Ĉu vi iam legis aŭ aŭdis pri Linne? Linne ne estas ia cigaro aŭ legomo
aŭ urbo. Ho, ne! Linne estas fama sveda naturalisto. Dum miaj
student-jaroj oni ĉiutage parolis pri Linne. La profesoroj diskutadis
pri li, la disputadkluboj disputis pri li, la fraŭlinoj kantis pri li
kaj oni ofte sonĝis pri Linne. Oni eĉ preskaŭ manĝis kaj trinkis
Linne'on. Linne, Linne, Linne! Ĉiam Linne!
Fine mi mem interesiĝis pri la sinjoro kaj decidis studi la naturon. Pro
tiu ĉi malbenita konkludo mi havis la jenan malfeliĉan aventuron:
Unu tagon, promenante laŭ la vojeto al la lernejo, fajfante tre
malbelsone la Serenadon de Ŝubert, mi ekvidis malproksime malgrandan
beston, kiu nezorgeme manĝis la freŝan herbon apud la vojo. Tuj la ideo
eniris mian kranion karesi la beston, ĉar tiel ja faris Linne.
Silente kiel ombro mi proksimiĝis kaj kiam ajn la besteto ektimis mi tuj
haltis, movante nek fingron nek okulon. Post kelke da minutoj mi estis
tre proksime al la besteto. Zorgeme kaj malrapide mi fleksis mian dorson
kaj tuŝetis la idon sur la kapo.
Ho, ĉielo! Kraĉante kiel kato, ĝi saltis al la ĉielo. Kaj mi? Mi ankaŭ
saltis ĉielon, sed spite la granda eksalto mi ne povis eviti la fortan
odoron, ĉar la ido ja estis la terure malbondora putoro, kies odoro
estas pli terura ol cent malfreŝaj ovoj.
Kelkajn minutojn poste dum mi rapide demetis la vestojn per unu mano kaj
premis la nazon per la alia, mi diris por mi mem: "Se Linne deziras ludi
kun ranoj kaj serpentoj kaj tigroj mi certe ne volas lin malpermesi, sed
kiam mi ree tuŝos putoron mi antaŭe konvinkos min ke ĝi estas kato."