(El Gerder.)
Finiĝis varmega jam tago,
Kaj nokto agrabla fariĝis,
Sub ombra cipreso, ĉe lago
Diino de Zorgo sidiĝis.
El ruĝa argilo Diino
Malgaje figuron skulptadis,--
Kaj luno, de nokto reĝino,
De blua ĉiel' rigardadis.
Jen Zeŭso al bela Diino
Parolis kun dia favoro:
«Rakontu, malgaja knabino,
Pri via doloro en koro.»
«Ho, Zeŭso, Diino rediras:
Alportu al mi vi plezuron!
De vi mi nur solan deziras:
Vivigu vi mian figuron!»
--Volonte! Mi vin kontentigos:
Viviĝas figuro jam via!...
Sed tamen de nun mi devigos,
Ke estu eterne ĝi mia!--
«Ho, ne! Al li Zorgo parolas:
Figuron mi longe skulptadis,
Al vi mi ĝin cedi ne volas,
Ĉar ĝin mi por mi preparadis!
Por mi ĝin restigu!» korege
Ŝi Zeŭson potencan admonis.
--Ho, ne! mi ĝin amas varmege,
Al ĝi ĉar animon mi donis!--
«Pro kio disputon vi tenas?»
Subite la Ter' al li diras:
«Al mi ĝi sen dub' apartenas,
Ĉar tera en teron foriras!»
Kaj dioj disputis senfine,
Ĉar cedi neniu deziris
Figuron argilan,--sed fine
Al Kron' ili ĉiuj ekiris.
«Ĉar unu al dua ne volis
Figuron vi tiun-ĉi cedi,--»
Grizhara Saturn' elparolis:
«Vi kune ĝin povas posedi.»
«Aŭskultu-do, dioj: nur kiam
Ĝi mortos, anim' apartenos
Al Zeŭso potenca,--kaj tiam
Jam Ter' ĝian korpon alprenos.
Kaj vi, ho, de Zorgo Diino,
Ĝin povas posedi ĝis morto!...»
Mi pensas, ke tia difino
Similas al homa la sorto?...