M. A. Bewaert een kleyn swaermke, steldt dit op een plaets, waer gy
hetselven wyldt laten staen, jaegt den omgejaegden bye geheel uyt,
zoekt of gy de moer hebt; desen gevonden hebbende, dan werpt het
swaermke in den ouden stock en steldt hem op syn plaets, werpt de
byen met de moer in eenen honingh of leedygh haer, en stelt desen op
syne plaets, waer hy eerst gestaen heeft.
D. Vr. Waerom hebt gy alle desen bemerkingen gemaekt, is het niet
beter dat den byen blyft staen en werken volgens de natuer?
M. A. Neen, omdat de ondervindynge liert dat de byen die niet gejaegt
worden in dit landt selden soo blyeven, maer dikwyls als sy honingh op
den boekweydt sullen haelen dan blyven stylstaen en swaermen, soodat
den tydt van honingh haelen voorby gaet. Maer is den bye op synnen
tydt gesepareert, soo is daernaer geen peryckel van swaermen. Maer
is het saeken dat voorsyegtyghe byenman suponeert, dat den bye niet
sal swaermen, soo doet hy seer wel, dat hy den bye jaegt, want veel
kaeren maeken den honing niet, maer sterken byen maeken hem.
Het twaelfde deel.
Capittel I.
Van het swaermen der byen.