XII. HYMNUS EPIPHANIAE

Quicumque Christum quaeritis,

oculos in altum tollite,

illic licebit visere

signum perennis gloriae.

Haec stella, quae solis rotam 5

vincit decore ac lumine,

venisse terris nuntiat

cum carne terrestri Deum.

Non illa servit noctibus

secuta lunam menstruam, 10

sed sola caelum possidens

cursum dierum temperat.

Arctoa quamvis sidera

in se retortis motibus

obire nolint, attamen 15

plerumque sub nimbis latent.

Hoc sidus aeternum manet,

haec stella nunquam mergitur,

nec nubis occursu abdita

obumbrat obductam facem. 20

Tristis cometa intercidat,

et si quod astrum Sirio

fervet vapore, iam Dei

sub luce destructum cadat.

En Persici ex orbis sinu, 25

sol unde sumit ianuam,

cernunt periti interpretes

regale vexillum Magi.

Quod ut refulsit, ceteri

cessere signorum globi, 30

nec pulcher est ausus suam

conferre formam Lucifer.

Quis iste tantus, inquiunt,

regnator astris inperans,

quem sic tremunt caelestia, 35

cui lux et aethra inserviunt.

Inlustre quiddam cernimus,

quod nesciat finem pati,

sublime, celsum, interminum,

antiquius caelo et chao. 40

Hic ille rex est gentium

populique rex Iudaici,

promissus Abrahae patri

eiusque in aevum semini.

Aequanda nam stellis sua 45

cognovit olim germina

primus sator credentium,

nati inmolator unici.

Iam flos subit Davidicus

radice Iesse editus, 50

sceptrique per virgam virens

rerum cacumen occupat.

Exin sequuntur perciti

fixis in altum vultibus,

qua stella sulcum traxerat 55

claramque signabat viam.

Sed verticem pueri supra

signum pependit inminens,

pronaque submissum face

caput sacratum prodidit. 60

Videre quod postquam Magi,

eoa promunt munera,

stratique votis offerunt

tus, myrrham, et aurum regium.

Agnosce clara insignia 65

virtutis ac regni tui,

puer o, cui trinam Pater

praedestinavit indolem.

Regem Deumque adnuntiant

thesaurus et fragrans odor 70

turis Sabaei, ac myrrheus

pulvis sepulcrum praedocet.

Hoc est sepulcrum, quo Deus,

dum corpus extingui sinit

atque id sepultum suscitat, 75

mortis refregit carcerem.

O sola magnarum urbium

maior Bethlem, cui contigit

ducem salutis caelitus

incorporatum gignere. 80

Altrice te summo Patri

haeres creatur unicus,

homo ex tonantis spiritu

idemque sub membris Deus.

Hunc et prophetis testibus 85

isdemque signatoribus,

testator et sator iubet

adire regnum et cernere:

Regnum, quod ambit omnia

diva et marina et terrea 90

a solis ortu ad exitum

et tartara et caelum supra.

Audit tyrannus anxius

adesse regum principem,

qui nomen Israel regat 95

teneatque David regiam.

Exclamat amens nuntio,

successor instat, pellimur;

satelles i, ferrum rape,

perfunde cunas sanguine. 100

Mas omnis infans occidat,

scrutare nutricum sinus,

interque materna ubera

ensem cruentet pusio.

Suspecta per Bethlem mihi 105

puerperarum est omnium

fraus, ne qua furtim subtrahat

prolem virilis indolis.

Transfigit ergo carnifex

mucrone destricto furens 110

effusa nuper corpora,

animasque rimatur novas.

Locum minutis artubus

vix interemptor invenit,

quo plaga descendat patens 115

iuguloque maior pugio est.

O barbarum spectaculum!

inlisa cervix cautibus

spargit cerebrum lacteum

oculosque per vulnus vomit. 120

Aut in profundum palpitans

mersatur infans gurgitem,

cui subter artis faucibus

singultat unda et halitus.

Salvete flores martyrum, 125

quos lucis ipso in limine

Christi insecutor sustulit,

ceu turbo nascentes rosas.

Vos prima Christi victima,

grex inmolatorum tener, 130

aram ante ipsam simplices

palma et coronis luditis.

Quid proficit tantum nefas,

quid crimen Herodem iuvat?

unus tot inter funera 135

inpune Christus tollitur.

Inter coaevi sanguinis

fluenta solus integer

ferrum, quod orbabat nurus,

partus fefellit virginis. 140

Sic stulta Pharaonis mali

edicta quondam fugerat

Christi figuram praeferens

Moyses, receptor civium.

Cautum et statutum ius erat, 145

quo non liceret matribus,

cum pondus alvi absolverent,

puerile pignus tollere.

Mens obstetricis sedulae

pie in tyrannum contumax 150

ad spem potentis gloriae

furata servat parvulum:

Quem mox sacerdotem sibi

adsumpsit orbis conditor,

per quem notatam saxeis 155

legem tabellis traderet.

Licetne Christum noscere

tanti per exemplum viri?

dux ille caeso Aegyptio

absolvit Israel iugo. 160

At nos subactos iugiter

erroris inperio gravi

dux noster hoste saucio

mortis tenebris liberat.

Hic expiatam fluctibus 165

plebem marino in transitu

repurgat undis dulcibus,

lucis columnam praeferens:

Hic praeliante exercitu,

pansis in altum brachiis, 170

sublimis Amalech premit,

crucis quod instar tunc fuit.

Hic nempe Iesus verior,

qui longa post dispendia

victor suis tribulibus 175

promissa solvit iugera.

Qui ter quaternas denique

refluentis amnis alveo

fundavit et fixit petras,

apostolorum stemmata. 180

Iure ergo se Iudae ducem

vidisse testantur Magi,

cum facta priscorum ducum

Christi figuram finxerint.

Hic rex priorum iudicum, 185

rexere qui Iacob genus,

dominaeque rex ecclesiae,

templi et novelli et pristini.

Hunc posteri Efrem colunt,

hunc sancta Manasse domus 190

omnesque suspiciunt tribus

bis sena fratrum semina.

Quin et propago degener

ritum secuta inconditum,

quaecumque dirum fervidis 195

Baal caminis coxerat,

fumosa avorum numina

saxum, metallum, stipitem,

rasum, dolatum, sectile,

in Christi honorem deserit. 200

Gaudete quidquid gentium est,

Iudaea, Roma, et Graecia,

Aegypte, Thrax, Persa, Scytha,

rex unus omnes possidet.

Laudate vestrum principem 205

omnes beati, ac perditi,

vivi, inbecilli ac mortui:

iam nemo posthac mortuus.

The Hymns of Prudentius · 第 27 / 59 题