Dat giet my daegliks op in skrippen,
Elts dy der him al ier by jowt,
(De Maitiid kaem en ’t lân moast boud):
Nou falle er tsjokke bûterdrippen.
De âldstakker, dy syn jirpels binne,
Der amper út: hwet is er bliid!
Nou ’t buike him foarby net giet:
Oer _all’mans_ lân reint ’t buike hinne.
De gêrskes skrippe tsjin de blommen,
De âldman syn jirpels tsjin al ’t blêd,
Elk hie’r op wachtsje om op to kommen!
Hy, dy pounsmietten jirpels sette,
Dy wier mei ’t buike blider net,
As hy, hwaens hoekje ’t buike mette.