AN MARI TRAJTER ØL.

Nej Fanden sku fæjst sæ da mir te Jens Kræme!

Her stor søn en Stoder og trower, han ska læ mæ,

hwordan _a_ ska brygg, hwordan a ska baag,

hvordan _a_ ska legg en Flæskbøst i Laag!

Og pinwon og gjerre det er jo æ Swin;

_hwer_ Pott po æ Hyld saa kigge han i'en.

_Saa_ tar en formøj af hans Miel og hans Maalt,

_saa_ skuld en ha spaared ham tow Kjanne Saalt;

ja haar en kjend Maagen!--Det er aalle saa møj

som den usleste bette Taar Wand, en ska løj,

saa ka han lav Vejlo og slaa med æ Dâr,

saa det rister i baade Tallerkner og Fâr.

--Han blywer da jen Tid længer og warr!

Nej, haaj en saa stej sæ endda te Kræn Skræjer;

der kund en hejsen ha hat æ nø bejer!

Han bøj mæ en Bøst saa tyk som mi Lor

og Tow af den villerst For i æ Gord

foruden mi Løn.--Men dér war jo Bøen,

og han so jo Enki; og det er ett søen

aa tur med anner dje skjødløs Knæjt,

saa der bløw da ingen Brød af _den_ Bejt.

Det hid sæ jo osse, te han vild ha tavn mæ

--ja søn te hans Kuen da!-men hwa sku det gavn mæ?

Tho han er jo gammel, og gro o æ Bælle

og snaar da saa grim, som en Mennesk ka blyw;

som no den hèr sølle Haandtiring med æ Yw

--og a'el sgu ett ha en Mand, der er skjelle!

En ska ett ta enhwer.--Tho de'e da de færrest,

der ett ka gaa og skjelt sæ en Kjærrest;

men justemint find sæ nøj, en ka lid o

en Kaal aa slaa Bund po, en Venskab aa slid o--

aah, det ka endda kost jen nø Beswær!

For fand en sæ jen, en tyt, en haaj kjær,

saa ska æ nok pass--jow det war ett sær!

te saa er der osse anner o æ Tær.

No trowed mæ Synder, te _Soren_ holdt a mæ.

Her gor _a_ og gjemmer hwer Diel, som han ga mæ!

Ja, hwa _a_ haar lid for den skjødløs Dreng!

A _elsker_ ham--ogsaa saa det er faale!

Hans Billed hænger øwer mi Seng.

Æ Ramm den kost mæ en jawn Rigdaale!

Han kam her, saa tit mi Hosbond war ud,

søn hen ad Awten, nær aalting war still;

aanej, hwor bløw en da kanter og hwell,

saasnaar te Soren han pikked o æ Rud!

Og nær han kam ind, bløw der ingenting spaae;

han haaj æ saa godt, som en Mennesk ka haae;

en læd dem regir laant mir, end en mo,

om ogsaa en ved, hwad Tak en vil fo;

og ingen ska sej, te a bid heller kratte ham--

men laa han forlæng, ja hwad tho saa wat a ham.

--Og saa ska en nu ha aa hør i æ Bøj,

te den forbandede Flaani Mett Fløj

baade Nætter Og Daw staar og drøwsker atter ham!

Aa Jøsses, hwor bløw a da lid ved æ Los

i Guer po æ Kjergaard! A Sto med no anner

og glowed po Tolle-Thames hans Kos;

a vender mæ om og gor ad æ Stett;

hvem trower I, a møder anner end Mett!

Hun bruser forbi mæ,--søen!--kallepros;

æ Buend--de bred saawal som de small--

de blæst jo om hind, som de war gal,

og a tær forsuer mæ--ja læd mæ ett band--

men det er da bode sikker og sand,

te _de_ haaj kost øwer syv Mark æ Al!

Hwa søen Stø jen hun haar godt ved aa hed sæ,

hun haar jo æ Faar og æ Kjærrest te aa kled sæ.

Men hwad haar ennaaen sølle Hjavl wal af Gled?

Der sto _a_ og bid i æ Knud af mi Kled;

for hwad ka æ hjælp, te en _viser_ si Vred!

En er, som en er,

som en bløw af Worherr,

og mukk imud ham er der ingen der tær!

Men ta den Kjærrest, ennaaen holder ve,

nej, det sku no aalle ha Low aa vær te!

Og mo æ ett roves, saa mo æ wal hwiskes:

En Hjaani som Mett--a _tykkes_ hun sku piskes!

Ja hwis _a_ haaj Majt,

som blot a haar Ajt!

--Aae Jøsses endda, tho der taft a æ Trajt!

Sjørup, 7/2 1905.

[Footnote: _Stoder_, Stodder; _læ mæ_, lære mig; _Flæskbøst_,

Flæskeside; _Laag_, Lage; _pinwon_, paaholdende; _løj_, lunkne; _Vejlo_,

Vejr; _warr_, værre; _Lor_, Laar; _Tow_, Uld; _villerst_, bedste;

_Enki_, baade Enke og Enkemand; _Beit_, Ovnfuld Brød; _hid sæ_, hed sig;

_skjelle_, skeløjet; _skjelt sæ_, liste sig til; _tyt_, syntes; _faale_,

mer end forfærdeligt; _kanter_, oplivet; _hwell_, duelig; _spaae_,

sparet; _haae_, ha' det; _wat_, vækkede; _Flaani_, Flane; _drøwsker_,

higer hæftigt; _æ Los_, foragtelig Benævnelse paa en ung Kvinde (svarer

til det mandlige: Lømmel); _tolle_, enfoldig; _Kos_, Kors; _Stett_,

Stente; _kallepros_, meget kjæphøj; _æ Buend_, Baandene; _tær_, tør;

_forsuer_, forsværge; _Stø_, Stykke; _hed sæ_, pynte sig; _sølle Hjavl_,

sølle én; _Hjaani_, halvfjantet Fruentimmer: _æ Trajt_, Tragten.]

Samlede Værker, Første Bind · 第 175 / 248 题