Ergo veni; quicunque ferant tua signa timores,
Quae nos cunque vocant tristia, Christe, veni.
Christe, veni; suus avulsum rapiat labor axem,
Nec sinat implicitas ire redire vias;
Mutuus attonito titubet sub foedere mundus,
Nec natura vagum dissona volvat opus.
Christe, veni; roseos ultra remeare per ortus
Nolit, et ambiguos Sol trahat aeger equos.
Christe, veni; ipsa suas patiatur Cynthia noctes,
Plus quam Thessalico tincta tremore genas;
Astrorum mala caesaries per inane dolendum
Gaudeat, horribili flore repexa caput;
Sole sub invito subitae vis improba noctis
Corripiat solitam, non sua jura, diem;
Importuna dies, nec Eoi conscia pacti,
Per desolatae murmura noctis eat.
Christe, veni; tonet Oceanus pater, et sua nolit
Claustra vagi montes sub nova sceptra meent.
Christe, veni; quodcunque audet metus, audeat ultra
Fata id agant, quod agant; tu modo, Christe, veni.
Christe, veni; quacunque venis mercede malorum.
Quanti hoc constiterit cunque venire, veni.
Teque tuosque oculos tanti est potuisse videre!
O tanti est te vel sic potuisse frui!
Quicquid id est, veniat. TU MODO, CHRISTE, VENI.