O, koud is die windjie
en skraal!
En blink in die dof-lig
en kaal--
so wyd as die Heer se genade--
lê die velde in ster-lig en skade.
En hoog in die rande,
versprei in die brande,
is die grassaad aan ’t roere
soos wenkende hande.
O, treurig die wysie
op d’ooswind se maat,
soos die lied van ’n meisie
in haar liefde verlaat!
In elk grashalm se vou
blink ’n druppel van dou,
en vinnig verbleek dit
tot ryp in die kou.