Kiam mi estis eta knabino mi ofte iris kune kun mia patrino kiam ŝi
melkis la bovinojn, ĉar mi amis la patrinon kaj mi tre amis vidi la
blankan lakton fluanta en la sitelon, kaj precipe mi amis vidi la
katojn, kiuj venis ĉiuvespere por trinki lakton.
Unu vesperon venis al ni kato, nigra kiel inko kaj malgranda kiel
ratego. Li eksaltis sur la genuon de mia patrino kaj trinkis el la
sitelo. La patrino iom koleris kaj frapetis la katon. "Miaŭ-aŭ-aŭ!"
diris la kato per terurega blekado kaj malrapide foriris. Ĉe ĉiu paŝo ĝi
kreskis pli kaj pli, kaj ĵus kiam ĝi atingis la arbaron ĝi estis granda
kiel ĉevalido kaj eĉ havis la formon kaj vidiĝon de ĉevalido.
La sekvantan tagon mia patro ridetante diris ke ni havas novan ĉevalidon
kaj li kondukis ĝin al la dompordo por montri al ni. Mi tuj ekkomprenis
ke la besto tute ne estas ĉevalido sed ke ĝi estas la nigra kato, kaj
pro tio mi ne amis la belan idon. La patro konsideris la tutan aferon
kiel ridindaĵon kaj eĉ mokis min. Sed kompreneble li mem eraris. Mi ja
havis dek jarojn kaj tial estis saĝa fraŭlino. Jes, mia patro certe
eraris.