O felix nimis illa, et nostrae nobile nomen
Invidiae volucris, facili quae funere surgens
Mater odora sui, nitidae nova fila juventae,
Et festinatos peragit sibi fata per ignes.
Illa, haud natales tot tardis mensibus horas 5
Tam miseris tenuata moris, saltu velut uno
In nova secla rapit sese, et caput omne decoras
Explicat in frondes, roseoque repullulat ortu.
Cinnameos simul illa rogos conscenderit, omnem
Laeta bibit Phoebum, et jam jam victricibus alis 10
Plaudit humum cineresque suos.
Heu, dispare fato
Nos ferimur; seniorque suo sub Apolline phoenix
Petrensis mater, dubias librata per auras
Pendet adhuc, quaeritque sinum in quo ponat inertes 15
Exuvias, spoliisque suae reparata senectae
Ore pari surgat, similique per omnia vultu.
At nunc heu nixu secli melioris in ipso
Deliquium patitur!
At nunc heu lentae longo in molimine vitae 20
Interea moritur! Dubio stant moenia vultu
Parte sui pulchra, et fratres in foedera muros
Invitant frustra, nec respondentia saxis
Saxa suis; moerent opera intermissa, manusque
Implorant. 25
Succurre piae, succurre parenti,
O quisquis pius es. Illi succurre parenti,
Quam sibi tot sanctae matres habuere parentem.
Quisquis es, o tibi, crede, tibi tot hiantia ruptis
Moenibus ora loqui. Matrem tibi, crede verendam 30
Muros tam longo laceros senioque situque
Ceu canos monstrare suos. Succurre roganti.
Per tibi plena olim, per jam sibi sicca precatur
Ubera, ne desis senio. Sic longa juventus
Te foveat, querulae nunquam cessura senectae. 35