Felices, properatis io, properatis, et altam
Vicistis gyro sub breviore viam.
Vos per non magnum vestri mare sanguinis illuc
Cymba tulit nimiis non operosa notis,
Quo nos tam lento sub remigio luctantes
Ducit inexhausti vis male fida freti.
Nos mora, nos longi consumit inertia lethi;
In ludum mortis luxuriemque sumus.
Nos aevo et senio et latis permittimur undis;
Spargimur in casus, porrigimur furiis.
Nos miseri sumus ex amplo spatioque perimus;
In nos inquirunt fata, probantque manus;
Ingenium fati sumus, ambitioque malorum.
Conatus mortis consiliumque sumus.
In vitae multo multae patet area mortis[95]
. . . . .
Non vitam nobis numerant, quot viximus anni:
Vita brevis nostra est; sit licet acta diu.
Vivere non longum est, quod longam ducere vitam:
Res longa in vita saepe peracta brevi est.
Nec vos tam vitae Deus in compendia misit,
Quam vetuit vestrae plus licuisse neci.
Accedit vitae quicquid decerpitur aevo,
Atque illo brevius, quo citius morimur.