La laplandaj tradicioj plejofte priskribas gigantojn kaj homajn
aventurojn kun ili. Oni timis la giganton pro lia grandegeco kaj forto
kaj precipe ĉar li ŝatis homan karnon. Sed malgraŭ tiu forto la giganto
malofte povis superspriti la homojn, ĉar li estis mallaborema kaj
mallerta kaj ne tiel sprita, kiel la laplandano.
Estis iam giganto, kiu enamiĝis en laplandan fraŭlinon. Nek la fraŭlino,
nek la patro amis la giganton, sed ili ne kuraĝis kontraŭstari liajn
amkonfesojn, sed eĉ dankis lin pro la honoro, kiun li montris al ili.
Por si mem la patro pensis ke nenio okazos el la amindumo, kaj, pensis
li, kiam venos la tempo, tiam venos la solvo. Tamen, li devis apartigi
tagon en kiu la giganto povos alveni por forporti la novedzinon. Antaŭ
lia alveno, la laplandano prenis ŝtipon, kiu havas la saman grandecon
kiel la filino, vestis ĝin per nova vesto, nova ĉapo, arĝenta zono, ŝuoj
kaj ŝuŝnuretoj, kaj starigis ĝin en angulon de la tendo, kun peza vualo
sur la kapo, laŭ la kutimo de la laplandanoj.
Kiam la giganto eniris la tendon kaj vidis sian belevestitan amatinon,
li fariĝis tre ĝoja, kaj tuj postulis la cervojn, kiujn la bopatro jam
antaŭe promesis kiel donacon. Dum la tuta tempo la filino restis kun
kelkaj cervoj kaj glitveturilo post najbara monteto. Post kiam la
giganto ricevis la cervojn kaj dum li mortigis unu el ili por la
vespermanĝo, la laplandano sin alŝtelis al la filino kaj la du foriris
kiel eble plej rapide for de la hejmo.
Post la mortigo de la cervo la giganto eniris al la amatino.
"Nu, Sukeraĵo," diris li, "metu la poton sur la fajron!"
Sukeraĵo sin ne movis.
"Ha, Etulino estas modesta," diris li; "mi mem faros ĝin." Kiam la akvo
iom bolis li aldonis:
[Ilustraĵo _La Giganto kurĉasas la Laplandanon._]
"Filineto, vi nun devas fendi la ostojn."
Sed Filineto staris senmove.
"Filineto estas modesta, mi mem faros ĝin," pensis li. Kiam la viando
estis kuirita, diris li:
"Belulino, venu nun kaj metu la viandon sur la tablon!" Sed Belulino
estis tiel modesta, kiel antaŭe, kaj movis nek fingron nek okulojn nek
lipojn.
"Treege modesta estas mia eteta belulino: mi mem faros ĝin," pensis la
giganto.
Post kiam li pretigis la viandon li petis ŝin ke ŝi venu kaj manĝu, sed
vane. La fraŭlinaĵo staris kiel egipta mumo.
"Bonege," pensis la giganto, "mi do manĝos la tutan kuiraĵon." Post la
vespermanĝo li ordonis al ŝi ke ŝi pretigu la liton.
"Nu, mia plej kara knabino, se vi estas tiel modesta mi mem faros ĝin,"
diris la malspritulo.
"Amatino mia, iru nun en la liton!" Ne, ŝi estis kaj restis modesta. La
giganto fine ekkoleregis kaj malafable ekkaptis ŝin.
Kiam li eltrovis kiel la laplandano lin superruzis, kaj ke li ricevis
ŝtipon anstataŭ fraŭlino kun karno kaj sango, li forte koleregis kaj
komencis kurĉasi la laplandanon. Sed tiu estis jam tre malproksime kaj
la giganto ne povis trovi lin. La neĝo ankaŭ komencis fali kaj la
grandegulo perdis la vojon. Post iom da tempo li malvarmiĝis. Kiam la
luno aperis li pensis ke ĝi estas fajro, ekbruligita de la laplandano
kaj tial kuregis al ĝi kiel eble plej rapide. La neĝo falis pli kaj pli,
kaj post iom da tempo li estis tiel malvarma kaj lacega ke li
suprengrimpis altan arbon por ke li estu pli proksime al la fajro, kaj
tie li baldaŭ mortis pro la malvarmo.