En tibi Musam, Praeceptor colendissime, quas ex tuis modo scholis, quasi
ex Apollinis officina, accepit alas timide adhuc, nec aliter quam sub
oculis tuis jactitantem.
Qualiter e nido multa jam floridus ala
Astra sibi meditatur avis, pulchrosque meatus
Aerios inter proceres, licet aethera nunquam
Expertus, rudibusque illi sit in ardua pennis
Prima fides, micat ire tamen, quatiensque decora
Veste leves humeros, querulumque per aera ludens
Nil dubitat vel in astra vagos suspendere nisus,
At vero simul immensum per inane profundis
Exhaustus spatiis, vacuoque sub aethere pendens,
Arva procul sylvasque suas, procul omnia cernit,
Cernere quae solitus: tum vero victa cadit mens,
Spesque suas, et tanta timens conamina, totus
Respicit ad matrem, pronisque revertitur auris.
Quod tibi enim haec feram, vir ornatissime, non ambitio dantis est, sed
justitia reddentis; neque te libelli mei tam elegi patronum, quam
dominum agnosco. Tua sane sunt haec et mea; neque tamen ita mea sunt,
quin si quid in illis boni est, tuum hoc sit totum, neque interim in
tantum tua, ut quantumcumque est in illis mali, illud non sit ex integro
meum. Ita medio quodam et misto jure utriusque sunt, ne vel mihi, dum me
in societatem tuarum laudum elevarem, invidiam facerem; vel injuriam
tibi, ut qui te in tenuitatis meae consortium deducere conarer. Ego enim
de meo nihil ausim boni mecum agnoscere, nedum profiteri palam, praeter
hoc unum, quo tamen nihil melius, animum nempe non ingratum tuorum
beneficiorum historiam religiosissima fide in se reponentem. Hoc
quibuscumque testibus coram, hoc palam in os coeli meaeque conscientiae
meum jacto effero me in hoc ultra aemuli patientiam. Enim vero
elegantiore obsequio venerentur te, et venerantur scio, tuorum alii:
nemo me sincero magis vel ingenuo poterit. Horum denique rivulorum,
tenuium utcunque nulliusque nominis, haec saltem laus erit propria, quod
suum nempe norint Oceanum.