...Na miękkim materacu, pod wełnianym kocem, w czystej, suchej
bieliźnie Janek spał snem zdrowym, gdy drzwi znanego nam już pokoiku
na Chramcówkach skrzypnęły cicho i Tadzio w mundurku, z wyrazem
pomieszania na bladej twarzyczce, stanął w progu.
Powoli drzwi zamknął za sobą i zbliżył się do brata: budzić, czy nie
budzić?
Janek otworzył oczy.
--Wstałeś? -- spytał zdziwiony.
--Byłem u nich.
--U Zosi?
Chłopiec skinął głową.
--Powiedziałeś?
Tadzio milczał chwilę.
--Gadajże!
--Wróciły pozawczoraj, a wczoraj pojechały do Szczawnicy.
Janek usiadł na łóżku.
--Jakto? Być nie może! I nie czekały na nas?
--Nie wiedziały wcale o naszym przyjeździe. Nie byliśmy u Liptaków,
Ślimak nie zawiadomił, Liptakowie zdziwili się, gdy przyszedłem.
Janek wzburzony zaczął chodzić po pokoju. Byłby chętnie zburczał
Tadzia, ale jakoś nie mógł, nozdrza mu drżały, czuł swoją winę. Nagle
stanął, spojrzał na brata, na niebo, jasne słońce i zwykłym swym
gestem wzruszył ramionami. Potem ziewnął i wlazł pod kołdrę.
--Cóż będzie? -- spytał Tadzio.
--Zatelegrafuj do stryja: »Zostajemy. Niech stryj lepiej przyjedzie do
nas. Dużo tu jeszcze rzeczy do poznania«.
Odwrócił się do ściany, aby zasnąć znowu, ale nie poszło to łatwo, bo
rozumiał, że przez jego zarozumiałość i lekkomyślność Zosia, Tadzio i
on stracili sposobność poznania morza, a stryjowi i rodzicom sprawił
przykrość.