CURTIUS: Justa quidem oratio Christi est ad Pharisaeos. Ut illis
eriperet criminandi occasionem, ad apostolos vero conversus: _Vobis_,
inquit1, _datum est nosse arcana Dei, caeteris autem parabolis_, ut
scilicet criminationem dilueret2, quae in eo potissimum exstitit, quod
se filium Dei jactaret. Nam si vulgaris ea fuisset appellatio, qua
quisque Deum parentem omnium communem agnoscit, inanis erat adversus
eum accusatio. Fuit igitur in eo generatio quaedam sublimior ac
divinior filii, qui ab aeterno tempore 219 genitus est, sic enim
saepius usurpatur, ut hoc differat ab hominibus filio, quo nomine se
ipsum appellavit, quia verus homo fuit et hominis i.e. virginis filius
et verus Deus, ab infinita aeternitate a Deo genitus3.
1. Matth. 13, 11. 2. Johannis 9, 16 sq. 3. Matth. 3. 4. 14. 17. 25.
Marc. 1. 3. 5. 9. 15. Luc. 1. 3. 4. 10. Joh. 8. 13. 14. 17. Rom. 1. 8.
Hebr. 1. 5. 7.
SALOMO: Si ab aeterno tempore genitus est, originem illam non corpoream
fuisse oportet.
CURTIUS: Ab aeterno quidem genitus est, incorporea generatione sine
matre, postremis vero temporibus in utero virginis officio spiritus
sancti genitus est sine patre.
SALOMO: Cur igitur ubique appellatur filius Davidis et filius Josephi?
Frustra enim Matthaeus et Lucas stirpem Jesu a Davide usque ad Josephum
derivarent, nisi filius Josephi extitisset; huc enim pertinet utriusque
historia, ut illum de gente Juda et quidem de regia stirpe Davidis
oriundum esse docerent1, alioqui Messias non futurus, ut ex oraculis
prophetarum intelligitur, scilicet Davidis gentibus ac stirpi Messiam
deberi. Quin etiam in ipsis Talmudicis libris Messias appellatur David,
quoniam a stirpe Davidis germinaturus esset.