_Nec velut hic Publicanus._ Luc. xviii. 11.
Istum? vile caput! quantum mihi gratulor, inquis,
Istum quod novi tam mihi dissimilem!
Vilis at iste abiit sacris acceptior aris:
I nunc, et jactes hunc tibi dissimilem.
_Nor even as this publican._
Him, 'vile wretch!' Ah, myself how much I pride
That I am utterly unlike to him!
The 'vile wretch' leaves God's altar justified:
Now go and boast thou art unlike to him. G.