Nid oes gennyf fawr o bleser gydag ysgrifennu un math o farddoniaeth
heblaw caneuon bychain o’r fath hyn. Fy mhlant fy hun ydyw’r Caniadau.
Dymuniad fy nghalon a balchder fy mynwes ydyw eu dwyn i fyny yn blant da.
Wrth adael i rai ddawnsio mewn plentynrwydd, ac i’r lleill chwerthin ac
ysmalio, caiff nifer o honynt gadw carwriaeth ac eraill ganu hen alawon
eu brodir. Caiff bechgyn weithio yn y graig, a bugeilio ar y mynydd, a
phan fydd dolefiad corn y gâd yn galw, fe’u cyfeiriaf i faes y frwydr i
amddiffyn eu cartref, ac i farw’n ddewr tros Ryddid eu mamwlad. Yn nesaf
at ofni Duw ac anrhydeddu y brenin, cant garu eu gwlad a meddwl yn dda am
eu hiaith a’u cenedl.