Philippus die coninck van Macedonien seynde in Delfos tot Appollijn den
afgod een groot present om hem te vragen: wye nae hẽ regneren soude in
sijn conincrike. Doe antwoorde die afgod Appollijn Die so vroem is dat
hi Pucifael beriden mach: die sal coninc wesen vã dinen conincrijke eñ
oec van al die werelt Dit Pucifael was een wreet wildt ors als een
lybaert eñ het was zeer groot snel eñ goet. maer het hadde menighen man
ghedoot want het en liet nyemant op hem sitten Desẽ ors hildt Philippus
beslotẽ in een stal Op een tijt ghinc Alexãder voerby den stal. eñ hi
hoorde dat ors neyen zeer vreeselick Doe vraechde hi Ist een lybaert of
een paert dat ic daer hore neyen Ptholomeus die mit hẽ ghinc seide hem
Het is dat ors Pucifael dat alle die luden verbijt Doe dede Alexander
den stal ontsluten: eñ alsoe haest als dat ors buten quã soe spranc hi
daer op eñ reedtet waer dat hi woude: sonder enich bant of breydel Dat
nochtans menigen mensche wonder gaf. want Alexander noch niet en was dan
een kint van vijftien iaren: Doe liep daer een sargant tot Philipp[us]
eñ hij dochte dat Appollijn dit voorseyt hadde Ende die coninc quã
haestelic tot sinen zone zeer blijde eñ vroylick. eñ hi gruetede hem als
een heere van alle die werelt.
[Afbeelding: Hoe Alexander doe hij vijftien iaer out was hoorde dat te
Pysen een steeckspul beroepen was Ende hoe Alexander daer den prijs
wan.]
Hoe Alexander den prijs te Pysen wan: