SUPER HAC RE AB IPSO LUDI MAGISTRO EDITUM, QUI DICITUR 'PRISCIANUS
VERBERANS ET VAPULANS.'
Sordes o tibi gratulamur istas,
O Musa aurea, blanda, delicata;
O Musa, o tibi candidas, suoque
Jam nec nomine, jam nec ore notas:
Sacro carmine quippe delinitae
Se nunc, o bene nesciunt, novaque
Mirantur facie novum nitorem.
Ipsas tu facis o nitere sordes.
Sordes o tibi gratulamur ipsas.
Si non hic natibus procax malignis
Foedo fulmine turpis intonasset,
Unde insurgeret haec querela vindex,
Docto et murmure carminis severi
Dulces fortiter aggregaret iras?
Ipsae o te faciunt nitere sordes:
Sordes o tibi gratulamur ipsas.
Quam pulchre tua migrat Hippocrene!
Turpi quam bene degener parenti!
Foedi filia tam serena fontis.
Has de stercore quis putaret undas?
Sic o lactea surge, Musa, surge;
Surge inter medias serena sordes.
Spumis qualiter in suis Dione,
Cum prompsit latus aureum, atque primas
Ortu purpureo movebat undas.
Sic o lactea surge, Musa, surge:
Enni stercus erit Maronis aurum.