Capit: lviij.
Didimus die coninc vãdẽ Bracmãnen antwoorde tot alexander aldus Heer
coninc ghi versmaet onse bodẽ die wi tot v sendẽ als onwaerdige luden
daer ghi nochtãs sulke nie maren vã ons gehoort hebt. Maer nv sal ic v
van onsen zedẽ die waerheit segghen Die bracmãnen leuen een simpel leuẽ.
eñ minnen alle suuerheit eñ haten alle onreynicheit Si en begeren anders
gheen dinc dã die nature [ver]leent Onse lijftocht is simpel eñ onsẽ
cost en is niet groot Want wi en begeren gheen lecker morseelẽ: mer wi
eten onse spijse onderlinge alsoe die aerde draecht sõder grauẽ eñ
ackerẽ Want wi en eten gheen dinc dat leeft. eñ hier om en wort onder õs
nyemant zieck noch en quelet: Wy hebbẽ oec een zede dat nyemãt den
anderẽ en helpet: want wi sijn altijts alle effen rijck. Hier om soe
leuen wij sonder haet eñ nijt. eñ wi hebben alle effen grote armoede En
aldus soe sijn wi alle effen rijck vã goede Wi en hebben onder ons gheen
wet: wãt onder ons en is nyemãt die misdoet Wi en weten oeck niet vã
arbeyde daermen an winnen mach. want die gyericheit is al quaet Ende soe
wye datter mede beuãgen wort in sijn herte: sij brenct hem ter armoedẽ
eñ scanden wãt die gyericheit en heeft gheen scande noch eynde. eñ soe
die gyericheit meer crighet hoe sij meer begeert te hebben Wi en begeren
gheen dinc dan dat wi steruen moeten sõder pijn Wij slapen sonder
sorghe: eñ wi en eyschen vã nyemant dienst cleyne noch groot Wi sijn
alle vry. sõder dat allene ons vleysch onderdaen is onser redene Eñ wi
houden ouer felheyt dat wi ons gebueren dwingen souden om ons onderdaen
te wesen die die moeder der nature ons ghelijc gemaect heeft. eñ die
vader vã hemelrijc tot sijn rijcke geroepen heeft. daermen ewelick in
leeft mit blijscappẽ Wij leuen gemackelic in onse holen wãt nyemant en
derf ons daer in storen. Eñ wi en dragen oec gheen costelicke clederẽ:
wãt wi decken ons al mit papelẽ alsoet tamelic is Wij en willen gheen
vrouwẽ om oncuysheit mede te doen. mer om dat wi begeren kinderen daer
aen te winnen Onder õs so en sterft nyemãt voor sinen vader eñ mitten
doden en maken wij gheen feeste wãt het is mit ons alleens mitten
minsten eñ mitten meestẽ: Maer uwe zede is dat ghi groot goet leght an
den doden eñ ghi en laet der aerden niet hebben dat haer is: mer ghi
ouerdect uwe dooden mit siluere eñ goude eñ ontneemt der aerden aldus
dat haer toebehoort. In ons lãt en valt gheen plaghe want wi en
ontsuuerẽ die lucht niet mit quaetheden daer die plagen om plegẽ te
geschien Die wint eñ dat weder is in onsen lãden ghenoechlick nadẽ tijt
vanden iare Wij en houdẽ anders gheen medicijn dã dat wi etẽ soberlic
zuuere spijse: wãt vasten doet wel genesen eñ hout ons gesont Wij en
plegen gheẽ spel. danssen noch roeyen noch tornoyẽ noch spel van dieren
te maken: eñ wi en varen nergent om sulck spel te ansien. want die
werelt eñ dẽ hemel geuen õs genoech schoonheden te ansien Wãt wi sien dẽ
hemel dat hi schone eñ claer is. eñ allesins wel gecyert is mitten
sterren en planeten. Oeck syen wi in die zee die gedaente vã purpure eñ
oec van die visschen in menighen manieren daer in spelen ende springhen
Dan syen wi voort hoe die zee die aerde allesins omme helset heeft:
recht oft haer suster waer Wij hebben oec groote genoechte te syen op
die groote weyden die al om ende om mit schoon groene bloemen staen die
soe wel eñ soete ruken voor die ogen eñ voor den sin eñ daer hebbẽ wi
veel genoechten in Wi hebben oec grote ghenoechte aen te sien die wilde
bosschen eñ die groene bomen daer die vogelen soe schoon eñ soet op
singhen Dit sijn die rijcheden der naturen eñ haer schoonhedẽ eñ weelden
Wij en varen nimmermeer te lande noch ter zee om comenscappe te doen:
wãt die rijcheden vã vremden landẽ en sullẽ nimmermeer onsen sin
verwinnen Eñ wi en begeren niet meer vã aertschen goeden dan dat wi in
armoeden leuẽ mogen blijdelic eñ sonder sorghe Wij en leren oec niet
schone spreken wãt daer leyt loosheit in: eñ men becleet die logen mit
schoonre talen also schone datter menich man mede bedrogen wort Wãt men
ontschuldicht daer mede de misdadighen eñ men [ver]duystert daer mede
dat recht Dã prijsen die ghene diet horen dẽ taelman eñ seggẽ dat hi
wijs is: mer dit is een onsalich prijs die die cõsciencie besmettet Maer
onder ons en doetmen dit nimmermeer. want wi hebben een zeer simpele
sprake die altijts wel eñ waersprekende wesen moet Ende wi en willen tot
gheenre scholen gaen: anders niet dan daermen leert dat sekerste eñ dat
beste. wãt wi en leren anders niet eeren dã dat ouerste goet. Eñ ghi
leert te vogelen eñ te doen dat genoechlic is uwẽ vleische Wij en
offeren gode gheen beesten. noch en maken hẽ gheen grote costelicke
tẽpelen eñ outaren als ghi doet Eñ v luden dunct datter gheen arm ludẽ
en sijn die uwes goets te doen hebben Dat is groote misdaet want god
wilt gheeert wesen om sijn grootheit mit suueren dienst sonder bloet te
storten eñ te offerẽ Wãt alsmen hẽ bidt mit suueren woorden soe doet hi
dẽ menschen genade Want god is selue dat woort daer alle dingen bi
gemaect sijn eñ alle dingen behoet hout eñ voet Dat woort minnẽ wi. wãt
dat heeft ons nv gegeuen onsẽ geest eñ ons leuen. Mer om dat god selue
is gheest eñ leuen soe en machmen niet wel gewinnen sijn vrientscap mit
desen aertschen goede: mer men wint sijn vrientscap mit suuerẽ leuen eñ
datmen hẽ altijt dancke eñ loue Hier om segghen wi dat ghi onsalich
volck bent. want ghi en [ver]staet niet dat v beghin is vandẽ hemel. eñ
dat ghi maechscap hebt mit gode die alle dinc gescepen heeft Mer mit
dorperlike dinghen besmet ghi uwe edelheit altemael om dat ghi die
genoechte uwes vleysches volget na sijnre begeerten: ende dat ghi
vercoren hebt eñ minnet alle dingen die comen vãder aerden: ende die
minne daer of ontsuuert die lucht: dat water ende die aerde Noch doet
ghi veel meer quaets want ghi sijt gode al of gegaen eñ ghi aenbedet
dode luden recht of sij goden waren want sij sijn moortdadighe luden eñ
vyanden die v tot alle scanden brengen