'Memorandum in my Liber B[1675]. I have sett downe an exact description

of this delicious parquet[1676], now (1656) plowed up and spoil'd.

The east part of it which extends towards Verulam-house (pulled

downe, and the materialls sold by Sir H<arbottle> Grimston, about

ten yeares since) consisted of severall parts, viz. some thickets

of plumme-trees, with fine walkes between; some of rasberies. Here

were planted most fruit-trees which would grow in our climate; and

also severall choice forest-trees. The walkes both of boscages and

fruit-trees; and in severall places where were the best prospects, were

built elegant summerhouses[1677] of Roman architecture, then standing

(1656) well[1678] wainscotted, but the paving gonne. One would have

thought the most barbarous nation had made a conquest here. This place

was, in his lordship's time, a sanctuary for phesants, partridges,

and those of severall kinds and nations, as Spanish, &c. speckled,

white, etc. I have, in this lib. B., four leves in fol. close written

of the two houses, gardens, woods, &c. and of his lordship's manner of

living and grandarie, which perhaps would doe well in a description of

Hartfordshire, or, perhaps[1679], in his lordship's life.'

[FR] (P. 332.) In MS. Aubr. 6, fol. 1ᵛ, is this note:--'Dr. <John>

Pell says that for a man to begin to study mathematics at 40 yeares

old, 'tis as if one should at that age learne to play on the

lute--applicable to Mr. Thomas Hobbes. Vide vitam Jonae Moore.'

[FS] (P. 338.) In MS. Aubr. 3, fol. 26, thus:--

'Memorandum:--about the time of the King's returne[CXXX.], he was

makeing of a very good poëme in Latin hexameters. It was the history of

the encroachment of the clergie (both Roman and Reformed) on the civill

power. I sawe at least 300 verses (they were mark't). At what time

there was a report the bishops would have him burn't for a heretique.

So he then feared the search of his papers and burned the greatest part

of these verses.'

[CXXX.] Quaere in what yeares his bookes were writ.

[FT] (P. 339.) The first draft of this passage stood as follows,

MS. Aubr. 9, foll. 40, 41:--'In April following was the dawning of

the coming in of our gracious soveraigne, who being a great lover

of curious painting I knew could not but sett for his picture to my

ever honoured friend Mr. S. Cowper, who[1680] besides his art was an

ingeniose person and of great humanity. In April I wrott a letter to

Mr. Hobbes in Derbyshire, by all meanes desiring him to come-up and

make use of the opportunity of renewing his majestie's graces to him at

our friend's howse. He thanked me for'--etc.

[FU] (P. 341.) Aubrey, writing to Wood, on Feb. 3, 1672/3, enlarges on

this treatise: Wood MS. F. 39, fol. 196ᵛ:--

'The old gent. (T. Hobbes) is strangely vigorous, for his

understanding, still; and every morning walkes abroad to meditate.

'He haz writt a treatise concerning lawe, which 8 or 9 yeares since

I much importuned him to doe, and, in order to it, gave him the Lord

Chancellor Bacon's _Maximes of the Lawe_. Now every one will doe him

the right to acknowledge he is rare for definitions, and the lawyers

building on old-fashiond maximes (some right, some wrong) must need

fall into severall paralogismes. Upon this consideration I was earnest

with him to consider these things. To which he was unwilling, telling

me he doubted he should not have dayes enough left to doe it.

'He drives on, in this, the king's prerogative high. Judge <Sir

Matthew> Hales, who is no great courtier, has read it and much mislikes

it, and is his enemy. Judge Vaughan has read it and much commends it.'

[FV] (P. 355.) Note, however, that on some of the letters from Hobbes

in MS. Aubr. 9, viz., those of date March 25, 1679 (fol. 11ᵛ, fol.

13ᵛ), and that of date Aug. 18, 1679 (fol. 15ᵛ), the seal shows a gate

or portcullis, with an R turned backwards, i.e. Я, on the left side of

it.

James Wheldon's letter of Jan. 16, 1679/80 (fol. 17ᵛ), has a seal

bearing a man's bust, with helmet and cuirass.

[FW] (P. 357.) In MS. Aubr. 21, p. 19, Aubrey, in his projected comedy,

makes use of this verdict on the innate cruelty of some dispositions.

He puts into the mouth of his country-justice this speech:--

"If ye talke of skinnes, the best judgment to be made of the fineness

of skinnes is at the whipping-post by the stripes. Ah! 'tis the best

lechery to see 'em suffer correction. Your London aldermen take great

lechery to see the poor wretches whipt at the court at Bridewell."

On which Aubrey goes on to comment: 'Old Justice Hooke gave ...

per lash to wenches; as also my old friend George Pott, esq. Vide

Animadversions Philosophicall on that ugly kind of pleasure and of

crueltie--were it not for the law there were no living; some would take

delight in killing of men.'

[FX] (P. 375.) The substance is:--

'Hobbes brought to the investigation of facts an acute intellect and

long experience, and carried on, into the next generation, the Baconian

spirit.

'He had been Bacon's secretary, and owed much to his master, from whom,

in particular, he borrowed his comparative, i.e. inductive, methods.

But he had also fine natural gifts.

'He excited the fears, and therefore the hostility, of the clerical

party in England, and of the Oxford mathematicians and their

supporters. For this reason, Charles II compared him to a bear, worried

by mastiffs.

'In his political system, he insisted on the necessity of wisdom in

sovereigns. In not meddling with the Creeds of the Churches and in

assailing the Presbyterians and the Bishops of England, he is not to be

blamed.'

* * * * *

Note that, on fol. 42ᵛ of MS. Aubr. 9, is a note 'to the earl

of Devon, then in Great Queen Street,' with a mark referring it

to the opposite page. The then opposite page is, in the present

foliation, fol. 48, but has now nothing to which the note can

be attached. There are traces, however, which show that a slip

has been torn off it.

=Thomas Hobbes' life, by himself.=

<_Aubrey's preface._>

[1681]This was the draught that Mr. Hobbs first did leave in my hands,

which he sent for about two yeares before he died, and wrote that which

is printed in his Life in Latin by Dr. Richard Blackburn which I lent

to him and he was carelesse and not remaunded it from the printer and

so 'twas made wast paper of.

<_Hobbes' autobiography._>

[1682]Thomas Hobbes, natus Apr. 5, 1588, Malmesburiae agri

Wiltoniensis, literis Latinis et Graecis initiatus, annum agens decimum

quartum missus est Oxonium: ubi per quinquennium mansit, operam

impendens studio Logicae et Physicae Aristotelicae.

Cum annum ageret vicesimum commendatus ab amicis, Oxonio relicto,

recepit se in domum domini Gulielmi Cavendish, baronis de Hardwick et

(paulo post) comitis Devoniae: ubi filio ejus primogenito, adolescenti

sibi fere coaetaneo, servivit, placuitque tum filio tum patri,

temperans, sedulus, hilaris.

Anno sequente cum domino suo in urbe perpetuo fere degens, quod

didicerat linguae Graecae et Latinae magna ex parte amiserat.

Deinde per Italiam et Galliam peregrinantem dominum sequutus, gentium

illarum linguas eousque didicit ut intelligere eas mediocriter

potuerit. Interea Graecam et Latinam paulatim perire sibi sentiens,

Philosophiam autem Logicamque (in quibus praeclare profecisse se

arbitrabatur) viris prudentibus derisui esse videns, abjecta Logica

et Philosophia illa vana, quantum temporis habebat vacui impendere

decrevit linguis Graecae et Latinae.

Itaque cum in Angliam reversus esset, Historias et Poetas (adhibitis

grammaticorum celebrium commentariis) versavit diligenter, non ut

floride sed ut Latine posset scribere, et vim verborum cogitatis

congruentem invenire, itaque verba disponere ut lectio perspicua et

facilis esset. Inter Historias Graecas, Thucididem prae caeteris

dilexit et vacuis horis in sermonem Anglicum paulatim conversum cum

nonnullâ laude circa annum Christi 1628 in publicum edidit, eo fine ut

ineptiae democraticorum Atheniensium concivibus suis patefierent.

Eo anno comes Devoniae, cui jam servierat viginti annos, diem obiit,

patre ejus biennio ante defuncto.

Anno sequente, qui erat Christi 1629, cum attigisset annum

quadragesimum, rogatus a nobilissimo viro domino Gervasio Clinton

ut vellet filium adolescentem suum comitari in Galliam, accepit

conditionem. In peregrinatione illa inspicere coepit in elementa

Euclidis; et delectatus methodo illius non tam ob theoremata illa quam

ob artem rationandi diligentissime perlegit.

Anno Christi 1631 revocatus est in familiam comitissae Devoniae ut

filium suum comitem Devoniae, natum annos 13, in literis instrueret;

quem etiam circiter triennium post comitatus est in Galliam et Italiam,

studiorum ejus et itinerum rector.

Dum moraretur Parisiis, principia scientiae naturalis investigare

coepit. Quae cum in natura et varietate motuum contineri sciret,

quaesivit inprimis qualis motus is esse posset qui efficit sensionem,

intellectum, phantasmata, aliasque proprietates animalium, cogitatis

suis cum reverendo patre Marino Mersenno, ordinis Minimorum, in omni

genere philosophiae versatissimo viroque optimo, quotidie communicatis.

Anno Christi 1637 cum patrono suo in Angliam rediit et apud illum

mansit; unde de rebus naturalibus commercia cum Mersenno per literas

continuavit.

Interea Scoti, depulsis episcopis, sumpserunt arma contra regem,

faventibus etiam ministris Anglis illis qui vocari solent

Presbyteriani. Itaque convocatum est in Anglia Parlamentum illud

notissimum quod inceptum est Nov. 3, 1640. Ex iis quae in illo

Parlamento tribus quatuorve diebus primis consulta viderat, Bellum

Civile ingruere et tantum non adesse sentiens, retulit se rursus in

Galliam, scientiarum studio Parisiis tutius vacaturus cum Mersenno,

Gassendo, aliisque viris propter eruditionem et vim in rationando

celeberrimis--non enim dico philosophis, quia nomen illud, a plurimis

nebulonibus jamdiu gestatum, tritum, inquinatum, nunc infame est.

Cum jam Parisiis ageret, libellum scripsit _De Cive_, quem edidit

anno 1646, quo tempore, praevalentibus Parlamentariis, multi eorum

qui partes regis sequuti erant, et in illis princeps Walliae (qui

nunc est rex Angliae), Parisiis confluxerunt. Statuerat circa idem

tempus,[1683]hortatu amici cujusdam nobilis Languedociani, migrare

in Languedociam, et praemiserat jam quae sibi necessaria erant, sed

commendatus principi ut elementa Mathematicae illi praelegeret,

substit<it> Parisiis.

Quod ab hoc munere temporis habuit vacui consumpsit in scribendo

librum qui nunc non solum in Anglia sed in vicinis gentibus notissimus

est, nomine _Leviathan_; quem etiam in Anglia edendum curavit, ipse

manens adhuc Parisiis, anno 1651, annum agens 63ᵐ. In eo opere jus

regium tum spirituale tum temporale ita demonstravit tum rationibus

tum authoritate scripturae sacrae, ut perspicuum fecerit pacem in

orbe Christiano nusquam diuturnam esse posse nisi vel doctrina illa

sua recepta fuerit vel satis magnus exercitus cives ad concordiam

compulerit: opus ut ille sperabat concivibus suis, praesertim vero

illis qui ab episcopis steterant, non ingratum. Quanquam enim

unicuique, illo tempore, scribere et edere theologica quae vellet

liberum erat, quia regimen ecclesiae (potestate declarandi quae

doctrinae essent haereses, ipsius regis authoritate sublata, episcopis

exutis, rege ipso trucidato) tum nullum erat, diligenter tamen cavit

ne quid scriberet non modo contra sensum scripturae sacrae sed etiam

contra doctrinam ecclesiae Anglicanae qualis ante bellum ortum

authoritate regia constituta fuerat. Nam et ipse regimen ecclesiae per

episcopos prae caeteris formis omnibus semper approbaverat, atque hoc

duobus signis manifestum fecit. Primo, cum in oppido Sti. Germani prope

Parisios morbo gravissimo lecto affixus esset, venit ad eum Mersennus,

rogatus a quodam amico communi ne amicum suum extra ecclesiam Romanam

mori pateretur. Is lecto assidens (post exordium consolatorium) de

potestate ecclesiae Romanae peccata remittendi aliquantisper disseruit,

cui ille 'Mi pater,' inquit. 'haec omnia jamdudum mecum disputavi,

eadem disputare nunc molestum erit: habes quod dicas amoeniora,--quando

vidisti Gassendum?' Quibus auditis, Mersennus sermonem ad alia

transtulit. Paucis post diebus accessit ad illum Dr. Johannes Cosenus,

episcopus (post) Dunelmensis, obtulitque se illi comprecatorem ad

Deum. Cui ille cum gratias reddidisset, 'Ita,' inquit, 'si precibus

praeiveris juxta ritum ecclesiae nostrae.' Magnum hoc erga disciplinam

episcopalem signum erat reverentiae.

Anno 1651 exemplaria aliquot illius libri, Londini recens editi, in

Galliam transmissa sunt, ubi theologi quidam Angli doctrinas quasdam

in illo libro contentas, tum ut haereticas tum ut partibus regiis

adversas, criminati sunt; et valuere quidem aliquamdiu calumniae

illae in tantum ut domo regia prohibitus fuerit. Quo factum est ut,

protectione regia destitutus, metuensque ne a clericis Romanis, quos

praecipue laeserat, male tractaretur, in Angliam conatus sit refugere.

Rediens in Angliam concionantes quidem invenit in ecclesiis sed

seditiosos; etiam preces extemporarias, et illas audaces et nonnunquam

blasphemas; symbolum autem fidei nullum, decalogum nullum; adeo ut

per tres primos menses non invenerit quibuscum in sacris communicare

potuerit. Tandem ab amico ductus ad ecclesiam a suo hospitio[1684]

plusquam mille passus distantem ubi pastor erat vir bonus et doctus,

qui et coenam Domini ritu ecclesiastico administravit, cum illo

in sacris communicavit. Alterum hoc signum erat non modo hominis

partium episcopalium sed etiam Christiani sinceri; nam illo tempore

ad ecclesiam quamcunque legibus aut metu cogebatur nemo. Quae igitur

episcopo cuiquam cum illo causa irae esse potuit, nisi ei qui neminem a

se dissentire pati per superbiam posset?

Interea doctrinam ejus academici et ecclesiastici condemnabant fere

omnes; laudabant nobiles, et viri docti, ex laicis. Refellebat nemo:

conati refellere, confirmabant. Scripsit enim non ex auditione et

lectione ut scholaris, sed ex judicio proprio cognita et pensitata

omnia, sermone puro et perspicuo, non rhetorico. Stantem inter amicos

et inimicos quasi in aequilibrio, fecerunt illi ne ob doctrinam

opprimeretur, hi, ne augeretur. Itaque fortuna tenui, fama doctrinae

ingenti, in patroni sui, comitis Devoniae, hospitio per caeterum vitae

tempus perpetuo delituit, studio vacans geometriae et philosophiae

naturalis; ediditque jam senex librum quendam quem inscripsit _De

Corpore_, continentem Logicae, Geometriae, Physicae (tum sublunaris,

tum coelestis) fundamenta, deducens Logicam quidem a significatione

nominum, Geometriam autem et Physicam ex figurarum et effectuum

naturalium generationibus.

Hominis ergo neque genere neque opibus neque negotiis belli aut

pacis assueti vitam scribo et in publicum emitto, sed in omni

genere scientiae excellentis et fere singularis. Cujus ingenium ut

cognoscerent, partim etiam ut sua ostentarent, convenerunt <ad> eum

viri innumeri tum nostrates tum exteri, et inter illos nonnulli legati

principum aliique viri nobilissimi; adeo ut conjectura inde facta de

voluntate hominum eruditorum qui posthac erunt, non ingratum fore

posteritati existimavi si quem vidisse voluerunt illius vitam literis

posteritati tradiderim, praecipue quidem ut quae scientiis ille primus

addidit, deinde etiam caetera vitae ejus quae a lectoribus desiderari

posse videbuntur cognoscerent.

Quae scripsit de jure naturali, de constitutione civitatum, de jure

eorum qui summam habent potestatem, et de officiis civium, in libris

_Leviathan_ et _De Cive_ (quia domi forisque nota et maxime celebrata

sunt) praetereunda censeo.

In Physicis causam sensuum, praecipue visus, una cum doctrina

omni optica et natura lucis, refractionis reflectionisque causas

naturales, ignotas ante, primus demonstravit, in libro _De Homine_.

Item causas qualitatum sensibilium nimirum colorum, soni, caloris, et

frigoris. Somnia autem et phantasmata quae antea pro spiritibus et

mortuorum animis habebantur et rudi vulgo terriculamenta erant, omnia

profligavit. Causam autem aestuum marinorum et descensionis gravium,

a motu quodam telluris praecipue derivavit. Nam phaenomena illa omnia

ad motum refert, non ad rerum ipsarum potentias intrinsecas neque ad

qualitates occultas, ut ante illum omnes physici. De motu autem in

libro _De Corpore_ satis fuse scripsit et profundissime. In Ethicis

ante illum nihil scriptum est praeter sententias vulgares. At ille

mores hominum ab humana natura, virtutes et vitia a lege naturali, et

bonitatem[1685] maliciamque actionum a legibus civitatum, derivavit.

In Mathematicis principia geometriae nonnulla correxit; problemata

aliquot difficillima, a summis geometris (ab ipsis geometriae

incunabulis) summo studio frustra quaesita, invenit, nimirum haec--

1º. arcui circuli lineam rectam, areae circuli quadratum aequale,

exhibere, idque variis methodis--in diversis libris.

2º. datum angulum dividere in data ratione;

3º. cubi ad sphaeram rationem invenire--in _Problematibus Geometricis_.

4º. inter duas rectas datas medias continue proportionales invenire

quotcunque--in _Problematibus Geometricis_.

5º. polygonum regulare describere quotcunque laterum--in _Roseto_.

6º. centrum gravitatis invenire quadrantis circuli et bilinei quod

continetur arcu quadrantis et subtenta ejus--in _Roseto_.

7º. centra gravitatis invenire paraboli-formium omnium, in libra _De

Corpore_.

Haec omnia primus construxit et demonstravit, et praeterea alia multa

quae (quia legentibus occurrent et minoris sunt) praetereo.

Facient opinor haec ut vita ejus non indigna videatur quae tum ad

exteros tum ad posteros scientiarum studiosos transmittatur, praesertim

hoc tempore, cum scribuntur vulgo vitae obscurorum hominum nulla

virtute insignium, desiderante nemine.

Scripsit praeterea, circa annum aetatis suae octagesimum, historiam

belli civilis Anglicani inter regem Carolum primum et parlamentum ejus,

anno ...; item ortum et incrementa potestatis pontificiae, carmine

Latino, versuum duûm millium, sed non sinebant tempora ut publicarentur.

Silentibus tandem adversariis, annum agens octagesimum, <pri>mum,

Homeri Odyssea edidit a se conversum in versus Anglicanos, ...; deinde,

proximo, etiam Iliada; denique Cyclometriam, annum agens <...>gessimum

primum, integram nondum editam.

Quod ad formam attinet, vultu erat non specioso sed cum loqueretur non

ingrato. Effigies ejus ad vivum a pictore excellente descripta, qualis

erat anno aetatis suae septuagesimo, in conclavi regis Caroli secundi

conservatur. Extant etiam ejusdem imagines ab aliis pictoribus diversis

temporibus factae rogatu amicorum in Anglia non paucae et in Gallia

aliquot.

Natura sua et primis annis ferebatur ad lectionem historiarum et

poetarum; et ipse quoque carmen tentavit, nec (ut plurimi judicabant)

infoeliciter. Postea autem cum in congressu quodam virorum doctorum,

mentione facta de causa sensionis, quaerentem unum quasi per contemptum

'quid esset sensus?' nec quemquam audivisset respondentem, mirabatur

quî fieri potuerit ut qui sapientiae titulo homines caeteros tanto

fastu despicerent suos ipsorum sensus quid essent ignorarent. Ex eo

tempore de causa sentiendi saepe cogitanti, forte fortunâ mentem subiit

quod si res corporeae et earum partes omnes conquiescerent aut motu

simili semper moverentur[1686]sublatum iri omnium rerum discrimen et

(per consequens) omnem sentionem, et propterea causam omnium rerum

quaerendam esse in diversitate motuum: atque hoc principio usus est

primo. Deinde, ut cognosceret varietates et rationes motuum, ad

geometriam cogebatur, et a principiis suis ingenio suo theoremata

illa quae supra commemoravi foeliciter demonstravit. Tantum interest

inter illos qui proprio genio et illos qui in archivis veterum aut ad

quaestum docentium scientiarum veritatem quaerunt.

In colloquiis familiaribus jucundus erat, praeterquam illorum qui

ad illum venerant disputandi causa contra ea quae jam ediderat

(nec revocari poterant) de jure summarum potestatum civili aut

ecclesiastico; nam cum his vehementius aliquando disputabat quam erat

necessarium.

Naturaliter apertus erat, et inter adversarios qui multi potentesque

erant innocentia magis quam consilio tutus.

Justiciae erat cum scientissimus, tum tenacissimus. Nec mirum, cum

esset pecuniae neglegentissimus, et pro tenuitate fortunarum suarum

ultra modum beneficus. Sed beneficio patronorum suorum et regis optimi

dulcissimique Caroli secundi satis copiose senex vixit.

=William Holder= (1616-1697/8).

[1687]William Holder[FY], D.D., the ...d son[1688] of ... Holder;

his mother's mayden name was Brudenell. He was borne the ... in

Nottinghamshire; went to schoole at ...; went to Pembroke-hall[1689] in

Cambridge, where he had a Greeke-scholar's place. Anno <1636/7>, Artium

Baccalaureus; anno <1640> Artium Magister.

About 1640, he maried ... the ... daughter of <Christopher> Wren, deane

of Windsore and rector of Knowyll in Wiltshire.

Anno Domini 1642, had his institution and induction for the rectorie of

Bletchington in com. Oxon.

In the troublesome times he was with his father-in-lawe Wren at the

garrison of Bristowe. After the surrender of it to the Parliament, he

lived ... year at Knowyll with him.

Anno about 1646[1690], he went to Bletchington to his parsonage,

where his hospitality and learning, mixt with great courtesie, easily

conciliated the love of all his neighbours to him. The deane came with

him thither, and dyed and is buryed there.

He was very helpfull in the education of his brother-in-law, Mr.

Christopher Wren (now knighted), a youth of a prodigious inventive

witt, and of whom he was as tender as if he had been his owne

child, who[1691] gave him his first instructions in geometrie and

arithmetique, and when he was a young scholar at the University of

Oxford, was a very necessary and kind friend.

The parsonage-house at Bletchington was Mr. Christopher Wren's home,

and retiring-place; here he contemplated, and studied, and found-out

a great many curious things in mathematiques. About this house[1692]

he made severall curious dialls, with his owne handes, which are still

there to be seen. ☞ Which see, as well worthy to be seen.

But to returne to this honest worthy gentleman--he is a good poet. I

have some very good verses (about 100) in Latin on St. Vincent's-rocks

and the hott-well, neere Bristowe. He is very musicall, both

theorically and practically, and he had a sweet voyce. He hath writt an

excellent treatise of musique, in English, which is writt both _doctis

et indoctis_, and readie for the presse. He is extremely well qualified

for his[1693]place, of Sub-Deane of the King's Chapell, to which he was

preferred[1694] anno 167<4>, as likewise of the Sub-Almoner, being a

person abhorring covetousnes, and full of pitty[1695].

Anno 16--(vide his ...) ... Popham (the only son of ... Popham,

admirall for the Parliament), being borne deafe and dumbe[1696], was

sent to him to learne to speake, which he taught him to doe: by what

method, and how soon, you may see in the Appendix concerning it to

his _Elements of Speech_, 8vo, London, printed <1669>. It is a most

ingeniose and curious discourse, and untouched by any other; he was

beholding to no author; did only consult with nature. This booke I

sent to Mr. Anthony Lucas, at Liege, who very much admires it and I

have desired him to translate it into French. Dr. John Wallis unjustly

arrogates the glory of teaching the sayd young gentleman to speake, in

the Philosophical Transactions, and in Dr. Robert Plott's History of

Oxfordshire; which occasioned Dr. Holder to write a ... against him, a

pamphlet in 4to, 167-.

He has good judgement in painting and drawing.

In anno <1652> he was made a prebendary of Ely. Anno <1663> had the

parsonage of <Northwold> in Norfolk.

Brief Lives, Vol. 1 · 第 29 / 35 段