Dum vires refero vomitus et nobile munus,
Da mini de vomitu, grandis Homere, tuo.
Nempe olim, multi cum carminis anxia moles
Vexabat stomachum, magne Poeta, tuum;
Aegraque jejuno tenuebat pectora morsu,
Jussit et in crudam semper hiare famem:
Phoebus, ut est medicus, vomitoria pocula praebens,
Morbum omnem longos expulit in vomitus.
Protinus et centum incumbunt toto ore Poetae,
Certantes sacras lambere relliquias.
Quod vix fecissent, scio, si medicamen ineptum
Venisset misere posteriore via.
Quippe per anfractus caecique volumina ventris
Sacra, putas, hostem vult medicina sequi?
Tam turpes tenebras haec non dignatur, at ipsum
Sedibus ex imis imperiosa trahit.