CORONAEUS: Cur non?
FRIDERICUS: Quoniam divina decreta vetant. Qui, inquit Ambrosius1, non
accipit hîc veniam peccatorum, illic non erit. Non erit autem ei, quod
ad vitam aeternam noluerit pervenire. Item Cyprianus2: Quando isthinc
excessum fuerit, non poenitentiae relinquitur ullus, nec
sanctificationi locus. Hîc vita amittitur aut retinetur. Item
Augustinus3: Post hanc vitam id quisque habiturus est, quod in ea
conquisierit; nunc misericordiae, post judicii tempus erit. Item
Hieronymus4: Cum ante tribunal Christi veneris, inquit, nec Jobus nec
Daniel pro te orare poterunt. Item Chrysostomus5: Simul discesserimus,
hinc non est in nobis situm poenitere aut delere peccata. Item qui in
praesente vita peccata non eluet, nullam postea consolationem habiturus
est. Atque eo pertinet Salomonis dictum de arbore caduca, quae eo quo
ceciderit loco, sive ad Aquilonem sive ad Austrum, illic perpetuo
residebit6.
1. Libro de bono more. 2. Contra Dem. 3. Ad Maced. ep. 54. 4. Homil. X
in Joh. qu. 2 et 13. 5. Conc. 2 de Lazaro. ad Ebr. 2. Rom. 4. 6.
Eccles. 11, 3.
CORONAEUS: Ne vobis theologis theologos opponam, satis est sacrae
scripturae locum de Maccabaeis singularem denotare1: _Nisi_, inquit,
_revicturos sperarent, qui mortui sunt, frustra pro mortuis vota_ 350
_conciperentur._ Itaque Judas princeps Judaeorum mortuos pro patriae
salute, solennibus sacris expiari jussit, ut peccatorum noxa
solverentur.