ΒΟΥ. ¿No? Donchs mira: bona nit.
(_La Baronesa dòna á Jordi 'l paper qu' ha firmát y díu:_)
BARONES. En cambi 't demano, Jordi,
ja que 'l tèu influix ho pot,
que procuris tú qu' Olot
mès d' aquest fèt no 's recordi.
Que no amarguin mès ma estrella
volent insultar l' heréu...
Al fi l'estimo... es fill mèu...
y sò tant vella... ¡tant vella...
que 'l vèureu me mataria!
Per mí s' aguanta 'l castell...
per mí respecteulo á n' éll...
la pobra ávia... aixó voldria.
JORDI. ¡Oh!¡ Senyora baronesa!
Jo 'm rebelo á n' al manar...
¡pero ara!... ¡Vos suplicar!...
Noblesa contra noblesa.
Jo, lo qu' havéu dit farè,
y fins, perque quedi honrát,
de tot lo qu' aquí ha passát,
á mí la culpa 'm darè.
BARÓ. No; á ningú mès qu' á mí,
que sò 'l verdader culpable...
A mí, que 'm veig misserable
entre tots, nobles aquí.
M' han posát vostres agravis
de rojor las galtas plenas.
¡Al fi corre per mas venas
la honrada sanch dels mèus ávis!
Jo sabrè prová á tothom
quí ho dupti 'n aquesta terra,
que, tant en pau com en guerra,
serè digne del mèu nom.
BARONES. ¡Ah! ¡Que 'l cel ho vulga així!
JORDI. Ho voldrá de cert, senyora.
La primera volta fora
que l' honor no eixís d' aquí,
y tant s' honra quant treballa
lo ferrer enmascarat, (_Cops de mall lluny._)
com lo quí es noble, colrát
pe 'l sol del camp de batalla.
¿Sentíu? Es l' altre ferrer
que comensa ja 'l jornal.
Cridéu als de la fornal.
treballém ab cor enter,
y creguén qu' us heu salvát (_Al Barò._)
perque la virtút may falla.
y devant del amor, calla
l' odi mès encarnissát.
La daga qu' ara tindréu
pot recordarvosho massa:
De mallas d' amor no 'n passa:
pero d' aquestas... miréu.
(_La clava traspassánt las mallas._)