O, Holland, ek hou van jou,
Ek hou van jou jonge gesig,
As Lente in Meimaand met sonneskyn trou
Op velde, met kleure verlig.
Ek hou van jou oeroue stoere gelaat
By winter, as newels jou wimpers beslaat,
En mistige sluiers, deur wolke gespan,
Die son uit jou oë vir maande verban.
Ek hou van jou edele trekke, wat Tyd
Gemerk het met tekens van vrugbare stryd:
Kon dyke, kanale en duine praat,
- Dié rimpels, getuiend van wil en daad,--
’n Ewige lag sou jou mond versier,
Vir altyd sou jy oorwinning vier!
O, Holland, ek hou van jou,
Ek hou van jou dyke-gees,
Wat eie vryheid en aard wil behou
En weier om slaaf te wees.
Die see is jou vyand, die see is jou vrind,
Jy weet om sy mag aan jou wil te verbind,
Jy spook met die water en bou ’n dyk
En rustig daaragter bewoon jy die slyk;
Maar roep een: te wapen, die vyande kom!
Dan draai jy jou swaard na die anderkant om,
En saam met jou rol, oor die weilande heen,
Jou magtige vyand, die vyand teen!
Met dyke keer jy die see uit jou land,
En vér van jou grens bly die oorlogsbrand.
OP DIE DOOD VAN PRESIDENT STEYN.
(† 28 Nov. 1916).
Nog rooi van die weemoed van gister,
Daar ween onse oë alweer!
O, het dan die laggende toekoms
Sy rug na oos toegekeer?
Onder honderde, honderde bome
Word die mooistes en grootstes gekap,
En die struikgewas tier om hul stamme
En swelg in die aarde se sap.
Daar lui weer die onheil ’n doodsklok,
Die aarde ontsluit weer haar skoot:
’n Soon, ’n broer, ’n vader,
’n Vriend van sy volk is dood!
Toe, lui maar, o noodlot, die doodsklok,
Toe, graaf maar ’n diepe graf,
Jy ontroof ons tog nimmer ons hoop nie,
Sy gees neem jy nooit van ons af!
DIE SLAG BY BLOEDRIVIER.
(16 Desember, 1838).
Die Ooste gloei. Dit is die dag,
Wat vóór die Ooster-poorte wag
En aarsel om die donker waas,
Wat voor sy oog hang, weg te blaas:
Want o, wat sal sy oog aanskou--
Dan bloed, dan bloed, dan moord en rou?
Maar nee, hy skeur die sluier oop....
Dáár word Suid-Afrika gedoop!
Wat is dit, wat ek ginds gewaar,
Daar langs die donker berge, dáár?
Dit is Dingaan se swarte drom,
Dit is Dingaan! Die Soeloes kom!
Gryp, Trekker, gryp jou kruit en roer
En staan jou man, jou naam is Boer!
Beskawing moet hier segevier,
Of Afrika is vir die dier’!
Hul kom! hul kom met woede aan,
Soos vuur, in hoë gras geslaan,
Wat, op die wind se vlug gedraag,
Al knett’rend oor die grassaad jaag,
En vir geen pad of vóórbrand stuit;
Die vlamme-arrems gryp vooruit,
Verteer al wat hul beet kan kry,
Tot as alleen nog orig bly.
Hul kom! hul kom soos aasvoëls aan,
Die wye vlerke oopgeslaan,
En bek en pote rooi gekleur
Van prooi, nog pas uiteengeskeur.
O hoor hoe dreun dit, soos hul kom!
Dit woel en wemel rond en om,
Van skildvel, assegaai, barbaar!
Van Soeloes, Soeloes aan mekaar!
Hul storm! hul storm! die swarte drom,
En skreeu en bokspring soos hul kom.
Maar in die Treklaër is dit stil,
Want elke Boer weet, wat hy wil:
Sy oog hou wag; sy hart herhaal
Die vroom gelofte elke-maal,
En naas hom staan sy Sanna klaar,
Die kruit en koeëls lê by mekaar.
Hul kom! hul kom!.... maar ry aan ry
Stort neer om daar vir goed te bly.
Die Sanna’s bulder, die osse brul
En hardloop rond, met angs vervul;
Dit kletter hier, dit knetter daar,
Dit reën as’gaaie op die laër.
Hul kom! hul kom!.... maar deins weer trug,
Hul kom!.... maar kom met weifelsug
Hul kom!.... maar weifel, weifel weer,
Hul kom!.... dit was die laaste keer.
Dis _moed_, wat volhou na begin,
_Vertroue_ is dit, wat oorwin.
Sou vier maal honderd Trekkers dan
Vir twaalf maal duisend Kaffers kan
Verslaan? Aanskou die water maar,
Aanskou die sloot, die vlakte dáár:
Drieduisend lyke lê daar rond!....
Pretorius alleen is lig gewond.--
O hart, wat blydskap het gesmaak,
Wie kan die trotse dag genaak,
Van Afrika’s beskawingsdoop,
En koud bloed deur sy hart laat loop?
Ja, Stem van donker Afrika,
_Ons_, wat jou naam met eer moes dra,
Ons woon hier op ’n werelddeel,
Ons moes regeer, en is verdeel!