Iom malproksime de mia sveda hejmo sin trovas granda, bela abio-arbaro.
Oni ofte diskutas pri la deveno de tiu ĉi arbaro, ĉar ŝajnas ke ĝi estis
plantita, kaj ne kreskis laŭ naturaj metodoj. Pri tiu ĉi arbaro mia
patro foje rakontis la jenan:
En la jaro 1580 loĝis en nia provinco Sro. Aksel Andreso kune kun la
edzino kaj unu filo, Karlo. Kelkajn mejlojn malproksime loĝis la riĉa
Sro. Sven Rosental, en tiu tempo unu el la plej konataj homoj de mia
provinco. Li havis belan filinon, Elino.
Karlo, nature, enamiĝis en la belan Elinon, kaj la gepatroj ne
kontraŭstaris ilin.
Nelonge post tiu ĉi enamiĝo okazis milito inter Svedujo kaj Danujo, kaj
Karlo devis foriri kaj bataladi por la patrujo. Ĵus antaŭ lia foriro la
juna Elino promesis al li la manon; tiam ili malkuniĝis kaj Karlo
foriris.
Dum longa tempo la milito daŭris, kaj en unu terura batalo Karlo estis
kaptita kaj tuj metita en malliberejon.
Dum li tie restis oni pensis en lia hejma urbo ke li neniam revenos.
Sven Rosental, kiu rimarkis ke la filino ne havis deziron al aliaj
junuloj sed nur al Karlo, fine deklaris ke ŝi devos elekti alian
amanton. La filino ploregis, sed eĉ larmoj kaj preĝoj ne helpis al ŝi.
La patro malpermesis ŝin eĉ pensi pri Karlo kaj ordonis al ŝi ke ŝi
edziniĝu kun alia viro.
[Ilustraĵo: _Elino kaj Karlo._]
La malfeliĉa knabino ofte sidis nokte apud la fenestro kaj ripetis la
nomon de tiu, por kiu ŝi volonte oferus la vivon. Venis la vintro kaj la
printempo, sed ne revenis Karlo. Fine venis la tago kiam ŝi devus obei
al la patro kaj elekti alian viron.
Dum tiu ĉi tempo Karlo, sidante en la turo de la malliberejo, pensadis
pri nenio escepte kiel li povus forkuri. Li elpensis unu projekton post
alia sed ĉiam forlasis ĝin. Fine li elpensis bonan metodon kaj tuj
elprovis ĝin. Li petegante diris al la reĝo ke li tre volus veturi
hejmen por edziĝi kun sia amantino, kaj ankaŭ ke li volus tie resti
sufiĉe longe por semi kaj rikolti. La reĝo, kiu havis bonan koron,
promesis al li, kondiĉe ke li revenu tuj post la rikolto.
La feliĉa Karlo revenis hejmen, kaj la tuta urbo ĝojegis. Ĉie estis
sento de feliĉo, kaj oni buĉis la plej grasan bovidon de la tuta urbo
kaj aranĝis grandan edziĝan feston. Sed post la edziĝo oni ree
malĝojegis, ĉar Karlo bedaŭrinde devus tie resti nur ĝis la rikolto.
Karlo, tamen, estis sprita junulo kaj ne havis deziron aŭ intencon
baldaŭ reveni al la malliberejo. Li tial plantis multe da abiosemoj en
longaj vicoj.
Pasis la aŭtuno kaj la reĝo anoncis al Karlo ke li revenu al la
malliberejo. Sed Karlo respondis ke li ankoraŭ ne rikoltis kaj ke la
semoj eĉ ne estis elvenintaj el la tero.
Kiam la reĝo eltrovis kiel lia juna malliberulo superruzis lin li forte
ridegis kaj volonte liberigis lin.
Post multe, tre multe da jaroj la semoj fariĝis granda bela arbaro, kie
jare venas la birdoj por tie konstrui nestojn, kaj kie la suno ĉiam hele
brilas.
[Piednoto 8: Nordaj koboldoj, kiuj portis lanternojn.]