Posuit sub ista, non gravi, caput terra
Ille, ipsa quem mors arrogare vix ausa
Didicit vereri, plurimumque suspenso
Dubitavit ictu, lucidos procul vultus,
Et sidus oris acre procul prospectans.
Cui literarum fama cum dedit lumen,
Accepit, atque est ditior suis donis.
Cujus serena gravitas faciles mores
Muliere novit; cujus in senectute
Famaeque riguit, et juventa fortunae.
Ita brevis aevi, ut nec videri festinus;
Ita longus, ut nec fessus. Et hunc mori credis?