Ĵaŭdon la 15an de majo, je la sesa vespere, John Harris, en
granda uniformo, rekondukis min al Kristodulo. La kukisto kaj lia
edzino akceptis min feste, ne sen kelkaj sopiroj direktataj al la
Reĝo de l' montoj. Miaflanke, mi kisis ilin volonte. Mi estis
feliĉa vivi, kaj ĉie mi vidis nur amikojn. Miaj piedoj estis
resaniĝintaj, miaj haroj tonditaj, mia stomako kontentigita. Dimitri
certigis al mi, ke S-ino Simons, ŝia filino kaj ŝia frato estas
invititaj al la kortega balo, kaj ke la lavistino ĵus portis robon
al la Hotelo de la Fremduloj. Mi antaŭĝuis la surprizon kaj la
ĝojon de Mary-Ann. Kristodulo prezentis al mi glason da Santorina
vino. Mi imagis, ke, kun tiu adorinda trinkaĵo, mi glutas la
liberecon, la riĉecon kaj la feliĉecon. Mi supreniris la ŝtuparon
al mia ĉambro, sed antaŭ ol eniri, mi kredis, ke mi devas alfrapi
la pordon de S-ro Mérinay. Li akceptis min meze de amasego
de libroj kaj paperoj. «Kara sinjoro, diris li, vi vidas homon
pereigitan de laboro. Pli supre ol vilaĝo Kastia, mi trovis antikvan
surskribon, kiu senigis min de la plezuro, batali por vi, kaj kiu,
de du tagoj, min turmentegas. Ĝi estas absolute neeldonita, mi ĵus
kontrolis tion. Neniu vidis ĝin antaŭ mi; mi havos la honoron de
la eltrovo; mi intencas kunligi mian nomon kun ĝi. La ŝtono estas
malgranda monumento el konkoza kalkŝtono, alta 35 centimetrojn kaj
larĝa 22, kaj staranta hazarde apud la vojo. La literoj estas el la
bona epoko kaj tute perfekte skulptitaj. Jen la surskribo, kopiita
sur mia notlibreto:
S.T.X.X.I.I.
M.D.C.C.C.L.I.
«Se mi sukcesos ĝin klarigi, mi atingos la gloron. Mi estos membro
de la Akademio de Surskriboj kaj Beletrisko en Pont-Audemer! Sed la
tasko estas longa kaj malfacila. La antikva epoko konservas siajn
sekretojn kun ĵaluza zorgo. Mi timas tre, ke mi renkontis monumenton
rilatan al la misteroj en Eleŭzis. Tiuokaze, ekzistas eble du
klarigoj, unu «demotika», t. e. vulgara, la alia «hieratika», t.
e. sankta. Mi bezonos koni vian opinion.
--Mia opinio, respondis mi, estas tiu de malklerulo. Mi opinias, ke
vi trovis limŝtonon, kiel oni vidas multajn laŭlonge de la vojoj,
kaj ke la surskribo, kiu okazigis al vi tiom da penoj, povas sen ia
malkonveno esti tradukata jene: «_Stadio_ 22a, 1851.» Bonvesperon,
kara sinjoro Mérinay; mi ĵus skribos al mia patro kaj surmetos mian
belan ruĝan veston.»
Mia letero al miaj gepatroj estis odo, himno, kanto de feliĉeco.
La ravo de mia koro fluis sur la paperon inter ambaŭ pintoj de mia
plumo. Mi invitis la familion al mia edziĝofesto, ne forgesante
la bonan onklinon Rosenthaler. Mi petis mian patron, ke li vendu
sian gastejon, eĉ, se necese, por malalta prezo. Mi postulis, ke
Frantz kaj Johano-Nikolao forlasu la militservon; mi petegis, ke
miaj aliaj fratoj elektu aliajn profesiojn. Mi prenis ĉion sur min;
mi garantiis la estonton de ĉiuj niaj. Ne perdante unu momenton,
mi sigelis la leteron kaj portigis ĝin tuj eksprese al Pireo, sur
vaporŝipo de la «Aŭstria Lloyd», kiu foriros vendredon matene je
la sesa. «Tiamaniere, pensis mi, ili ĝuos mian feliĉecon preskaŭ
samtempe kun mi.»
Je tri kvaronoj post la oka, precizege, mi eniris la palacon kun
John Harris. Nek Lobster, nek S-ro Mérinay, nek Giacomo estis
invititaj. Mia trikorna ĉapelo havis nesenteble ruĝetan rebrilon,
sed, sub la lumo de la kandeloj, tiu negrava difekto ne estis
videbla. Mia spado estis sep aŭ ok centimetrojn tro mallonga; sed
tute egale: oni ne mezuras la kuraĝon laŭ la longeco de la spado,
kaj, sen fanfaronado, mi havis la rajton esti konsiderata kiel heroo.
La ruĝa frako estis iom mallarĝa; ĝi ĝenis min sub la brakoj,
kaj la refaldaĵo de la manikoj restis iom malproksime de miaj
manradikoj; sed la brodaĵo faris belan efekton, kiel patreto estis
antaŭdirinta.
La balsalono, ornamita ne senguste, kaj belege lumigita, dividiĝis
en du partoj. Unuflanke estis la apogseĝoj rezervitaj por la
sinjorinoj, post la tronoj de la gereĝoj; ĉe l' alia flanko estis
la seĝoj destinitaj al la malbela sekso. Mi ĉirkaŭrigardis avide
la spacon okupitan de la sinjorinoj. Mary-Ann ne ĉeestis ankoraŭ.
Je la naŭa, mi vidis la eniron de la gereĝoj, kiujn antaŭiris la
ĉefestrino, la palacmarŝalo, la adjutantoj, la honorsinjorinoj,
kaj la helpoficiroj, inter kiuj oni montris al mi S-ron Georgo
Mikrommatis. La Reĝo estis en belega kostumo de Palikaro, kaj la
reĝino surhavis riĉegan robon, kies perfektaj elegantaĵoj povis
veni nur el Parizo. La lukso de la roboj kaj la brilo de la naciaj
kostumoj ne blindigis min tiel, ke mi forgesu Mary-Ann. Miaj rigardoj
estis fiksitaj ĉe la pordo, kaj mi atendis.
La membroj de la diplomataro kaj la plej eminentaj invititoj ordigis
sin laŭrende ĉirkaŭ la gereĝoj, kiuj disdonis al ili afablajn
parolojn dum proksimume horduono. Mi estis en la lasta vico, kun John
Harris. Oficiro, kiu staris antaŭ mi, retroiĝis tiel mallerte, ke
li marŝis sur mian piedon kaj mi eklaŭtigis krion. Li deturnis la
kapon, kaj mi rekonis kapitanon Perikles, tute freŝe kavalirigita
per la ordeno de l' Savinto. Li petis mian pardonon, kaj demandis
min pri mia farto. Mi ne povis deteni min de la respondo, ke ĝi ne
koncernas lin. Harris, kiu sciis mian historion de l' komenco ĝis la
fino, diris ĝentile al la kapitano:
«Ĉu ĝi ne estas S-ro Perikles, kiun mi havas la honoron
alparoli?
--Li mem.
--La renkonto min ĉarmas. Ĉu vi havus la komplezon akompani min dum
momento en la ludsalonon? Ĝi estas ankoraŭ dezerta, kaj ni estos
solaj.
--Je viaj ordonoj, sinjoro.»
S-ro Perikles, pli pala ol soldato, kiu eliras el la hospitalo,
sekvis nin ridetante. Alveninte, li haltis kontraŭ John Harris, kaj
diris al li: «Sinjoro, mi atendas vian bontrovon.»
Kiel sola respondo, Harris forŝiris lian ordenon kun la nova
rubando, kaj metis ĝin en sian poŝon dirante: «Jen, sinjoro, ĉio,
kion mi havis por diri al vi.
--Sinjoro! diris la kapitano retroirante unu paŝon.
--Ne faru bruon, sinjoro, mi petas. Se vi ŝategas tiun ludilon,
bonvolu sendi por ĝi du el viaj amikoj al S-ro John Harris,
komandanto de la _Fancy_.
--Sinjoro, diris Perikles, mi ne scias laŭ kiu rajto vi forprenas
de mi ordenon, kies valoro estas dek kvin frankoj, kaj kiun mi devos
anstataŭigi per mia elspezo.
--Ne grave, sinjoro: jen sterlinga funto kun figuraĵo de la Brita
reĝino: dek kvin frankoj pro la ordeno, dek pro la rubando. Se
restos io, mi petas, ke vi trinku ĝin je mia sano.
--Sinjoro, diris la oficiro enpoŝigante la moneron, al mi restas la
devo, vin danki.» Li salutis nin ne aldonante unu vorton, sed liaj
okuloj promesis nenion bonan.
«Mia kara Hermann, diris Harris al mi, vi estos singarda forlasante
tiun landon kiel eble plej baldaŭ kun via fianĉino. Tiu ĝendarmo
havas, laŭ mi, la ŝajnon de perfekta rabisto. Miaflanke, mi restos
ok tagojn, por lasi al li la tempon, respondi al mi; poste, mi
plenumos la ordonon, kiu min sendas al la Japanaj maroj.
--Mi bedaŭras tre, respondis mi, ke via viveco kondukis vin tiel
antaŭen. Mi ne volis forlasi Grekujon sen unu aŭ du ekzempleroj de
la _Boryana variabilis_. Mi havis unu nekompletan, sen la radikoj,
kaj mi forgesis ĝin tie supre kun mia ferlada herbujo.
--Lasu desegnaĵon de via vegetaĵo al Lobster aŭ al Giacomo.
Ili faros pilgrimon pro vi sur la monton. Sed, pro Dio! rapidu
sendanĝerigi vian feliĉecon!»
Atendante, mia feliĉeco ne alvenis en la balon, kaj mi mortigis
miajn okulojn rigardadante ĉiujn dancantinojn. Ĉirkaŭ la dek-dua,
mi perdis la esperon. Mi eliris el la granda salono, kaj stariĝis
melankolie antaŭ vistotablo, kie kvar spertaj ludantoj kurigis
la kartojn kun admirinda lerteco. Mi komencis interesiĝi pri tiu
ĵongla ludo, kiam arĝentsona ekrido saltigis mian koron. Mary-Ann
estis tie, malantaŭ mi. Mi ne kuraĝis turni min al ŝi, sed mi
sentis, ke ŝi ĉeestas, kaj la ĝojo premis mian gorĝon sufoke.
Kio kaŭzis ŝian ridon, tion mi sciis neniam. Eble iu ridinda
kostumo: tiajn oni renkontas ĉiulande en la oficialaj baloj. La ideo
venis al mi, ke spegulo estas antaŭ mi. Mi levis la okulojn, kaj
nevidate vidis ŝin inter ŝia patrino kaj ŝia onklo, pli bela kaj
pli radia ol en la tago, kiam ŝi aperis al mi unuafoje. Tri vicoj
de karesemaj perloj ondiĝis mole ĉirkaŭ ŝia kolo kaj sekvis la
dolĉan konturon de ŝiaj diecaj ŝultroj. Ŝiaj belaj okuloj brilis
sub la flamo de la kandeloj, ŝiaj dentoj ridis kun neesprimebla
gracio, la lumo ludis pasie en la arbaro de ŝiaj haroj. Ŝia robo
estis la sama, kiel tiu de ĉiuj fraŭlinoj; ŝi ne surhavis, kiel
S-ino Simons, paradizbirdon sur la kapo, sed tio igis ŝin ankoraŭ
pli bela; ŝia jupo estis ornamita per kelkaj bukedoj de naturaj
floroj; ŝi havis florojn ĉe la korsaĵo kaj en la haroj, kaj kiajn
florojn, sinjoro? Divenu, mi petas. Mi kredis, ke mi mortos pro
ĝojo, rekonante sur ŝi la _Boryana variabilis_. Ĉio samtempe falis
al mi de la ĉielo. Ĉu ekzistas io pli dolĉa, ol herbokolekti inter
la haroj de la amatino? Mi estis la plej feliĉa el la homoj kaj el
la naturesplorantoj! La troa feliĉeco forkondukis min trans la limoj
de la decreguloj. Mi turnis min subite al ŝi, prezentis al ŝi la
manojn, kaj kriis: «Mary-Ann! ĝi estas mi!»
Ĉu vi kredos, sinjoro? ŝi retrosaltis kvazaŭ terurigita,
anstataŭ fali en miajn brakojn. S-ino Simons levis la kapon
tiel alten, ke ŝajnis al mi, ke ŝia paradizbirdo suprenflugas al
la plafono. La maljuna sinjoro prenis min ĉe la mano, kondukis min
aparten, ekzamenis min kvazaŭ kuriozan beston, kaj diris al mi:
«Sinjoro, ĉu vi estas prezentita al la sinjorinoj?
--La temo estas ja vere pri tio, mia respektinda sinjoro Sharper! mia
kara onklo! Mi estas Hermann! Hermann Schultz! ilia kunkaptito! ilia
savinto! Ha! mi trapasis belajn momentojn, vere! post ilia foriro. Mi
rakontos tion al vi dome.
--_Yes, yes_, respondis li. Sed la Angla kutimo, sinjoro, postulas
absolute, ke oni estu prezentita al la sinjorinoj, antaŭ ol diri
rakontojn al ili.
--Sed ili konas min ja, mia bona kaj bonega S-ro Sharper! ni
vespermanĝis kune pli ol dekfoje! Mi faris al ili servon da cent mil
frankoj! vi scias ĝin ja? ĉe la Reĝo de l' montoj?
--_Yes, yes_; sed vi ne estas prezentita.
--Sed ĉu vi ne scias do, ke mi elmetis min al mil mortoj por mia
kara Mary-Ann?
--Tre bone; sed vi ne estas prezentita.
--Sed fine, sinjoro, mi devas edziĝi kun ŝi; ŝia patrino ĝin
permesis. Ĉu oni ne diris al vi, ke mi edziĝos kun ŝi?
--Ne antaŭ ol esti prezentita.
--Prezentu min do mem!
--_Yes, yes_; sed antaŭe, estas necese, ke vi prezentigu vin al mi.
--Atendu!»
Mi kuris kiel frenezulo tra la balo; mi ektuŝegis pli ol ses grupojn
de gedancantoj; mia spado implikiĝis kun miaj kruroj, mi glitis sur
la pargeto kaj mi falis skandale laŭlonge. John Harris estas, kiu
min relevis.
«Kiun vi serĉas? diris li.
--Ili estas ĉi tie, mi vidis ilin; mi edziĝos kun Mary-Ann; sed
antaŭe, estas necese, ke mi estu prezentita al ili. Ĝi estas
la Angla modo. Helpu min! Kie ili estas? Ĉu vi ne vidis altan
sinjorinon kun paradizbirdo?
--Jes, ŝi ĵus forlasis la balon kun vere bela fraŭlino.
--Ŝi forlasis la balon! sed, mia amiko, ŝi estas la patrino de
Mary-Ann!
--Kvietiĝu, ni retrovos ŝin. Mi vin prezentigos de la Usona
sendito.
--Bonege. Mi tuj montros al vi mian onklon Edward Sharper. Mi
lasis lin ĉi tie. Kien, diable, li forkuris? Li ne povas esti
malproksime!»
Onklo Edward estis malaperinta. Mi fortrenis Harris ĝis sur placo de
l' Palaco, antaŭ la Hotelo de la Fremduloj. La loĝejo de S-ino
Simons estis lumigita. Post kelkaj minutoj, la lumoj estingiĝis.
Ĉiuj estis en la lito.
«Ni faru same, diris Harris. La dormo kvietigos vin. Morgaŭ, inter
la unua kaj la dua, mi aranĝos viajn aferojn.»
Mi pasigis nokton pli malbonan ol tiuj de mia kaptiteco. Harris
dormis apud mi, t. e. ne dormis. Ni aŭdadis la veturilojn el la
balo, kiuj malsupreniris la straton Hermes ŝarĝite de uniformoj
kaj balroboj. Ĉirkaŭ la kvina, la laceco fermis miajn okulojn.
Tri horojn poste, Dimitri eniris mian ĉambron, dirante: «Grandaj
novaĵoj!
--Kio?
--Viaj Anglinoj ĵus forvojaĝis.
--Kien?
--Al Triesto.
--Fatalulo! ĉu ci estas vere certa pri tio?
--Mi estas, kiu kondukis ilin al la ŝipo.
--Mia malfeliĉa amiko, diris Harris premante miajn manojn, la
dankeco estas trudebla, sed ne la amo.
--Ho, ve!» diris Dimitri. Lia koro estis kapabla aŭdigi eĥon.
De tiu tago, sinjoro, mi vivis kiel la bestoj, trinkante, manĝante
kaj spirante la aeron. Mi ekspedis miajn kolektojn al Hamburgo, sen
unu sola floro de _Boryana variabilis_. Miaj amikoj kondukis min
al la Franca ŝipo, la tagon post la balo. Ili opiniis, ke estas
prudente vojaĝi nokte, pro timo, renkonti la soldatojn de S-ro
Perikles. Ni atingis Pireon ne malhelpite; sed, kiam nia boato estis
je dudek kvin klaftoj de la bordo, seso da nevideblaj pafiloj kantis
tute proksime de niaj oreloj. Ĝi estis la adiaŭo de la gracia
kapitano kaj de lia bela lando.
Mi travojaĝis la montojn de Malto, de Sicilio kaj de Italujo,
kaj mia kolekto riĉiĝis pli ol mi mem. Mia patro, kiu havis la
prudenton konservi sian gastejon, sciigis al mi, en Messina, ke miaj
sendaĵoj estas tre ŝatataj en Hamburgo. Eble mi trovos oficon
alvenante; sed mi trudis al mi la leĝon, ne plu konfidi al io ajn.
Harris estas sur la vojo al Japanujo. Mi esperas ke, post unu aŭ
du jaroj, mi ricevos sciigojn pri li. Juna Lobster skribis al mi en
Romon; li ne ĉesis ekzerciĝi en la pistolpafado. Giacomo daŭras
sigeli leterojn dum la tago kaj rompi avelojn vespere. S-ro
Mérinay trovis por sia ŝtono novan klarigon, multe pli sagacan ol
la mia. Lia granda studo pri Demosteno estos certe presata. La Reĝo
de l' montoj paciĝis kun la aŭtoritato. Li konstruigas grandan
domon sur la vojo al monto Penteliko, kun gardejo por loĝigi dudek
kvin sindonajn Palikarojn. Atendante, li luprenis dometon en la
moderna urbo, apud la rivero. Li akceptas multajn personojn kaj
klopodas ageme por fariĝi ministro de la justeco; sed tio postulos
tempon. Fotini mastrumas lian domon. De tempo al tempo Dimitri iras
por vespermanĝi kaj sopiri en la kuirejo.
Mi ne aŭdis plu ion pri S-ino Simons, S-ro Sharper kaj Mary-Ann.
Se tiu silento daŭros, mi baldaŭ forgesos ilin. Kelkafoje ankoraŭ,
meze de la nokto, mi sonĝas, ke mi estas antaŭ ŝi, kaj ke mia
longa maldika vizaĝo rebrilas en ŝiaj okuloj. Tiam, mi vekiĝas, mi
ploregas, kaj mi mordas furioze mian kapkusenon. Mia bedaŭro, kredu
min, ne rilatas al la virino, sed al la riĉeco kaj al la situacio,
kiujn mi maltrafis. Feliĉe estas, ke mi ne liveris mian koron, kaj
ĉiutage mi dankas mian naturan malvarmecon. Kiel plendinda mi estus,
mia kara sinjoro, se malbonsorte mi estus enamiĝinta!