Ŝajnis, ke aŭdienco ĉe reĝo signifis gravan ŝanĝon en vivo de
Magalhaes.
La unua hela kaj varmiga radio estis kontrakto, "kiun faris Lia reĝa
Moŝto kun Magalhaes kaj Faleiro pri malkovro de insuloj, sur kiuj
kreskas spico". Haro ne estis en la kontrakto eĉ menciita. La reĝo
volis kovri ĉiujn elspezojn al hispana ŝtata trezorejo, tial la
nederlanda komercisto foriris el scenejo de la dramatika ludo kaj
nur sekreta kaj kun intereso observis, kiamaniere la aferoj evoluos
plu. Ambaŭ amikojn li certigis per sia helppreteco, se ili eble iam
bezonus ĝin.
Kopio de la kontrakto estis enmanigita al Magalhaes kaj Faleiro.
Fernao komencis tuj legi. La liniojn, kiuj lin precipe interesigis,
li legis kelkfoje:
"... Ĉar vi, Ruy Faleiro kaj Fernao Magalhaes, kavaliroj portugalaj,
intencas eniri miajn servojn, mi ordonas al vi, ke vi en teritorioj,
kiuj estas sub Nia suvereneco, en oceano serĉu insulojn,
kontinenton, multekostan spicon kaj aliajn objektojn, el kiuj Ni kaj
Nia lando profitus.
... Feliĉe sur oceano naĝu kaj en limoj de Niaj teritorioj
diligente malkovradu. Ĉar estus maljusta, se aliaj vian vojon
krucigus kaj Vi penus vane ĉi tiun entreprenon efektivigi, estas
Mia volo kaj Mi promesas, ke Mi al neniu en venontaj dek jaroj
permesos per la sama vojo kaj en la samaj teritorioj aranĝi esploran
ekspedicion.
... Por la servoj, kiujn Vi al Ni faros, por pligrandigo de la reĝa
potenco, per penoj kaj danĝeroj, kiujn Vi travivos. Vi ricevos
rekompence dudekonon da enspezoj kaj profitoj el ĉiuj landoj kaj
insuloj, kiujn Vi malkovros, kaj krom tio rangon de regentoj en ĉi
tiuj landoj kaj insuloj por Vi kaj por Viaj filoj kaj heredontoj por
eternaj tempoj.
... Kaj por ke Vi povu supre diritajn aferojn pli bone fari kaj
por ke la entrepreno estu pli bone certigita. Ni diras al Vi, ke
Ni disponigos al vi kvin ŝipojn: du po 130 tunoj, du po 90 kaj
unu po 60 tunoj. La ŝipanaron, nutraĵojn kaj kanonojn ekipitajn
por du jaroj. 234 personojn, kapitanojn, ŝipgvidistojn kaj marajn
objektojn, kiujn oni bezonos por ripari ŝiparon, kaj homojn ankoraŭ
alie bezonajn.
... Tion Ni promesas al Vi kaj donas Nian reĝan vorton, ke Ni Vin
protektos laŭ tio, kio estis supre dirite, kaj kun tio Ni donas al
Vi ĉi tiun leteron en Valladolido la 22-an de marto 1518."
Fernao kontente ridetis. Oni memoris ĉion: celon de la vojaĝo,
forigon da la eventualaj rivaloj, kunmetiĝon de la ekspedicio.
Ankaŭ la rekompencon oni ne forgesis. La kontrakto garantias al
Magalhaes kaj al liaj heredontoj riĉecon kaj belsonan titolon.
Fernao scias, ke ĉi tiu punkto de la kontrakto estas vualita per
nebulo de la necerteco ankaŭ en tiu kazo, ke li finigos la naĝon
sukcese. Ĉu ne havis similan kontrakton kun regnestroj de Hispanujo
ankaŭ Kristoforo Kolumbo? Kaj ĉu ne estas ĝuste Valladolido, kiu
estis atestanto de la mizera fino de lia vivo? La granda malkovrinto
revenis el unu el siaj vojaĝoj en katenoj, kiujn li pli poste
pendigis sur la muron de sia malriĉega loĝejo. Li mortis en mizero,
forpuŝita de reĝo Ferdinando kaj preskaŭ forgesita de la mondo.
Favoro de la reĝoj estas malcerta kaj ŝanceliĝema kaj ĝi povas
perdiĝi kiel matena roso. La favoron de reĝoj oni ne povas rigardi
kiel firme validan, eĉ se ĝi estus centfoje enkorpigita en la
kontrakton!
Kaj tamen Fernao ridetis.
La skribaĵo enhavas precizajn indikojn pri la ekspedicio -- kaj ĉi
tiun certecon jam neniu nuligos! Magalhaes denove ekveturos sur la
maron!
Kiam estis kontrakto subskribita, alportis reĝa oficisto al
Magalhaes sufiĉe grandan monsumon. Tiu samtempe komunikis al
Magalhaes, ke li ekde nun ricevados regule salajron de admiralo.
La sciigo venis kiel vokita, ĉar Fernao estis laŭ financa flanko
jam preskaŭ elĉerpita.
Baldaŭ poste estis Magalhaes kaj Faleiro invititaj al Saragosa, kien
translokiĝis la reĝa kortego.
"Kion ili volas de ni?" demandis Faleiro.
"Eble temas ankoraŭ pri ia aldono de la kontrakto," opiniis
Magalhaes.
Neniu aldono de la kontrakto nek io simila. La reĝo nur volis montri
al hispana popolo, kiel firme li kredas la sukceson de la grandioza
vojaĝo. Kiom neskueble li konfidas al la viroj, kiujn li komisiis
per ĉi tiu tasko. Ĉu ili estas nekonataj fremdlandanoj? Ili ne
estos tiaj!
Kun nevidata pompo ŝatis Magalhaes kaj Faleiro proklamitaj kiel
hispanaj kavaliroj. Kavalirigis ilin mem reĝo.
Kio mankis al Fernao por plena feliĉo? Lia plano estis aprobita kaj
akceptita. Materialaj zorgoj estis forigitaj. Sensignifa enmigrinto
fariĝis hispana kavaliro.
Kaj tamen io mankis al li por plena feliĉo: Beatrice. De tago al
tago kreskis lia amo al ŝi. Natura fiereco retenis lin ĝis nun peti
pri ŝia mano. Kion li povis alporti al ŝi por pliagrabligo de ŝia
vivo? Sed nun -- kiel admiralo --
Beatrice malatentis riĉecon kaj ankaŭ titolon. Fernao gajnis ŝiajn
simpatiojn ekde la unua renkontiĝo. Li estis tute alia ol ŝiaj
ceteraj konatoj. Ŝi estimis lin pro lia instruiteco. Al ni plaĉis
liaj modesteco kaj simpleco. Ŝi admiris lian persistemon. Pro tio
ŝi volonte fariĝis lia edzino.
Sed jam komencis aperi ankaŭ malagrablaĵoj.
Al hispana kortego venis ambasadoro el Portugalujo. Li baldaŭ aŭdis
pri Magalhaes kaj li ne intencis pasive kaj senfare akcepti la
fakton, ke Hispanujo volas priŝteli Portugalujon pri ĝia profitema
komerco kun spicoj.
Estis lerta kaj sperta ambasadoro. Li scipovis esti perfida,
flatruza, mistera, minaca, danĝera. Li scipovis sekvi sian celon.
Ĉu vi aŭdas, Fernao, kiel li kalumnias vin apud reĝa kortego? Kun
kia troigo li disvastigas ĉiujn klaĉaĵojn, kiuj cirkulis pri vi en
Lisbono? Kiel li avertas altrangajn oficistojn antaŭ la konfido, kiu
estis al vi ĝis nun dediĉita?
Agu rapide, Fernao! Vi estas plene ĉirkaŭita de envio. Ĉu vi
rememoras Gomezon? Ĉu vi rimarkas la rigardojn, per kiuj sekvas vin
diversaj altranguloj? Jes, ankaŭ la plej superaj oficistoj envias
al vi gloron kaj riĉecon, kiujn garantias al vi la reĝa kontrakto!
Agu rapide, Fernao, via ekspedicio povus esti malebligita per ia
malhonesta perfido!
Sed la reĝo jam plenumis unuan parton de sia promeso. Li sendis
en la havenon de Sevilo tri karavelojn, kiuj estis riparotaj por
ekspedicio de Magalhaes.
Fernao kontrolis ilin kaj li konsterniĝis pro ties mizera stato. Ili
estis malnovaj kaj kadukaj ŝipetaĉoj, kun kiuj povus veturi sur la
maron nur homo ne respondeca aŭ frenezulo.
Li informis pri tio la reĝon. Respondo venis baldaŭ. La reĝa
oficejo komunikis al li, ke nun oni ne povas eĉ pensi pri konstruo
de novaj ŝipoj. Li riparu tion, kio estas al lia dispono.
Hinda Ofico dungis metiistojn, kiuj komencis ripari. Truoj estis
zorgeme ŝtopataj, direktitaj kaj putrokadukaj lignotabuloj
anstataŭigitaj per novaj, ĉiuj ŝipoj solide peĉumataj. Laboroj
rapide progresis. Magalhaes povis esti kontenta, ĉar li travivis
tumulton, kiun li tiom ŝatis.
Jen nova malhelpaĵo. Lia kunulo Faleiro, kiu devis esti por li
apoganto, konsilanto kaj helpanto, fariĝis por li ŝarĝo. Ekde tiu
tempo, kiam ilia propono estis akceptita, fariĝis kun li granda
ŝanĝo. Ĉie li proklamis, ke komandanto de la ekspedicio estas li.
Li intermetis sin en rajtojn de Magalhaes kaj komencis ĉie ordoni.
Ĝis kiam lia memkonfido estis sendanĝera kaj lia gloravideco
limiĝis je nuraj vortoj kaj je bagatela plialtiĝo de propra
persono, Fernao silentis. Sed kiam laborintoj laŭ ordonoj de Faleiro
plenumis malbone kelkajn laborojn, li tuj intervenis. Akcente li
rememorigis la astronomon, ke tio estas aferoj, kiujn li ne povas
kompreni, tial li lasu agi Fernaon.
"Neniam!" eruptis ofendite Faleiro. "Neniam mi submetiĝos al vi!
Tion mi scias: vi volus forŝovi min flanken por enpoŝigi ĉiun
profiton kaj gloron sola! Sed mi ne permesos, ke vi priŝtelu min! La
unua komandanto estas mi kaj vi faros, kion mi ordonos!"
Magalhaes atente rigardis la astronomon. Ĉu estus iom da vero en
la paroloj, kiujn li aŭdis pri li en Lisbono? Ĉu li estus tamen
iom perpleksigita? Faleiro ja estis ĉe la aŭdienco kaj aŭdis, kiu
estis komisiita per supera komando super la ekspedicio!
Fernao kapablis kompreni malfeliĉon de aliaj homoj. Kaj pro tio
ankaŭ nun, kiam al li ŝajnis, ke Faleiro ne estas tute en la ordo,
li retenis akrajn vortojn, kiuj jam jam volis elsalti el lia buŝo.
Anstataŭ tio li diris milde:
"Ni ne disputos, sinjoro Faleiro. Vi prizorgos la ĉielon, mi la
maron. Kaj kio la priŝtelon koncernas -- vi havas ja tion en la
kontrakto skribita nigre sur la blanka tiel kiel mi."
Sed Faleiro iradis plu inter laboristojn, diskreditigis aŭtoritecon
de Fernao kaj pligrandigis siajn meritojn pri la tuta entrepreno.
Magalhaes povis sendanĝerigi lin. Li povis skribi al la reĝo,
ke la astronomo estu revokata al la reĝa kortego aŭ ien, nur ke
li ne prokrastu la preparojn. Sed li ne volis ĝeni la reĝon kaj
tiamaniere malkaŝi, ke inter projektantoj de la ekspedicio estas
miskomprenoj.
Cetere laboristoj baldaŭ ekkomprenis, kiu estas vera komandanto.
Kelkaj ordonoj de Faleiro sufiĉis por konvinkigi laboristojn, ke
tiel ordoni povas nur homo, kiu absolute ne komprenas konstruojn
de la ŝipoj. Tial, se li denove ordonis ion fari, ili kompleze
kapjesis, sed ili laboris laŭ deziro de Magalhaes. Tio estis la
ĉefa kaŭzo, kial Magalhaes ne intervenis.
Plej multe da zorgoj havis Magalhaes akceptante maristojn. Se li
estus veturonta al Azoroj aŭ ien en Afrikon, li havus baldaŭ la
bezonatan nombron. Sed kien veturos ĉi tiu ekspedicio? Laŭdire
al Molukoj. Kiamaniere ĝi volas atingi ilin, se Molukoj estas
okupataj de Portugaloj? Kaj kiel povas havi intereson pri ekfloro
de Hispanujo fremdlandano? Ĉu liaj intencoj estas honestaj? Ĉu li
ne volas nur ellogi la hispanajn ŝipojn kaj maristojn en fremdajn
akvojn kaj tie transdoni ilin kiel oferojn al portugalaj militŝipoj?
Similaj voĉoj de malkonfido aŭdiĝis ne nur en Sevilo, kie estis
la ŝipoj riparataj, sed ankaŭ en Hinda Ofico, ja eĉ apud reĝa
korto.
Magalhaes mem ekaŭdis multon en haveno, ceteron oni diris al li en
familio de Barbosa.
Malbonhumorigita, sed des pli necedema li daŭrigis preparajn
laborojn.
Dum dungado de maristoj aperis plua malfacilaĵo: inter petantoj
estis multaj fremdlandanoj, precipe Portugaloj.
Fernao estis ĉe elekto tre severa. Li konsideris korpan hardecon
kaj maristan spertecon. La naciecon li malatentis. Tiel okazis, ke
krom Hispanoj troviĝis en la ŝipanaro Portugaloj, Italoj, Francoj,
Holandanoj kaj aliaj.
Tio kaŭzis novan ondon da suspekto. Komandanto de 1a ekspedicio
certe havas malpurajn intencojn, se li akceptis tiom da siaj
samlandanoj!
Fernao sciis, ke nun traktas pri ĉio. Li estis decidita batali
kaj venki. Kaj pro tio li estis laŭ neceso komandanto, oficisto,
ĉarpentisto.
Unu vesperon, kiam li sidis en akcepta oficejo kaj kontrolis liston
de maristoj, iu ekfrapis.
"Pardonu, sinjoro Magalhaes," aŭdiĝis la alveninto kaj dolĉete
ridetis. "Mi ne sciis, ke vi ankoraŭ laboras. Alie mi ne kuraĝus
--"
"Kion vi deziras?" interrompis lin Fernao.
"Permesu, ke mi prezentu min al vi. Mi estas Alvarez, ambasadoro de
la reĝo Manuelo la Granda. Kaj mi venas rilate certan aferon... vi
espereble antaŭsentas, kion mi opinias."
"Ne."
"Temas pri via vojaĝo, sinjoro Magalhaes."
"Mi ne komprenas, kian intereson vi povus havi."
"Ho, elementan intereson, kredu tion! Kaj ne nur mi, sed ankaŭ Lia
Moŝto -- via reĝo Manuelo la Granda."
"Mia reĝo?" rediris Magalhaes. "Tio estas eraro, sinjoro. Se vi
havas nenion alian, ni povas finigi la debaton."
"Pardonu -- permesu nur momenton," ne lasis sin rifuzi la ambasadoro.
"Vi certe scias, kian domaĝon por Portugalujo kaŭzus via sukcesa
vojaĝo. Kaj ĉu vi almenaŭ iomete ne bedaŭras la priŝtelitan
patrujon?"
"Vi uzas tro fortajn vortojn, sinjoro ambasadoro. Do antaŭ ĉio:
temas pri neniu ŝtelo --"
"Nu bone," konsentis kompleze la ambasadoro. "Kaj poste?"
"Kaj poste? Vi menciis la patrujon. Vi scias, ke mi ĝin perdis. Kaj
vi certe scias tre bone, dum kiaj cirkonstancoj tio okazis."
"Jes, oni parolis pri tio. Sed, mi petas vin, eble vi ne volus el
momenta kaprico de Lia Moŝto konkludi tiel gravegajn rezultojn?"
"Tiu kaprico daŭris jarojn."
"Ĉion oni povas rebonigi," aldonis vigle Alvarez. "Se vi rezignos
ĉi tie la komandon kaj revenos Portugalujon, Lia reĝa Moŝto jam
trovos rimedojn, kiel rekompenci ĉiujn viajn suferojn."
"Mi havas sufiĉe da fantazio por imagi al mi, kio atendus min en
Portugalujo."
"Ne estu tiom necedema kaj malkonfidema kontraŭ Lia Moŝto, kiu
volonte bonvenigos vin en siaj servoj."
"Portugala kortego preparis por mi jam tro multajn trompojn. Plua
persvado estas superflua."
Sed la ambasadoro estis bonega servulo de sia regnestro. Li faris
mienon, kvazaŭ li ne estus aŭdinta la frazon de Magalhaes, kaj
komencis denove:
"Mi zorgas nur pri via bono, sinjoro Magalhaes. Vi absolute ne scias,
kiom minacota estas via ekspedicio."
"Pro kio?" eruptis Fernao.
"Pro ĉio! Flanke de la naturo kaj ankaŭ fare de homoj! Vi ĵetas
vin en entreprenon, kiu estas predestinata al pereo. Vi veturas en
nekonaton, kie vin atendas multaj danĝeroj. Vi volas veturi plue, ol
veturis Kristoforo Kolumbo. Ĉu vi forgesis liajn suferojn? Kaj kion
signifis liaj suferoj kompare al tio, kio atendus vin!"
Fernao silentis. La ambasodoro vidis en tio unuan paŝon al sia
venko. Li fervore daŭrigis:
"Kaj jen -- kiajn ŝipojn oni donis al via dispono! Oni rakontas, ke
ili taŭgas nepre al nenio! Kaj maristoj estas suspektemaj kontraŭ
vi. Mi mem aŭdis kelkajn debatojn, kiuj estus kapablaj timigi eĉ
la plej kuraĝan komandanton. Mi scias, ke vi estas aŭdaca. Sed
komprenu: Kiom valoras aŭdaco kontraŭ perfido?"
"Mi estas preparita al ĉio. Kaj mi scipovas likvidi tion."
"Hm... sed tamen ekzistas aferoj, kiujn vi ne sukcesos likvidi!"
"Ekzemple?"
"Ekzemple... ni diru... tia surpriza atako sur la maro --"
"Ĉu tio signifas minacon?"
"Gardu Dio!" forpelis suspekton Alvarez. "Tion mi diris nur tiel --
simple -- nu, venis ideo al mi!"
"Ankaŭ kun tio mi kalkulas, sinjoro ambasadoro," diris Fernao kaj li
elbuŝigis la vortojn malrapide, kun okulfrapanta akcento. "Vi povas
komuniki, ke mi preparos min por ĉio."
"Sed kion mi komuniku? Al kiu?" mienis konsternite Alvarez. "Mi volis
nur atentigi vin je ĉiuj eventualaĵoj."
"Koran dankon por via afablaĵo. Sed nun vi certe pardonos min, mi
devas ankoraŭ daŭrigi mian laboron."
Alvarez ekkomprenis, ke antaŭ li staras granita roko. Li kolere
forlasis oficejon de Magalhaes kaj rapidis en la urbon.
Malamikaj elementoj daŭrigis senlace. Paroloj pri perfidemaj
intencoj de Magalhaes akiris komprenon.
Preparaj laboroj progresis en sufokiga atmosfero.
Kiam estis riparata flaga ŝipo, Magalhaes ordonis pentriston, ke li
ornamu ĝin per lia familia blazono kaj per hispana flago.
Scivoluloj observis la arĝentan kampon kun tri ruĝaj strioj kaj
mirigite demandis:
"Kion vi pentras, sinjoro?"
"Vi ja vidas! Blazonjn!"
"Kiajn blazonojn?"
Neniu sciis. Ili komencis konjekti:
"Tio estas versimile io el Portugalujo!"
"Povas esti, ke ni oni vidis nenion similan."
"Ĝi estas certe el Portugalujo! Vi ja scias, ke admiralo estas
Portugalo!"
"Tiu aroganteco! Li estas ankoraŭ en Hispanujo, kaj jam li malkovras
kartojn!"
"For kun la entrudinto!" aŭdiĝis sibla voĉo.
Magalhaes aŭdis la emociitajn ekkriojn. Li rapidis al la ŝipo.
"Kion vi deziras?" li ektondris.
Kolerigita amaso por momento ŝanceliĝis. Sed tujsekve eksonis el la
aro da homoj:
"For kun ĉi tiuj blazonoj!"
"Ili estas blazonoj de mia familio. Neniu rajtas ordoni al mi ĉi tie!"
"Jen rigardu lin, friponon! For kun li!" akre kriis denove tiu sibla
voĉo.
Magalhaes ruĝiĝis.
"Kiu estas fripono?"
En tiu momento intervenis haveno-oficisto.
"Sinjoro, forigu la blazonojn!" li postulis.
"Kiarajte vi kuraĝas postuli de mi ion similan?"
"Laŭ rajto de reĝa oficisto."
"Tia estas ankaŭ mi!"
"Ne ŝajnas --!"
"Sinjoro --!"
"Superfluaj paroloj! Mi ordonas al vi, ke vi forigu la blazonojn!"
"Al mi ordonas nur la reĝo!"
"Do vi ne obeos?"
"Ne!"
"Bone! Respondeca por sekvoj estas vi mem!"
La oficisto fajfis. Alkuris helpantoj, kiuj volis plenumi ordonon de
sia estro.
Magalhaes kun parto da maristoj baris al ili vojon al ŝipo. Sed la
aro da Hispanoj ĵetegis sin kontraŭ lia grupo kun sovaĝaj krioj de
kolero kaj malamego.
"Senarmigu ilin!" kriis la oficisto.
Plejmulto da maristoj lasis sin senreziste senarmigi. Nur kelkaj
defendis sin. Unu estis grave vundita.
Furiozaj atakantoj enpenetris la ŝipon kaj neniigis la blazonojn.
Ekscitita Magalhaes foriris en Hindan Oficon. Tie jam oni sciis pri
la incidento. Ili bonvenigis lin rigide kaj sindetene.
"Tion vi ne devis fari, sinjoro!"
"Mi rajtis," respondis en la sama tono Magalhaes. "Mi ne venis ĉi
tien por aŭskulti viajn riproĉojn. Mi skribos pri ĉi tiu afero
al Lia reĝa Moŝto mem. Sed mi venas por atentigi vin, ke dum tiaj
cirkonstancoj ni devos la entreprenon plirapidigi."
"Ni faras ĉion, kio estas en niaj fortoj. Kaj kio estas al ni
ordonita."
"Tio ne estas vero!"
"Sinjoro, moderiĝu!"
"Al vi estis ordonite, ke vi ekspedu kvin ŝipojn -- kaj mi havas nur
tri!"
"Certe, certe," ridetis altranga oficisto. "Tio estis al ni ordonita,
vi pravas. Bedaŭrinde ekzistas dekretoj kaj ordonoj, kiuj ne estas
plenumeblaj."
"Kaj ĉu scias pri tio Lia Moŝto?"
"Kompreneble! Sed en ĉi tiu afero li ankaŭ ne povas ion fari!"
"Tion mi ne komprenas," diris embarasita Fernao. "Laŭ mia scio
en ĉiuj landoj ordonoj de la reĝo estas plenumataj fidele kaj
konscie... Ĉi tio, kion mi aŭdas, estas por mi novaĵo."
"Ankaŭ ĉe ni oni plenumas la ordonojn de Lia reĝa Moŝto fidele
kaj konscie, sinjoro," la rideto de oficisto fariĝis netolerebla,
"sed nur tiam, kiam estas -- en la ŝtata trezorejo mono."
"Per aliaj vortoj -- la pluaj ŝipoj ne estos al mi disponigitaj?"
"Mi tre bedaŭras, sinjoro admiralo, sed vi divenis ĉion."
La kapo de Fernao turniĝis. Do tiel aspektas la afero! Hispanujo
jam ne posedas sufiĉe da mono por povi realigi lian ekspedicion!
Pro tiu kaŭzo estis al li donitaj nur tri ŝipoj! Pro tiu kaŭzo
estas salajroj pagataj tiom malregule! Pro tiu kaŭzo li devis tiom
klopodi, se li volis ricevi permeson por ĉiu pli granda riparo!
Ĉu li falos antaŭ la celo?
Kun pezaj pensoj li forlasis la Hindan Oficon.
Apud la enirejo staris grupo da soldatoj. Ilia komandanto celdirektis
al Magalhaes.
Fernao rememoriĝis pri Kolumbo kaj liaj katenoj. Ĉu la historio
ripetiĝas? Ĉu la soldatoj iras aresti ankaŭ lin?
La oficiro salutis Magalhaeson kaj diris:
"Sinjoro admiralo, mi prezentas min kiel komandanto de via persona
gardo."
"Ĉu mia -- persona gardo?" ne komprenis Magalhaes.
"Jes. Lia Moŝto ordonis fari gardon, kiu garantios vian sekurecon."
Sur la vizaĝo de Fernao aperis stranga rideto. Se la reĝo estus jam
informata pri la hodiaŭa okazintaĵo, bone, li povus kompreni tion.
Sed la reĝo estas en Barcelono --
La oficiro vidis, ke li devos klarigi la aferon:
"Lia reĝa Moŝto ricevis sciigon, ke vi estas -- mortigota."
"Mi? Kial? Kaj de kiu?"
"Detalojn mi ne konas. Mi plenumas nur la ordonon."
"Nu, bone...," respondis malrapide Magalhaes. Ne estis por li
malfacile diveni, kie povis naskiĝi tiaj fiintencoj.
Ekde tiu tago li aperis sur la strato ĉiam en akompano de soldatoj.
Komence li ne povis konformiĝi kun tio. Sed poste li konsciiĝis,
ke la reĝo tiamaniere montras sian zorgon pri li. Do nur akompanu
lin la gardo! Tiuj eternaj klaĉemuloj almenaŭ vidos, al kiu estas
favora ilia regnestro!
Sed kion fari kun neriparitaj ŝipoj?
La malhelpaĵoj estis tiom grandaj, ke la entrepreno versimile ne
sukcesus, se ne intervenus Haro.
La holanda komercisto post aŭdienco apud la reĝo malaperis sen
postsignoj, sed ne entute. Li ne intencis lasi elmanigi al si grasan
predon, kiun li antaŭsentis en la ekspedicio de Magalhaes. La
reĝo ja proklamis, ke Hispanujo pagos ĉiujn elspezojn, sed tio ne
erarigis Haron. Li konis la ekonomian situacion de Hispanujo kaj
ĝuste supozis, ke venos la tempo, kiam oni bezonos lin. En ĉiuj
signifaj urboj de Pirenea duoninsulo li havis komercagentojn, kiuj
sendadis al li rapidajn kaj seriozajn informojn. Kun kreskanta
intereso li atente sekvis financajn malfacilaĵojn de juna hispana
reĝo. Kaj ju pli grandaj ili estis, des pli ĝojigite Haro frotis
al si la manojn, des pli fervore li kalkulis, kion li povos per
la ekspedicio profiti. Li estis spekulaciema, se li scipovis ne
entrudiĝi. Kaj kiel plej grandan sian preferon li taksis tiun, ke li
konis arton agi en la ĝusta tempo.
Li aperis apud reĝa kortego ĝentile, kun hejmeca memkomprenebleco.
Laŭdire li aŭdis, ke riparo de ŝipoj destinitaj por la ekspedicio
ne povas esti finita pro la neantaŭvidata manko de mono. Li
komprenas la situacion kaj volonte helpos. Holandaj dukatoj estas por
la hispana regnestro je libera dispono.
La helpo de Haro estis danke akceptita.
Rapide estis havigitaj mankantaj karaveloj. La ekspedicio estis
kunmetita jene: La flaga ŝipo, sur kiu veturos Magalhaes, ricevis
nomon Trinidado. Ĝi ja ne estis plej granda, sed plej rapida. Ceteraj
ŝipoj nomiĝis San Antonio, Concepcion, Viktorio kaj Santiago.
En la haveno ekregis denove vigla vivo. La ŝipoj estis provizitaj
per nutraĵoj, ekipaĵoj kaj varoj destinitaj por interŝanĝado.
La ĉefa nutraĵo konsistis el longdaŭraj biskvitoj, da kiuj oni
surŝipigis preskaŭ 300 tunojn. Da vino kunprenis la ekspedicio
417 sakojn, 253 barelojn kaj 508 botelojn. Krom tio estis deponitaj
en la subferdeko 200 bareloj da sardeloj, pli ol 20 centkilogramoj
da sekigitaj fiŝoj, 57 centkilogramoj da saligita viando, pli ol
11 tunoj da fromaĝo, 21 centkilogramoj da sukero, 20 tunoj da
vinagro, 250 faskojn da ajlo, 100 faskojn da bulbo, 20 centkilogramoj
da vinberaro, 54 centkilogramoj da mielo, 3 centkilogramoj da
rizo, provizoj da faruno, da faboj, da pizo, da lento, da salo, da
mustardo, da figoj kaj migdaloj. En unu ŝipon estis alportataj eĉ
sep vivantaj bovinoj kaj tri porkoj.
Krom tio kompreneble kupraj kaldronoj, potoj, tranĉiloj, 50
centkilogramoj da kandeloj, 89 lucernoj, 40 ŝarĝveturiloj da ligno,
marteloj, pendŝlosiloj, fero kaj ŝtalo, hakiloj, tenajloj, boriloj,
hakfosiloj, landkartoj, medikamentoj, papero, matoj, dek kvin puraj
libroj por enskriboj --
Riĉe oni memoris ankaŭ je milita ekipo. Provizoj da militista
materialo plej bone atestis pri la konkeremaj celoj de Hispanoj. La
ekspedicio posedis pli ol 60 kanonojn, 50 centkilogramojn da pulvo,
ferajn kaj ŝtonajn kuglojn por kanonoj, 100 kirasojn kun helmoj, 100
surbrustajn kirasojn, 60 ŝtonĵetilojn kaj 4 300 sagojn, 200 rondajn
ŝildojn, 1 140 lancojn, 120 ĵetlancojn, 1 000 halebardojn, 200
piklancojn, 50 kornojn, en kiujn oni donadis pulvon por kanonoj, 150
ulnojn da meĉo kaj katenojn por manoj kaj kruroj --
Oni elspezis por la tuta ekspedicio preskaŭ 9 milionojn da
maravedoj. El ĉi tiu sumo estis aĉetita por 1,600 000 maravedoj
la varoj servontaj por intermanĝo kun indiĝenoj: montoj da
kotonŝtofoj en la plej okulfrapaj koloroj, tolaĵoj, ĉapoj, tabako,
vitraj kugletoj kun koraloj, speguletoj kaj kombiloj, sonoriletoj,
fiŝhokoj, tranĉiloj --
Magalhaes ofte ne sciis, kion fari pli frue. El la tempo, kiam li
vivis sur la maro, li sciis, ke kiu ajn forgesita bagatelaĵo povus
signifi minacigon de la ekspedicio. Li estis tro konscia kaj tro
singarda ol komisii per kontrolo de deponataj provizoj iun alian.
De la frua mateno ĝis la nokto li estis en la haveno. Li kontrolis
la ricevitajn varojn kun la listoj, denove kaj denove li sumigis
kolorojn da ciferoj, hazardelekte li malfermis sakojn kaj pakaĵojn,
li esploris kvaliton, li gustumis -- -- --
Ankaŭ la ŝipanaro estis ankoraŭ kompletigata.
Iam aliĝis por servi sur la ŝipoj du maristoj. La pli juna estis
al Magalhaes iomete konata. Sed li povis peni kiel ajn, li ne estis
kapabla rememorigi al si, kie li vidis lin.
Fernao volis post malagrablaj spertoj malebligi la superfluajn
kalumniojn kaj eternan suspektadon, pro tio li limigis nombron de
fremdlandanoj al mininuma nombro. Tial lia unua demando estis:
"Ĉu vi estas Hispano?"
"Ne, Portugalo," respondis la pli juna.
Denove Portugalo! Estas vero, ke ili estas la plej kapablaj maristoj
kaj estas eble konfidi ilin. Sed li akceptis jam tridek da ili! Ĉu
li ankoraŭ pligrandigu nombron da ili?
"Via nomo?"
"Juan Serrao."
Fernao rapide leviĝis de sur la seĝo.
"Ĉu vi estas eble -- la frato --?"
"Jes, sinjoro admiralo," ridetis la maristo. "Francisko al ni ofte
rakontis pri vi."
"Ho! Tial vi ŝajnis al mi iel konata! Bonvolu sidiĝi! Kaj rakontu!
Ĉu vi scias ion novan pri Francisko?"
"Li vivas ankoraŭ ĉiam sur Molukoj kaj fartas tre bone. Mi estus
tre feliĉa, se mi sukcesus helpe de via ekspedicio viziti lin."
"Tio estas memkomprenebla!"
Juan Serrao estis ja juna, sed li havis grandajn maristajn spertojn.
Sur la ŝipoj li estis oficiro. Magalhaes estis tre ĝojigita, ke li
gajnis lin. Li havos almenaŭ iun, kiun li povos senrezerve konfidi.
Nur poste li turniĝis al la dua maristo.
"Kaj vi, sinjoro?"
"Oni nomas min Garcia, sinjoro admiralo," ektondris en malgranda
oficejo respondo, dirita per forta baritono. Ĉiu vorto eksonis,
kvazaŭ en vasta kaj duonmalplena magazeno falus pezega kesto. "Mi
estas Hispano kaj mi vivis surmare kun Juano. Mi ankaŭ tre volonte
aliĝus."
Magalhaes kritikeme rigardis lin. Garcia estis iomete pli maljuna ol
Serrao kaj ankaŭ je kapo superigis lin. Grandega, larĝa staturo,
netrapenetrebla praarbaro da densaj haroj, bronze sunbrunigita
vizaĝo, anstataŭ okuloj ardaj kaj lumbrilantaj karbetoj, manoj kiel
ŝoveliloj. Kun ĉi tiu ekstera bildo de kruda forto estis en akra
kontraŭstaro milda kaj bonkora, kvazaŭ infana rido, kiu malkaŝis
du vicojn da sanaj kaj blanke brilantaj dentoj.
"Kio vi estis sur la maro, sinjoro Garcia?"
"Mi laboris en la magazeno. Transporti kaj ordigi la kestojn, tio ne
kaŭzas al mi malhelpaĵojn."
"Tion mi volonte kredas," ridetis Magalhaes kaj li denove rapide
taksis ursan forton de Garcia. "Vi estas akceptita."
Apenaŭ Magalhaes adiaŭis ambaŭ novajn anojn de la ekspedicio,
venis en la oficejon lia bofrato Duarte Barbosa.
"Fernao, intervenu kontraŭ Faleiro pli frue, ol estos malfrue!" li
vokis ekscitita.
"Kial? Ĉu io okazis?"
"Fernao, li sendube jam tute freneziĝis. Li sidas en la gastejo
kun la maristoj kaj rakontas al ili, ke vi estas tute nekapabla kaj
ke sen lia helpo la ekspedicio certe fiaskus. Li asertas, ke nur
li konas la pozicion de vetureblo tra amerika kontinento kaj se
li ne alkondukos vin tien, tuta ŝipanaro mizere pereos. Maristoj
kredas lin kaj komencas timi pri la vojaĝo. Se la afero progresos
tiamaniere plue, almenaŭ duono de la ŝipanaro rifuzos veturi."
Magalhaes malsereniĝis. Li sciis jam de longe, ke Faleiro fariĝis
lia mortinsida malamiko, ke la gloravido malheligis lian cerbon. Ĉu
li ekvojaĝu kun frenezulo, kiu povus demoraligi la ŝipanaron per
siaj terurigaj profetaĵoj? Ĉu li minacigu la ekspedicion per sia
netaŭga respektemo?
Li energie decidiĝis. Li skribis al la reĝo pri la diskreditema
agado de Faleiro kaj postulis lin, ke al astronomo estu malpermesata
partopreno en la ekspedicio.
La reĝo tuj plenumis lian peton.
En ĉi tiujn tempestajn tagojn eklumis radio de milda feliĉo. Al
geedzoj de Magalhaes naskiĝis filo Rodrigo. Fernao tre ŝatus
dediĉi sin pli multe al la familio, sed tio ne estis ebla. En lian
vojon stariĝis novaj kaj novaj malhelpaĵoj, kiuj ne permesis eĉ
momenton de trankvilo kaj ripozo.
La Hinda Ofico cedis al kalumnioj de la portugala ambasadoro,
kiu nigrigis Magalhaeson, kie li nur povis. La malkonfido kaj
suspekto fariĝis pli forta. Ne, ne estas eble kredi tiun enmigrintan
Portugalon! Estas necese ĉirkaŭigi lin per homoj fidindaj kaj
sindonaj al la reĝo!
Pro tio laŭ konsiloj de Hinda Ofico la reĝo dekretis kapitanojn
de la ŝipoj sen informi Magalhaeson. Ili estas hispanaj hidalgoj,
kiuj ne amas admiralon. La kapitano de San Antonio estas Cartagena,
de Concepcion Queseda, Mendoza gvidos Viktorion. Kiel oficiro de
Antonio estas destinita Gomez, homo, kiu havis la saman planon kiel
Magalhaes.
La ŝipo Santiago restis dume sen la komandanto. Tiamaniere volis la
Hinda Ofico la ekspedicion kiel eble plej malproksimigi. Estas bona
ĉiu tago, kiun ili akiros. Eble Magalhaes faros ion senpripensitan
kaj li estos senigita je la rango de admiralo!
Jam estis fiksita la tago por forveturo, sed la kapitano ankoraŭ ne
estis nomita. Anstataŭ tio la Hinda Ofico invitis Magalhaeson kaj
superŝutis lin per riproĉoj.
"Sinjoro Magalhaes, kial vi ne sekvis la ordonon de la reĝo?"
vortatakis lin la oficisto.
"Bonvolu paroli konkrete," respondis Magalhaes. "Kiun ordonon?"
"Jen vi havas skribite klare, ke vi rajtas akcepti maksimume kvin
eksterlandanojn, sed vi havas ilin okdek du! Kiel vi klarigos tion?"
"Mi konsideris sukceson de la ekspedicio. Pro tio mi elektis nur
bravajn maristojn, malatentante ties naciecon."
"Strange, ke ĝuste tiom da Portugaloj estis bravaj!" ridetis malice
la oficisto.
"Portugalujo estas lando de maristoj, sinjoro!"
"Do laŭ via opinio Hispanujo ne estas surmara potenco?" rigardis lin
la oficisto de sub duonfermitaj palpebroj kaj liaj mokemaj okuloj
diris: Jam vi estas, friponeto, en la kaptilo!
Sed Magalhaes ne lasis sin koleriĝi. Trankvile kaj decide li
respondis: "Jam dum unua aŭdienco apud la reĝo Karolo mi diris, ke
mi volas servi per ĉiuj miaj fortoj al Hispanujo. Mi kredas, ke tio
estas sufiĉa respondo je ĉiuj viaj duboj. Laŭ mia opinio estas
multe pli grava mia demando: Ĉu estas al Hinda Ofico konate, ke ni
estas morgaŭ forveturontaj?"
"Mirinda demando!" ekridis afekte la oficisto. "Hinda Ofico ja mem
fiksis la daton de la forveturo!"
"Se estas la afero tia -- do kial ne estis ĝis nun nomita kapitano
de la ŝipo Santiago?"
"Hm... ĝi ne estas tiel simpla, sinjoro!" respondis la oficisto kaj
en liaj okuloj denove ekbrulis flameto de malica moko. "Estas eĉ tre
malfacile trovi fidindan kapitanon. Ni faras, kion ni povas, sed la
afero iel ne progresas..."
Fernao ekkomprenis. La Hinda Ofico volas ankoraŭ en la lasta momento
malebligi la ekspedicion! Sed en ĉi tiu rilato ili erarmiskalkulos!
Magalhaes jam nenion demandis kaj el la Hinda Ofico rapidis rekte en
la havenon. Li ordonis tujan vicordiĝon de la tuta ŝipanaro.
En kelkaj minutoj estis la ordono plenumita. Magalhaes paŝis
malrapide preter la vicoj. Meze li haltis.
"Maristoj!" li alparolis la ariĝintojn per forta voĉo. "Kiel vi
scias, ankoraŭ ne estis nomita komandanto de ŝipo Santiago. Tial
oni komencis disaŭdigi, ke ni ankoraŭ ne forveturos. Al tio mi
proklamas: La forveturo estas fiksita je la morgaŭa tago -- kaj en
tio nenio ŝanĝiĝos!"
"Bonege! Vivu admiralo Magalhaes!" vokis la maristoj.
"Komandanto de Santiago estas kapitano Juan Serrao!" komunikis sian
decidon Fernao.
"Vivu kapitano Serrao!" aŭdiĝis la ŝipanaro de Santiago.
"Kiel oficiron sur flaga ŝipo mi dekretas Duarte Barboson. Per tio
ĉiuj ŝipoj ricevis bezonatan gvidantaron. Morgaŭ vi venos kun viaj
kapitanoj al diservoj en la preĝejo de Santa Maria." finis sian
ordonon admiralo.
Novaj vivukrioj. Disiro. Maristoj rapidis al siaj familioj, al
konatoj. Ĉiu volis ankoraŭ lastfoje ĝojiĝi kun siaj karuloj.
Morgaŭ post diservoj oni iros rekte sur la ŝipojn.
Ankaŭ Magalhaes iris hejmen pli frue ol alifoje.
Kaj jam vesperiĝas. La lasta vespero en la familio...
Ĉe riĉe per manĝoj kovrita tablo sidas plejproksimuloj de Fernao:
Beatrice, Diego kaj Duarte Barbosoj, Juan Serrao, Aranda. En lulilo
kontente murmuretas malgranda Rodrigo. Estis invitita ankaŭ Haro,
sed li devis neatendite forvojaĝi.
Fernao kaj kun li ĉiuj estas iomete angorigitaj. Super la kvieta
domo ŝvebas fantomo de la longa foresto.
Oni parolas pri ĉio ebla, nur ne pri la veturo. Neniu volas
rememorigi doloran adiaŭon.
Fine komencas Aranda:
"Sinjoro admiralo, vi devus esti --," sed subite li ĉesas paroli,
ĉar li konsciiĝas pri la ĉeesto de Beatrice.
Edzino de Fernao elsentis, ke Aranda silentiĝis pro ŝi.
"Sinjoro Aranda, vi povas paroli senĝene," ŝi trankviligas lin.
"Egale mi scias, kion vi volas diri."
"Se vi opinias... Do, vi devus esti dumvoje singarda rilate al viaj
homoj," eldiris sian averton Aranda.
Magalhaes senvorte kapjesas. Li antaŭsentis tion jam de longe.
"Kaj ĉefe rilate al kapitanoj," daŭrigas Aranda. "Antaŭ nelonge
ili laŭdire esprimiĝis, ke ili mortigos vin, se vi agos tro
suverene."
"Estas bone, se oni konas danĝeron antaŭe," opinias Magalhaes kaj
sulkoj sur lia vizaĝo ne estas pli akraj.
"Vasko da Gama havis ĉion multe pli facilan," diras zorgeme Diego
Barbosa. "Li staris nur kontraŭ nekonateco kaj oceanoj. La ŝipojn
li havis senriproĉaj. Kaj la homojn li povis konfidi."
La staturo de la portugala malkovrinto fariĝas helkontura antaŭ
okuloj de Fernao. Ili estas en paĝia lernejo. Vasko da Gama prelegas
al ili. Kion li tiam diris?" ... Se iu volas fariĝi la maristo,
estas necese, ke li estu la tuta viro. Li devas havi spinon pli
firman, ol estas masto, la vidpovon pli akran ol falko kaj forton
pli grandan ol leono. Li devas scipovi moki furiozon de la oceano,
ne plendi, kiam krevas stangoj kaj ventego disŝiregas velojn. Li
devas scipovi kunpremi la dentojn kaj stariĝi pli firme, kiam iu
kamarado estas antaŭ liaj okuloj malsuprenĵetita en embuskajn
ondojn. Li devas scipovi suferi malsaton, soifon, laciĝon, varmegon
kaj froston, skorbuton. Li devas senŝancele kredi al sia komandanto,
ankaŭ se ŝajne ĉio estas perdita. Li devas daŭre naĝi al sia
celo, ankaŭ se lin terurigas nekonataj malproksimoj kaj premas arda
sopiro je la hejmo...
Tia viro Fernao ĉiam estis. Tia li ankaŭ estos. Li ne timas
oceanojn, li ne timas perfidon. Sed la hejmo... Beatrice...
Rodrigo...
Fernao perforte subpremis la deprimon.
Ĉu la hejmo? Unu aŭ du jaroj baldaŭ forpasos. Poste li revenos.
Rodrigo intertempe jam komencos kuradi kaj Beatrice kondukos lin al
la haveno, ŝi montros la ŝipojn kaj fiere diros:
Ĉu vi scias, Rodrigo, kiu alveturas? Jen via paĉjo, knabeto. Vi ja
rememoras, kiel mi rakontadis al vi pri li en tiuj senfinaj monatoj,
kiam ni ne vidis lin! Vi plene malfermis al mi viajn nigrajn okulojn
kaj vi tute ne komprenis, pri kio mi parolas kun vi. Kaj kiam mi
kliniĝis super vin kaj ia larmo elsaltis el mia okulo kaj glitis sur
vian vangon, vi ĉiam komencis ridi. Vi eĉ ne scias, kia medikamento
estis por mi ĉi tiu rido. Ĝi redonis al mi esperon kaj fidon, kiam
mi malesperis kaj dubis pri la feliĉa reveturo de via patro. Kaj
jen -- via rido pravis. Ĉio finiĝis bone kaj paĉjo revenis. Kion
li devis suferi! Cetere li rakontos al ni pri tio, nur ĝis kiam li
estos iomete ripozinta post la longa vojaĝo, kiu faris el li faman
malkovrinton. Nun bele bonvenigu lin: pendiĝu sur lian kolon, kisu
lin -- kaj ne timu lian sovaĝan barbon! -- kaj ridetante diru: Mi
tiom ĝojatendis vin -- -- --!
Sed Rodrigo ne aŭskultos, kion la patrino parolas. Liaj okuloj
estos celdirektitaj al la maro. Kia tenereco kaj kiaj vortoj, se la
kanonoj tondras kaj bombkanonoj bruegas! Kiel li estos brilblindigita
rigardante al aroj da maristoj, viciĝantaj por triumfa marŝo
en urbon! Kiel li saltetos, kiam eksonos gaja muziko kaj amasoj
komencos vivukrii al tiuj, kiuj venkis la oceanojn! En liaj vejnoj
jam ŝaŭmos la maltrankvilega sango de marnavigantoj...
Fernao staras klinita super lulilo de sia filo.
Iu prenis lian manon.
Beatrice.
"Fernao, estu tie singarda!"
"Ne timu, mia karulino! Mi ja havas nun, por kiu mi vivu!" Ĉirkaŭ
duonnokto la gastoj disiĝis.
La sekvantan tagon estis la adiaŭfesto en la preĝejo de Santa
Maria. La diservojn partoprenis ĉiuj maristoj, iliaj familioj,
parencoj kaj konatoj. Multnombraj rigardantoj plenumis la preĝejon
ĝis la lasta loko. Ili scivole observis la kuraĝulojn, kiuj
entreprenas la danĝeran veturon. Kaj plej ofte ili rigardas al la
viro, kiu genuas antaŭ la altaro. Ĉu tio ne estas kiel en fabelo?
Li venis ĉi tien kiel sensignifa fremdlandano. Post nelonge li
fariĝis la hispana kavaliro kaj admiralo de la ekspedicio, da kiuj
Hispanujo aranĝis nur negrandan nombron.
La fumo de incensujo disvastiĝis tra la spacoj de templo. En tomba
trankvilo diris Magalhaes la admiralan ĵuron. Ĉu vi aŭdas bone,
vi neplibonigeblaj dubemuloj? Li ĵuras fidelon al via reĝo, al
via lando, al via popolo! Li trovis en Hispanujo komprenon kaj li
estas dankema al ĉi tiu lando. Kaj vi devus lin koni kaj scii, ke la
vortoj de lia ĵuro estos plenumitaj!
Poste iris al la altaro kapitanoj. Ankaŭ ili ĵuris, ke ili estos
fidelaj al sia admiralo, ke ili obeos liajn ordonojn, ke ili forlasos
lin en neniu danĝero.
Ĉu ankaŭ ili plenumos sian ĵuron?
Sed nun jam fino kun la larmoj, kiuj defluas de sur la vizaĝoj de
virinoj, viroj, maljunuloj kaj infanoj! La momento venis. Kio estis
nur fantomo kaj neatingebla revo, tio fariĝis la realo.
Fernao staras sur la admirala ŝipo kaj kontente observas la precize
donitajn kaj plenumatajn ordonojn de siaj oficiroj.
Nova komando.
Oni hisas reĝan flagon. Apude flirtas flago de Magalhaes.
Kanonpafoj anoncas komencon de la veturo.
Lastaj mansvingoj por adiaŭi.
Ĉu vi komprenas la grandiozecon de la momento, vi ĉiuj, kiuj
malhelpadis ĉi tiun homon je ĉiu paŝo?
Kliniĝu antaŭ lia persistemo, forto de la volo kaj antaŭ lia
aŭdaco!
Kliniĝu antaŭ li en profunda estimo, Hispanujo!
Ĉar li -- vilaĝa knabo, paĝio, maristo, kapitano, kavaliro kaj
admiralo -- Fernao Magalhaes en viaj servoj veturas malkovri la
mondon!