Ut magis in mundi votis aviumque querelis
Jam veniens solet esse dies, ubi cuspide prima
Palpitat, et roseo lux praevia ludit ab ortu;
Cum nec abest Phoebus, nec Eois laetus habenis
Totus adest, volucrumque procul vaga murmura mulcet:
Nos ita; quos nuper radiis afflavit honestis 6
Relligiosa dies; nostrique per atria coeli--
Sacra domus nostrum est coelum--jam luce tenella
Libat adhuc trepidae fax nondum firma diei:
Nos ita jam exercet nimii impatientia voti, 10
Speque sui propiore premit.
Quis pectora tanti
Tendit amor coepti, desiderio quam longo
Lentae spes inhiant, domus o dulcissima rerum,
Plena Deo domus! Ah, quis erit, quis, dicimus, ille--
O bonus, o ingens meritis, o proximus ipsi, 16
Quem vocat in sua dona, Deo--quo vindice totas
Excutiant tenebras haec sancta crepuscula?
Quando,
Quando erit, ut tremulae flos heu tener ille diei, 20
Qui velut ex oriente suo jam altaria circum
Lambit, et ambiguo nobis procul anuit astro,
Plenis se pandat foliis, et lampade tota
Laetus, ut e medio cum sol micat aureus axe,
Attonitam penetrare domum bene possit adulto 25
Sidere, nec dubio pia moenia mulceat ore?
Quando erit, ut convexa suo quoque pulchra sereno
Florescant, roseoque tremant laquearia risu?
Quae nimium informis tanquam sibi conscia frontis
Perpetuis jam se lustrant lacrymantia guttis? 30
Quando erit, ut claris meliori luce fenestris
Plurima per vitreos vivat pia pagina vultus?
Quando erit, ut sacrum nobis celebrantibus hymnum
Organicos facili et nunquam fallente susurro
Nobile murmur agat nervos; pulmonis iniqui 35
Fistula nec monitus faciat malefida sinistros?
Denique, quicquid id est quod res hic sacra requirit,
Fausta illa et felix--sitque o tua--dextra, suam cui
Debeat haec Aurora diem. Tibi supplicat ipsa,
Ipsa tibi facit ara preces. Tu jam illius audi, 40
Audiet illa tuas. Dubium est, modo porrige dextram,
Des magis, an capias: audi tantum esse beatus,
Et damnum hoc lucrare tibi.
Scis ipse volucres
Quae rota volvat opes; has ergo, hic fige perennis 45
Fundamenta Domus Petrensi in rupe, suamque
Fortunae sic deme rotam. Scis ipse procaces
Divitias quam prona vagos vehat ala per Euros;
Divitiis illas, age, deme volucribus alas,
Facque suus nostras illis sit nidus ad aras: 50
Remigii ut tandem pennas melioris adeptae,
Se rapiant, dominumque suum super aethera secum.
Felix o qui sic potuit bene providus uti
Fortunae pennis et opum levitate suarum,
Divitiisque suis aquilae sic addidit alas. 55