sten up, »hu uh uhp, hu uh uhp, hu uh uhp!« Do stöök de Vagel den Hals
döör dat Lock un nöhm em um as enen Kragen, un flöög wedder up den Boom
un süng:
»Mein Mutter, der mich schlacht,
mein Vater, der mich aß,
mein Schwester, der Marlenichen,
sucht alle meine Benichen,
bind't sie in ein seiden Tuch,
legt's unter den Machandelbaum.
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!«
Un as he dat uutsungen hadd, do deed he de Flünk von eenanner, un hadd
in de rechte Klau de Kede un in de linke de Schö un üm den Hals den
Mählensteen, und floog wyt wech na synes Vaders Huse.
[Illustration: Von dem Machandelboom]
In de Stuw seet de Vader, de Moder un Marleenken by Disch, un de Vader
säd: »Ach, wat waart my licht, my is recht so good to Mode.« -- »Nä,«
säd de Moder, »my is recht so angst, so recht as wenn en swoor Gewitter
kummt.« Marleenken awerst seet un weend un weend, da köhm de Vagel
anflegen, un as he sik up dat Dack sett't, »ach,« säd de Vader, »my is
so recht freudig un de Sünn schont buten so schöön, my is recht, as
schull ik enen olen Bekannten weddersehn.« -- »Ne,« säd de Fru, »my is
so angst, de Täne klappern my, un dat is my as Führ in den Adern.« Un
se reet sik ehr Lyfken up un so mehr, awer Marleenken seet in en Eck
un weend, un hadd eren Platen vör de Ogen, un weend den Platen ganß
meßnatt. Do sett't sik de Vagel up den Machandelboom un süng: »Mein
Mutter, der mich schlacht,« -- Do hüll de Moder de Oren to un kneep de
Ogen to, un wull nich sehn un hören, awer dat bruusde ehr in de Oren as
de allerstaarkste Storm, un de Ogen brennden ehr un zackden as Blitz.
-- »Mein Vater, der mich aß,« -- »Ach, Moder,« secht de Mann, »door
is en schöön Vagel, de singt so herrlich, de Sünn schynt so warm, un
dat rückt as luter Zinnemamen.« -- »Mein Schwester, der Marlenichen«
-- Do läd Marleenken den Kopp up de Knee un weend in eens wech, de
Mann awerst säd: »Ik gah henuut, ik mutt den Vagel dicht by sehn.« --
»Ach, gah nich,« säd de Fru, »my is as beewd dat ganße Huus un stünn
in Flammen.« Awerst de Mann güng henuut un seeg den Vagel an: »Sucht
alle meine Benichen, bind't sie in ein seiden Tuch, legt's unter den
Machandelbaum. Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bin ik!« -- Mit
des leet de Vagel de gollne Kede fallen, un se feel dem Mann jüst um'n
Hals, so recht hier herüm, dat se recht so schöön passd. Do güng he
herin un säd: »Süh, wat is dat vör'n schöön Vagel, heft my so'ne schöne
gollne Kede schenkd, un süht so schöön uut.« De Fru awerst wöör so
angst, un füll langs in de Stuw hen, un de Mütz füll ehr von dem Kopp.
Do süng der Vagel wedder: »Mein Mutter, der mich schlacht,« -- »Ach,
dat ik dusend Föder ünner de Eerd wöör, dat ik dat nich hören schull!«
-- »Mein Vater, der mich aß,« -- Do füll de Fru vör dood nedder. --
»Mein Schwester, der Marlenichen« -- »Ach,« säd Marleenken, »ik will
ook henuut gahn un sehn, of de Vagel my wat schenkt?« Do güng se
henuut. -- »Sucht alle meine Benichen, bind't sie in ein seiden Tuch.«
-- Do smeet he ehr de Schö herünn. -- »Legt's unter den Machandelbaum.
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vagel bün ik!« -- Do wöör ehr so licht
un frölich. Do truck se de neen roden Schö an, un danßd un sprüng
herin. »Ach,« säd se, »ik wöör so trurig, as ik henuut güng, un nu is
my so licht, dat is maal en herrlichen Vagel, hett my en Paar rode Schö
schenkd.« -- »Ne,« säd de Fru un sprüng up, un de Hoor stünnen ehr to
Baarg as Führsflammen, »my is as schull de Welt ünnergahn, ik will
ook henuut, of my lichter warden schull.« Un as se uut de Döhr köhm,
bratsch! smeet ehr de Vagel den Mählensteen up den Kopp, dat se ganß
tomatscht wurr. De Vader un Marleenken höörden dat un güngen henuut. Do
güng en Damp un Flamm un Führ up von der Städ, un as dat vorby wöör, do
stünn de lüttje Broder door, un he nöhm synen Vader un Marleenken by
der Hand, un wören alle dre so recht vergnöögt un güngen in dat Huus by
Disch un eeten.
[Illustration]