Nauwelijks was de zak, die tot anker diende, in de golven verdwenen,
of onze reizigers gevoelden een krachtigen luchtstroom. Nu de wind
den ballon niet meer kon voortstuwen, rukte hij daaraan verwoed,
maakte diepe holten in zijn omhulsel en deed de touwen, waarmee het
schuitje aan den ballon bevestigd was, trillen.
De golven deden den zak beurtelings rijzen en dalen; de ballon
zweefde dus steeds heen en weer, alsof hij zelf in verband met den
Oceaan stond.
"Ik dacht niet, dat de wind met zooveel kracht zou opsteken," merkte
de ingenieur aan. "Maar dat doet er niet toe: het touw zal gemakkelijk
aan die schokken weerstand kunnen bieden."
"De ballon trekt den zak met zich mee," merkte Ford aan. "Zie maar
eens, hoe het touw de golven klieft. We gaan, op deze wijze door den
wind voortgedreven, met eene snelheid van 2 à 3 knoopen."
"Maar dat is eene kleinigheid, kapitein. Als we 70 kilometers per
dag afleggen, dan hebben we niet te duchten, dat we gedwongen zullen
worden om naar Amerika terug te keeren. We kunnen zelfs twee dagen
op eene verandering in de windrichting wachten, zonder te vreezen
voor de ondoordringbaarheid van het omhulsel van den ballon."
"Dat is inderdaad een der voornaamste eigenschappen van uw
luchtballon," zeide Ford. "Een gewone ballon zou al lang in zee
gevallen zijn. Als ik mij niet bedrieg, zijn er verscheidene
luchtreizigers in zee omgekomen, niet waar, Mijnheer?"
"Inderdaad, maar de meeste van deze ongelukken zijn gedurende het
beleg van Parijs voorgekomen. Van 64 ballons, die uit deze stad
zijn opgestegen, zijn er drie of vier verongelukt, zonder dat men
er ooit meer iets van gehoord heeft: waarschijnlijk zijn ze in zee
neergekomen. De zeeman Prince en de soldaat Lacaze, die, de eerste
op den 20sten November 1870, 's avonds om elf uur, en de ander op
den 27sten Januari 1871, 's nachts om drie uur, opgestegen zijn,
werden naar den Atlantischen Oceaan heengedreven en vonden in zijne
golven een roemrijken dood. De heeren Martin en Ducauroy, die van
Parijs opgestegen waren, zagen bij het aanbreken van den dag de
zee, en het was slechts door een wonder, dat het hun gelukte, het
eilandje Belle-Isle-en-Mer te bereiken. De vermaarde luchtreiziger
Sivel, die zich voor het eerst van den ankerzak bediende, verkeerde
herhaaldelijk in denzelfden toestand als wij. Hij werd in de golf van
Napels verscheidene malen in zee geworpen; een anker, geheel gelijk
aan het onze, redde hem uit het gevaar, waarmee een wind, van de
kust waaiende, hem bedreigde. Op den 19den Augustus 1874 steeg Sivel
met zijn ballon Het Zenith met een Noordwestenwind te Kopenhagen
op. Hij hoopte den Sond over te steken en in Zweden te recht te
komen. Maar halverwege draaide de wind naar het Noorden. Sivel, die
zijne metgezellen niet aan eene reis vol gevaren wilde blootstellen,
wierp den ankerzak uit en kon, 100 meters boven de zee hangende,
een geheel uur wachten, totdat de schepen, die men van het strand
tot zijne hulp zond, aangekomen waren."
"Hoelang zullen we hier blijven?"
"Een dag op zijn hoogst, kapitein. We hebben weinig tijd ter onzer
beschikking, en wie weet, wat ons nog kan overkomen!"
James had niets tegen een dergelijk oponthoud in te brengen; als een
echt zeeman voelde hij zich weer op zijn gemak, nu het schuitje zich
heen en weer bewoog.
"Ditmaal," zeide hij, "zullen we als op een gewoon schip
middagmalen. Men kan geen volle glazen op de tafel neerzetten, waarin
ik altijd veel schik heb..."
Dank zij den uitstekenden wijn, dien Ford had meegenomen, en hun
levendig gesprek, hadden onze luchtreizigers al spoedig het avontuur
van de ijswolk vergeten. Zij zouden zeker nog langer in hunne
zoogenaamde eetzaal gebleven zijn, indien Ford niet, omstreeks vijf
uur, eenige glinsterende massa's aan het zuidelijk gedeelte van den
horizon had opgemerkt.
"'t Zijn ijsbergen," zeide hij, terwijl hij opstond. "Er heerscht in
deze streken van den Oceaan blijkbaar een koude luchtstroom."
De ijsbergen naderden den ballon langzaam. Zij schitterden als massa's
kristal, welker grillige omtrekken aan torens van albast deden denken;
de stralen der zon vielen phantastisch op hunne oppervlakte. Gromski
zag met zijn verrekijker, dat deze ijsbergen niet eene gladde massa
waren, maar bijna overal kloven en gaten vertoonden.
"Zeg mij eens, welke de oorsprong van deze ijsmassa's is," zeide hij,
zich tot Ford wendende.
"Hare aanwezigheid," antwoordde de kapitein, "verraadt altijd de
nabijheid van een vasteland: zij vormen zich nooit in den Oceaan. Het
groote ijsveld aan de Noordpool loopt glooiend af en bereikt eindelijk
de zeekust. Dan rukt het voorste gedeelte, daar het geen steun meer
heeft en door zijne eigen zwaarte wordt meegesleept, zich van de massa
los en valt in het water. Eenmaal heeft een ijsberg, die zich op deze
wijze vormde, mijne sloep bijna verbrijzeld. Als het blok niet te
midden van het ijs nabij de kust blijft zitten, dan stort het zich
in den vollen Oceaan en drijft naar het Noorden of naar het Zuiden,
door de koude luchtstroomen meegevoerd. De plaatsen, waarop men deze
ijsbergen aantreft, zijn dikwijls zeer ver van de pool verwijderd. Men
treft ze op het noordelijk halfrond tot op 50 graden breedte aan."
"'t Is jammer," zeide James met een zucht, "dat de koude luchtstroomen
op dit halfrond niet dezelfde richting hebben als op het noordelijke;
we zouden dan den wind wel kunnen missen."
"Hoezoo?" vroeg Gromski.
"Dan zouden we onzen ballon aan een ijsberg, die naar het Zuiden
drijft, kunnen vastmaken, en voort dan maar! Op zulk eene manier
zouden wij met een tegenwind den spot kunnen drijven."
"Ik moet zeggen, dat dit een oorspronkelijk denkbeeld is," zeide
Ford met een glimlach. "Je zult daarmee op de terugreis je voordeel
kunnen doen, als je niet tegen eene lange reis opziet. Inmiddels
moeten we elke ontmoeting met de ijsbergen vermijden, daar deze ons
in het water zouden kunnen doen vallen."
Gromski was van dezelfde meening; hij zag vooruit, dat de ballon op
zijn tocht ontzaglijke ijsblokken zou ontmoeten en deze niet altijd
zou kunnen ontwijken.
"We zullen over deze ijsbergen heen moeten gaan, als het ons niet
gelukt, ze te vermijden."
"Dat zal een heele sprong zijn," merkte Ford aan. "Zie eens,
hoe strak de ballon het touw spant. De ijzel, die hem in de
ijswolken zwaarder maakte, is gesmolten; we hebben nu ons vroeger
opstijgingsvermogen,--zonder nog den ballast te rekenen, dien wij
over boord geworpen hebben. In deze omstandigheden zullen wij tot op
minstens 5000 meters stijgen."
De ingenieur wist dit alles zeer goed. Nochtans verried zijn gelaat
geenerlei ongerustheid. Hij beval zelfs niet, het ballonnetje met
lucht te vullen; hij keek met koelbloedigheid naar de ijsmassa's,
die kwamen aandrijven en welker scherpe punten bij de minste aanraking
het omhulsel van den ballon zouden kunnen doen scheuren.
Eenige minuten daarna scheidden slechts 500 meters den luchtballon
van de ijsbergen: er dreigde eene botsing. Gromski begreep, dat het
gevaarlijk zou wezen, de maatregelen om dezen hinderpaal uit den weg
te ruimen langer uit te stellen. Hij greep dus het touw, dat aan den
zak vastgebonden was, en begon het voorzichtig op te halen. Het water,
dat uit den zak liep, verminderde het gewicht daarvan langzamerhand;
de ballon verhief zich dus al spoedig, als een arend, die eene zware
prooi met zijne klauwen omvat houdt, boven het groote ijsblok.
Deze manoeuvre geschiedde juist bijtijds; had men er een oogenblik
mee gewacht, dan zou het anker aan de uitstekende punten van den
ijsberg zijn blijven haken.
De ballon, die nu de hinderpalen, welke zich aan hem voordeden, te
boven gekomen was, ging met snelheid voort, voortgestuwd door den
Zuidoostenwind. Maar al spoedig was hij genoodzaakt, verscheidene
kubieke meters lucht te verliezen, die Gromski in het ballonnetje
bracht; bijgevolg begon hij weder te dalen en kwam zijn anker opnieuw
met het oppervlak van den Oceaan in aanraking.
Onze reizigers zagen nog meer dan eens ijsbergen; maar deze dreven
ver van den ballon voorbij en bedreigden dien volstrekt niet. Wat
daarentegen den ingenieur verontrustte, was, dat de wind steeds uit
denzelfden hoek bleef waaien. Des namiddags om twee uur, op den 31sten
December, was er een geheele dag verloopen sedert het avontuur met de
ijswolken. De voorzichtigheid gedoogde niet, langer te wachten, te
meer daar de ballon blijkbaar van zijn gas verloor. De luchtballon
daalde zóó sterk, dat de golven zich nauwelijks 3 meters onder
het schuitje voortbewogen en somtijds zijne wanden met haar schuim
bespatten. De wind, die op den ballon drukte, deed daaruit zonder
twijfel het waterstofgas ontsnappen. Daarom besloot de ingenieur,
naar de hoogere luchtlagen op te stijgen, in de hoop, dat hij aldaar
gunstige luchtstroomen zou aantreffen en, ingeval van nood, zijn weg
in eene zuidoostelijke richting zou kunnen voortzetten.
Ford, die zeer goed de gevaren inzag, waaraan het verlies van den
ballast den luchtballon blootstelde, verzette zich niet tegen de
plannen van Gromski.
Om vier uur werd de ankerzak dus opgehaald en steeg de ballon tot
eene hoogte van 1000 meters.
Onze reizigers maakten uit de beweging der ijsbergen op, dat de kracht
van den wind in de hoogere luchtlagen toenam. Men moest dus opnieuw
den warmen luchtstroom opzoeken, hetgeen den ingenieur noodzaakte,
nog een zak ballast uit te werpen, waarvan reeds niet meer dan 15
kilogrammen overgebleven was.
De barometer wees eene hoogte van 2400 meters aan, toen de thermometer
aan het licht bracht, dat de ballon in de warme luchtlaag gekomen was.
Uit de verandering in de ligging der ijsbergen maakte Ford zonder
moeite op, dat de luchtballon op eene hoogte van 2500 meters eensklaps
eene zuidelijke richting aannam en veel sneller voortging.
"We zijn weder in den spiraalvormigen luchtstroom; alleen schijnt de
kracht daarvan verminderd te zijn; want we leggen op zijn hoogst 40
knoopen af."
De ingenieur keek intusschen niet meer naar de ijsbergen. Al zijne
aandacht vestigde zich op eene wolk van een zonderlingen vorm, die
langzaam uit den Oceaan opsteeg.
Deze wolk, die in de stralen der zon schitterde, breidde zich al meer
en meer naar den horizon uit, naarmate de ballon steeg, en op hare
heldere oppervlakte vertoonden zich kleine stippen met onregelmatige
omtrekken.
"Maar dat is land!" riep James eensklaps uit.
Door dezen uitroep in geestdrift ontstoken, nam Ford zijn verrekijker
en zag, dat de stuurman gelijk had. De zoogenaamde wolk was een
vasteland, dat zich zeer ver naar het Oosten en naar het Westen
uitstrekte. De lucht, die geheel doorzichtig was, stelde in staat om
de met sneeuw bedekte bergen te zien, die zich daarginds verhieven;
de sneeuw lag overigens ook in de valleien.
"Komaan, nu gaan we boven het land zweven, kapitein," zeide Gromski
met voldoening. "Om u de waarheid te zeggen, begon ik voor den Oceaan
te vreezen. We hadden te weinig ballast in, en ik twijfel er aan,
of het ons mogelijk zou wezen, andermaal behouden uit de ijswolken
te voorschijn te komen."
Ford bekeek met de uiterste nieuwsgierigheid het geheimzinnige
vasteland. De liefde voor de aardrijkskunde greep den braven kapitein
aan. Hij haalde de kaart te voorschijn, en nadat hij deze op den vloer
van het schuitje uitgespreid had, wees hij naar de uitgestrekte witte
vlakte, die ten Oosten van Louis-Philippe-land gelegen is.
"Kijk eens, Mijnheer, op de beste der kaarten vindt men in deze
streken geen enkel spoor van land. Men weet tot dusverre niet, wat
er ten zuidoosten van het eiland Alexandrië is. Maar nu wordt dit
geheim opgelost: het land, dat we zien, is zonder twijfel het verst
verwijderde gedeelte van het zuidelijk vasteland, aan welks bestaan
verscheidene aardrijkskundigen nog twijfelen."
"En ik twijfel er ook nog wel wat aan," zei de ingenieur; "maar deze
twijfelingen zullen spoedig uit den weg geruimd worden, mits de wolken
het land niet aan onzen blik onttrekken."
De luchtballon vloog met eene buitengewone snelheid naar het onbekende
vasteland; na verloop van twee uren dreef hij over een eilandje heen,
op welks zuidelijk gedeelte zich hooge ijsbergen verhieven, die
blijkbaar door den kouden poolstroom aangevoerd waren. Het vasteland
vertoonde zich aan onze reizigers in al zijne majesteit. Aan den
rechter- en den linkerkant teekende zich de grillige lijn van het
kustland af, dat door eene oneindige reeks van ijsbergen omgeven
was. Achter de kust vertoonden zich rotsachtige en steile heuvels,
die hier en daar in grillige wanorde verspreid en met eeuwige sneeuw
bedekt waren. Verder in het binnenland verhief zich het vasteland in
zachte hellingen, die met een dikke ijslaag bedekt waren.
De luchtballon, die nu het tot dusverre onbereikbaar geachte land
bereikt had, dreef boven steile afgronden en besneeuwde bergtoppen,
die het voorkomen van witte plekken op den grijsachtigen bodem
der rotsen hadden. De sombere landschappen veranderden met eene
verwonderlijke snelheid. De heuvels verdwenen in de verte en maakten
plaats voor dalen, die met rotsblokken bedekt waren. Van eene hoogte
van 2400 meters konden onze reizigers gemakkelijk al de bijzonderheden
onderscheiden en de geheimen van het onbekende vasteland uitvorschen.
De kapitein, met zijn zakboek in de hand, maakte daarvan aanteekeningen
en vluchtige schetsjes. Gromski sloeg de snelheid en de richting van
den luchtballon zorgvuldig gade.
"We gaan wat meer naar het Oosten dan in het begin van onze reis,
kapitein," zeide hij. "Dit feit is niet bemoedigend. Ik ben al
nieuwsgierig, waarheen deze zonderlinge wind ons zal brengen."
"In allen gevalle brengt hij ons niet naar de pool," merkte de stuurman
aan, op wien de snelheid van den luchtballon een machtigen indruk
maakte. "Herinnert ge u onze laatste reis nog wel, kapitein? Omstreeks
twee jaren geleden vertrokken wij op sleden, met honden bespannen,
naar het hartje van Groenland," vervolgde hij, zich tot Gromski
wendende. "We wilden de noordelijke kust daarvan bereiken. Zoolang
ik leef, zal ik mij dezen tocht herinneren. In eene maand hadden we
slechts 150 kilometers afgelegd, juist zooveel als we nu in anderhalf
uur afleggen. Eindelijk kregen wij, uitgeput door ontberingen van
allerlei aard, last van scheurbuik, de honden kwamen allemaal om,
zoodat we bij onze terugkomst genoodzaakt waren, zelf de sleden met
levensmiddelen en instrumenten voort te trekken. Verscheidene malen
moesten we ravijnen, half met sneeuw gevuld, overtrekken, zooals die,
welke ge hier ziet. Maar ik zou nooit aan een eind komen, als ik u
alles, wat wij doorgestaan hebben, wilde vertellen; ik zal u alleen
maar zeggen, dat we niet meer dan een Engelsche mijl per dag konden
afleggen, en dat er, van twintig forsche en krachtige mannen, slechts
twaalf overbleven, die halfdood het schip terugvonden. En nu... we
vliegen over die verwenschte ijsvelden als meeuwen heen. Welk een
verwonderlijk voertuig hebben we toch! Als ge het vroeger hadt
vervaardigd, zouden niet zoovele zeelieden nutteloos omgekomen
zijn...."
En de brave stuurman, blijkbaar geroerd door deze treurige
herinneringen, die hem echter nog versch in het geheugen lagen, haalde
zijn grooten zakdoek te voorschijn en veegde er zich de oogen mee
af. Daarop greep hij de hand van den ingenieur en schudde die krachtig.
"Een verwonderlijk voertuig!" herhaalde hij. "Ge zijt de knapste man,
dien ik ooit van mijn leven ontmoet heb."
De kapitein brak dit gesprek af, daar hij naar de omtrekken van
een berg wees, die geheel met sneeuw bedekt was. De luchtballon,
die naar het Oosten voortgestuwd werd, moest er onvermijdelijk tegen
aanstooten of er vlak langs heenstrijken. Het was moeilijk om zoo
in de verte de hoogte van den top te bepalen; de ingenieur geloofde
intusschen, dat deze zich bijna 3000 meters boven het oppervlak van
den Oceaan verhief. Daar onze luchtreizigers nog maar zeer weinig
ballast inhadden, leverde de berg voor hen een geducht bezwaar op.
Gromski onderzocht het ballonnetje, dat tot reservoir van lucht diende,
en bevond, dat het geheel leeg was. Hij kon dus het opstijgingsvermogen
van den ballon niet op de gewone manier doen toenemen.
De ingenieur hoopte, er in te zullen slagen, den berg over te
komen zonder zijne drie laatste zakken ballast te verkwisten; hij
sloeg dus oplettend en met eene zekere onrust de richting gade,
die de luchtballon nam. Intusschen merkte hij omstreeks zes uur,
dat de hinderpaal, in plaats van zich naar rechts of naar links te
verwijderen, gedurig grootere afmetingen aannam. Gromski had nu het
plan, om den berg heen te gaan; maar hij bemerkte al spoedig, dat
de toppen, die een kwartier geleden 50 à 60 kilometers verwijderd
schenen te zijn, eensklaps op eene dreigende manier naderbij kwamen:
de luchtballon ging regelrecht op de ontzaglijke rotsen af, die met
reusachtige ijsmassa's bedekt waren.
Er moest intusschen gehandeld worden.
De ingenieur wilde juist den laatsten zak met ballast uitwerpen,
toen Ford hem bij den arm greep.
Een zonderling geval deed zich voor: in plaats van zijne richting naar
den berg te nemen, week de luchtballon plotseling daarvan af. Onze
reizigers zagen duidelijk, dat het schuitje zachtjes langs de hellingen
heengleed, terwijl het de geduchte uitstekende punten der rotsen
vermeed. Onder hen strekten zich eenige ijs- en sneeuwvelden uit; de
ballon ging door wolken van warmen waterdamp heen, die uit diepe kloven
voortkwamen, welke zich in de zijden van den berg bevonden; te midden
der basaltblokken vertoonden zich breede stroomen van gestolde lava.
"'t Is een vulkaan!" riep James uit.
Nauwelijks had hij deze woorden uitgesproken, of de gapende opening
van den krater vertoonde zich aan hun blik; de diepten van dezen
afgrond, die zich in de geheimzinnige duisternis verloren, lieten
een lichten damp ontsnappen. Onze reizigers roken den verpestenden
stank van den vulkaan.
"Welk een verstikkende damp!" zeide Ford, terwijl hij een leelijk
gezicht trok.
Een plotselinge en hevige schok, die het geheele schuitje deed
schudden, brak de woorden van den kapitein af. Gromski, die zich over
den rand heenboog, werd op het reservoir van benzine geworpen. Het
scheelde niet veel, of James was gevallen; gelukkig kon hij zich nog
bijtijds aan een touw vastgrijpen.
Ford keek naar beneden en zag, dat de ballon tegen eene hooge rots
aangekomen was, die zich naast den vulkaan bevond. Het schuitje ging er
echter overheen, zonder eenig letsel te bekomen. De verpestende stank
van den vulkaan verdween nog maar altijd niet, ofschoon de ballon
zijn weg met eene onbeschrijfelijke snelheid vervolgde. Integendeel
werd deze stank gedurig sterker.
Dit gas, door den wind meegevoerd, verpestte den geheelen
dampkring. Eerst Gromski, en toen ook Ford en James, ondervonden den
invloed van deze vergiftige dampen.
"Laat ons hooger stijgen, Gromski, ik kan het niet langer
uithouden!" riep de kapitein uit.
Maar Gromski schudde ontkennend het hoofd. "Laat ons nog een oogenblik
geduld hebben! De luchtballon begint al wat te dalen."
Inderdaad vertoonden de sneeuw en het ijs, die de kanten van den
vulkaan bedekten, zich opnieuw; maar onze reizigers gevoelden zich
niet verlicht.
"Ik stik!" riep de stuurman, die er doodsbleek uitzag.
De ingenieur was zelf op het punt om flauw te vallen; hij begaf
zich dus met waggelende schreden naar het touw van de klep en trok er
krachtig aan. Het gas, dat nu een uitweg gevonden had, maakte gedurende
eenige oogenblikken een geluid, als ware het de donder in de verte;
de luchtballon daalde snel; toen de ingenieur het touw losliet, wees
de barometer eene hoogte van omstreeks 1400 meters aan. Op deze hoogte
was de stank van den vulkaan nog maar even te ruiken.
James ademde met welgevallen de frissche lucht in.
"Ik begrijp niet, dat we niet tegen dien verwenschten berg aangekomen
zijn," zeide hij, toen hij zijne kalmte eenigszins herkregen had.
"We zijn er overheengegaan met den wind, die noodzakelijk dezen
weg heeft moeten kiezen," antwoordde Ford. "De ballon is 200 meters
hooger gestegen en toen gedaald, na over den vulkaan heengegaan te
zijn. Het komt mij voor, dat deze vulkaan op dit oogenblik in werking
is. Tusschen 170 en 160 graden Oosterlengte van Greenwich ontdekte
James Clarke Ross in 1842 ook een keten van bergen, waaronder zich
twee vulkanen bevonden: de Erebus, hoog 3700 meters, en de Terror,
een weinig minder hoog, beide in Victoria-land. Ge ziet dus, dat
hetgeen er met ons is gebeurd, niets buitengewoons is; het is nog
gelukkig, dat wij niet met gloeiende lava in aanraking gekomen zijn,
want dan zouden we levend verbrand zijn."
Dit avontuur had noodlottige gevolgen. Bij onze reizigers, die
gedurende twintig minuten in een dampkring hadden vertoefd, die met
zwavelwaterstofzuur bezwangerd was, deden zich de verschijnselen van
vergiftiging voor. Ford leed nog meer dan de beide anderen: hoofdpijn
en duizeligheid hielden bij hem tot den volgenden dag aan.
Deze lichte ongesteldheden waren echter niet zoo ernstig als het
verlies van het gas. De ballon was na de opening der stoomklep, zooals
we reeds gezegd hebben, tot op 1400 meters gedaald; de aanwijzingen van
den thermometer maakten, dat de luchtreizigers een kouden luchtstroom
wisten te ontgaan, die zich eenige honderden meters onder het schuitje
deed gevoelen.
Sedert lang had de ingenieur de opmerking gemaakt, dat de luchtstroom,
die in het eerst warm was, allengs kouder werd en al meer en meer
naar de oppervlakte der aarde daalde; deze omstandigheid troostte
hem eenigszins over het verlies van den ballast en van het gas.
"We zijn nu als op een schip zonder anker," zeide hij. "Als we nogmaals
in eene ijswolk geraakt waren, zooals gisteren, dan zouden we verplicht
geweest zijn, de benzine, de levensmiddelen en de instrumenten uit
te werpen."
Het is dus gemakkelijk na te gaan, dat de toestand van onze reizigers
hachelijk begon te worden. De ingenieur, die niet had gedacht,
dat de ballast zoo spoedig op zou raken, had daarvan slechts 270
kilogrammen meegenomen, daar hij plaats wilde besparen voor andere
dingen en vooral voor brandstoffen.
"Morgen op den middag zullen we nogmaals de plaats bepalen, waar we
ons bevinden," zeide Ford. "Het komt mij voor, dat we in de laatste
veertien uren de pool hebben moeten naderen."
Gromski, die tegen den stoomketel aanleunde, gaf zich blijkbaar aan
ernstige gepeinzen over. Intusschen wendde hij zich bij de laatste
woorden van den kapitein eensklaps tot dezen, zeggende:
"Morgen zal mijn ballon het bewijs leveren, waartoe hij in staat
is. Uitstel is gevaarlijk, kapitein."