Van toen af begon voor Thea een heel ander leven. De meeste meisjes
hadden diep gevoeld, hoe baldadig, hoe onrechtvaardig, ja hoe wreed ze
geweest waren. Toen de eerste indruk van Thea’s woorden voorbij was,
werden ze wel weer wat drukker en lastiger, maar vergeleken bij
vroeger, was het toch heel rustig in de klasse en Thea, die met hart en
ziel onderwijzeres geworden was, en in het begin van haar loopbaan zoo
bitter teleurgesteld was, voelde zich nu werkelijk gelukkig in haar
werkkring. Wel kostte het volbrengen van haar taak haar voortdurend
groote inspanning, maar daar zag ze niet tegen op, als de resultaten
maar goed waren.
En die waren goed, de meisjes begonnen haar te interesseeren, ze stelde
niet alleen belang in hun leeren, maar ook in de vorming voor hun
karakters, dat laatste zelfs vooral hield haar veel bezig. Het eenige,
werkelijk oproerige element in haar klasse was nog altijd Louise, die
het haar niet vergeven kon, dat ze haar invloed op de meisjes gefnuikt
had en dan ook niet naliet haar te plagen, als de gelegenheid daartoe
zich voordeed.
Thea deed haar best ook dien weerspannigen geest voor zich te winnen,
maar tot nog toe was haar dat niet best gelukt.
Het mooiste van de zaak was, dat Louise van Thea begon te houden, dat
ze inzag, hoe goed haar onderwijzeres het met haar meende en dat ze
voelde, hoe rechtvaardig en welwillend deze steeds was. Maar ze wilde
dat niet bekennen. Het kostte haar soms moeite, Thea door kleinigheden
te plagen, maar de gedachte, wat de meisjes er wel van zeggen zouden,
als ze zich overwonnen verklaarde, hield haar terug te handelen, zooals
haar hart haar ingaf.
Spoedig kwam ook de wrevel weer boven en drong de goede opwelling
terug. Daarenboven kon ze niet uitstaan, dat Thea blijkbaar niet om
hare onaardigheden gaf, als het niet te erg was, nam deze er totaal
geen notitie van, alleen als ze het tegenover de andere meisjes niet
laten kon, strafte ze haar en dan voelde Louise zich vernederd, te
meer, daar geen der meisjes haar partij meer opnam.
In den grond van de zaak had Thea diep medelijden met Louise. Ze zag in
haar één van die moeielijke karakters, die zichzelve in den weg zijn,
die geen liefde weten op te wekken en daardoor weinig liefde
ondervinden.
En het kind had geen ouders meer en geen broers of zusters!
Telkens nam Thea zich voor, haar door vriendelijkheid en welwillendheid
tot zich te trekken, maar telkens stuitte ze op het wantrouwen, dat
zoo’n groote plaats in Louise’s hart innam.
Deze kon niet begrijpen, dat iemand zich, enkel uit belangstelling voor
haar persoon, moeite voor haar zou geven en als Thea vriendelijk tegen
haar was, dacht ze dadelijk, dat het een manier was, om te trachten
haar te temmen en geen last meer van haar te hebben.
Zoo ging de tijd voorbij, zonder dat onderwijzeres en leerling elkander
veel nader kwamen, tot op een dag Louise in de klasse ontbrak.
„Weet iemand ook, waarom Louise er niet is?” vroeg Thea.
„Ja juffrouw,” antwoordde een der meisjes, „ze is ziek.”
„Wat scheelt haar?”
„Ik weet het niet, ze hoestte al lang en nu heeft ze koorts.”
Toen Louise eenige dagen daarna nog steeds afwezend was, besloot Thea
haar eens te gaan opzoeken. Ze dacht er aan, dat het meisje bij
vreemden in huis was en dat ze wel eens gehoord had, dat ze het daar
niet zoo heel prettig had. Misschien kon ze nog wat voor haar doen, arm
kind, zij, die zoo bijzonder aan Vader, Moeder, broertjes en zusjes
gehecht was, had zoo’n medelijden met het weesje, dat hare ouders bijna
niet gekend had.
Dien middag had ze juist vrij van school en tegen een uur of twee
stapte ze naar de straat, waar ze gehoord had, dat Louise woonde. Eerst
ging ze nog even naar een bloemenwinkel, om eenige mooie rozen te
koopen.
Ze zag een beetje tegen dat bezoek op, ze wist niet zeker, of het
Louise aangenaam zou zijn. Ze vreesde zelfs van niet, maar ze zou meer
dan ooit haar best doen, dat hartje te ontdooien, misschien was dit een
gelegenheid en zou ze slagen. In ieder geval wilde ze het probeeren.
Ze schelde aan en op haar verzoek, even bij Louise te mogen gaan, werd
ze in een soort spreekkamertje gelaten. Het meisje, dat haar opengedaan
had, zou eens gaan hooren, of Louise bezoek mocht ontvangen.
Toen ze alleen gelaten was, keek Thea eens rond. Een klein, ongezellig
kamertje, niets dan een tafel en een paar stoelen bevattend, en een
plank, waarop ze Louise’s schoolboeken zag staan. Op tafel een
inktkoker, verder niets.
Het meisje kwam terug en zei, dat mevrouw dadelijk bij haar zou komen,
of ze even wachten wilde.
Eenige oogenblikken later trad een net gekleede, maar stijve dame
binnen, die zich voorstelde als mevrouw Asser.
Thea maakte zich bekend als juffrouw van Welderen, Louise’s
onderwijzeres op school en vroeg wat haar eigenlijk scheelde en hoe het
met haar ging.
„Wat zal ik u zeggen, juffrouw, ze heeft waarschijnlijk kou gevat en
heeft nu koorts en hoest leelijk. Ze is hard ziek, maar het is haar
eigen schuld, ze wil nooit luisteren. Als ik haar aanraad niet op den
tocht te gaan zitten, zal ze het juist doen. U zult ook wel ondervonden
hebben, welk een moeilijk meisje het in den omgang is.”
Thea keek naar het gezicht tegenover haar. Het was wat koud en streng,
maar toch niet geheel onsympathiek en ze dacht, dat hier waarschijnlijk
ook al weer een elkaar niet begrijpen de schuld was van de weinige
hartelijkheid, die blijkbaar tusschen deze vrouw en haar pupil bestond.
„Een moeielijk karakter heeft ze,” beaamde Thea, „vooral moeielijk voor
zichzelve, ik heb een gevoel van medelijden met haar.”
Mevrouw Asser lachte een beetje sarcastisch.
„Medelijden behoeft u niet met haar te hebben, ze heeft het bij ons
heel goed, maar ze is in hooge mate eigenzinnig en brutaal en u
begrijpt, dat mijn man en ik, die voor haar opvoeding moeten zorgen,
dat zooveel mogelijk tegen moeten gaan.”
Thea kreeg een kleur, mevrouw Asser begreep haar niet, ze had niets
willen zeggen, dat deze kwetsen kon.
„Mag ik even bij haar gaan?” vroeg ze, om het gesprek een andere
wending te geven.
„Jawel, als u er lust in heeft. U zult er niet veel aan hebben, want ze
heeft steeds koorts en ligt meestal stil, zonder veel te spreken. Ik
geloof, dat ze liefst alleen is.”
„Ik wil haar toch graag even goeden dag zeggen en haar deze bloemen
brengen.”
„Goed, zooals u wil, mag ik u dan even voorgaan.”
Mevrouw Asser stond op en Thea volgde haar naar boven, naar het
kamertje van Louise.
Ook hier trof Thea de keurige netheid, maar nog meer de groote
ongezelligheid.
Louise lag met haar hoofd afgewend, toen Thea binnentrad en draaide het
niet om, voor deze haar goeden dag zei.
Toen keek ze verrast op.
„U hier?” en hare, van koorts verhitte wangen kleurden zich nog
donkerder.
„Ja beste, ik wilde zelf eens zien, hoe het eigenlijk met je was, ik
mis je al een dag of vijf op school.”
Louise glimlachte een beetje ondeugend.
„U zult het wel rustig gehad hebben, nu uw plaaggeest er niet was.”
Thea liet dit gezegde als ongehoord voorbij gaan en gaf haar de rozen,
die ze voor haar meegebracht had.
Louise’s gezichtje look op.
„Wat prachtige rozen, zijn die voor mij?”
„Ja, ik dacht, dat ze je pleizier zouden doen.”
„En U hebt die voor mij meegebracht?”
„Vin’ je ze zoo mooi? Heb je een vaasje om ze in te zetten?”
Louise scheen deze vraag niet te hooren.
„Juffrouw van Welderen brengt bloemen voor mij mee,” dacht ze, „stel je
voor, zij brengt rozen voor mij mee.”
Daarna keerde ze haar gezicht naar den muur en toen Thea, die bij
gebrek aan een vaas de bloemen in het waterglas gezet had, zich weer
tot haar wendde, zag ze, dat ze bitter lag te schreien. Het bed schudde
er van en Thea boog zich niet weinig ontsteld over haar heen.
„Louise, kind, wat doe je nu? Wat scheelt er aan?”
Louise schreide door en niet goed wetend, wat te doen, stond Thea met
haar glas met rozen in de hand bij het bed en zei zoo iets van nu
bedaard zijn en op te houden met schreien, daar ze anders niet bij haar
durfde blijven, bang haar te veel op te winden.
Het snikken verminderde, een van koortshitte gloeiende hand greep de
hare en drukte die stevig.
Thea beantwoordde dien handdruk hartelijk en zei, zoo opgewekt ze kon,
ofschoon ze zelf moeite had, haar aandoening te bedwingen:
„Zal ik het glas met rozen op je nachttafeltje zetten? Kun je ze zoo
goed zien? Wil ik nu nog een oogenblikje bij je blijven praten, of ben
je daar te moe voor?”
Louise, die nu bedaard was, zei heel graag een beetje met haar te
willen praten. Ze verveelde zich zoo, ze sprak niemand dan mijnheer en
mevrouw.
„Zijn die nogal aardig voor je, nu je ziek bent?” vroeg Thea.
„O jawel, mevrouw zorgt goed voor me, maar ze houdt niet van me en
mijnheer ook niet. Ik geloof, dat niemand van me houdt,” en de tranen
begonnen al weer te vloeien.
Thea greep haar hand.
„Ik denk, dat je je daarin vergist, beste, en als het zoo was.... maar
laten wij daar nu niet over praten, als je weer beter bent, moet je mij
eens komen opzoeken, dan bespreken wij dat alles eens samen en dan
ontdekken we misschien wel, dat hier een misverstand aan het werk is.
Heeft geen van de meisjes je eens opgezocht?”
„Neen, nog niet, maar ik ben ook nog pas vijf dagen ziek. Ik heb
niemand gezien, dan mijnheer en mevrouw Asser en den dokter. Dat is een
lieve man.”
„Ja? Wie is je dokter?”
„Dokter Heger.”
„Heger? Ik heb als kind veel met een jongen gespeeld, die Heger heette,
ja, zelfs als schoolmeisje kwam ik nog bij zijne ouders aan huis. Toen
ik zoowat veertien jaar was, zijn ze verhuisd. Is het eene jonge
dokter?”
„Ja, hij is nog jong, hoe oud weet ik natuurlijk niet precies.”
„Het zou best kunnen, dat het dezelfde was, weet je ook, of hij Karel
heet?”
„Dat kan, want hij heeft een K. voor Heger staan. Hoe grappig, dat u
hem gekend hebt. Mag ik het hem vertellen? Het is zoo’n lieve man.”
Daar had Thea niets tegen, want ze wilde wel eens graag weten, of hij
dezelfde was, waar ze als kind mee gespeeld had. Het zou best mogelijk
zijn, want hij was een jaar of zes ouder dan zij.
Na nog een poosje met Louise gepraat te hebben, ging ze weg, maar niet
voordat ze beloofd had, spoedig terug te komen. Louise drong er op aan,
haar den eerst volgenden vrijen middag terug te zien en zoo gebeurde
het, dat Thea tweemaal in de week even naar haar patiëntje ging, om
haar wat afleiding te geven.
De ziekte van Louise duurde veel langer, dan men gedacht had, maanden
lang kwam de koorts bij tusschenpoozen terug, wat haar erg verzwakte,
maar eindelijk bleef die toch weg en toen kwam het er maar op aan, haar
weer op krachten te brengen.
Meermalen ontmoette Thea bij haar ziekbed den dokter, die toch
werkelijk haar vroegere speelkameraad bleek te zijn.
„Vindt u hem ook niet lief?” vroeg Louise eens, toen ze reeds
herstellende was en de dokter hen juist verlaten had met de belofte,
dat ze nu spoedig geheel beter zou zijn.
Thea kleurde een beetje.
„Zeker, een heel aardige dokter, wat is hij altijd vriendelijk voor
je.”
Louise keek haar lachend aan.
„Hij is ook bijzonder vriendelijk tegen u, vindt u niet? Weet u wat zoo
grappig is? Dat hij altijd op de middagen komt, dat u me bezoekt.”
Thea had het opeens druk met het verschikken van een paar bloemen, die
ze voor Louise had meegebracht.
Louise’s woorden omtrent den dokter negeerend, zei ze:
„Nu moet ik je toch eens wat grappigs vertellen, dat vanochtend op
school is voorgevallen. Je moet weten, ik vertelde bij de geschiedenis
van de Egyptenaren van het balsemen der lijken en dat er vele mummies
teruggevonden waren, die nu in musea bewaard werden. Ik zei toen ook,
dat men in Leiden, in het museum van Oudheden verscheidene mummies had
en dat het wel eens interessant was, ze te gaan zien.
„Toen vroeg Coba Stevens, of daar veel menschen naar kwamen kijken en
toen ik zei van ja, merkte ze op, dat het toch niet pleizierig voor de
familie was, dat die lijken daar zoo tentoongesteld werden.”
Louise moest hartelijk lachen en Thea had haar doel bereikt en het
gesprek een andere wending gegeven.
„Ze dacht zeker, dat de familie van Ramses den Groote in den Haag
woonde, hè, juffrouw, wat heb je toch domme kinderen!”
„Meer onnadenkend, als ze nagedacht had, vóór te spreken, zou ze zoo’n
onzin niet gezegd hebben.”
„Vertel u me nog eens iets, van toen u in Brussel was?” vroeg Louise.
Thea had haar namelijk een en ander verteld van hare eerste
leerlingetjes, vooral van Constance, om haar te beduiden, dat er wel
meer meisjes waren, die het niet in alle opzichten naar hun zin hadden.
„Hebt u in lang iets van Stans gehoord?”
„Ja, ik heb juist eergisteren een brief van haar gehad. Ze maakt het
goed en vindt het leven op kostschool wel prettig, nu ze er aan gewend
is. Ze vindt het vooral heerlijk, onder andere meisjes te zijn, eerst
was haar dat wel vreemd, maar nu vindt ze het heel gezellig. Ze voelde
zich thuis zoo eenzaam.”
„Ja, je eenzaam voelen is vreeselijk, dat weet ik bij ondervinding. Ik
kan er tegenop zien, weer beter te zijn, nu ik ziek ben, is iedereen
wel lief voor me, maar als ik beter ben, zal dat natuurlijk weer uit
zijn.”
„Dat behoeft heelemaal niet. Het zal heusch van jezelf afhangen,
mevrouw Asser heeft je toch goed verzorgd en je zegt zelf, dat je niet
gedacht had, dat ze zoo hartelijk kon zijn.”
„Ja, juffrouw, maar als ik in bed lig en me ziek en zwak voel, is er
zoo weinig gelegenheid om in botsing te komen. Ik ben zoo bang, dat ik,
als ik beter ben, weer brutaal en koppig word en dat ze dan weer
allemaal het land aan me krijgen.”
Thea moest even lachen.
„Maar Louise, alsof je brutaal en koppig moet zijn. Malligheid, hoor,
ik weet zeker, dat je heel lief kunt zijn, als je wilt en ik hoop ook,
dat het je voortaan aan den wil niet ontbreken zal. Je zult eens zien,
hoeveel gelukkiger je dan zult zijn.”
Louise antwoordde niet, ze lag stil over de woorden van Thea na te
denken. Daarbij keek ze naar het vriendelijke, lieve gezicht van haar
juffrouw, zooals ze Thea nu in gedachte noemde en ze begreep niet, hoe
ze haar ooit had kunnen plagen.
„Wil u me helpen?” vroeg ze, „het zal heusch heel moeielijk voor me
zijn. Nu ik weer sterker word, voel ik den lust tot weerspannigheid
alweer bij me opkomen. Maar ik zal mijn best doen, ik zal altijd u
hebben op school, om mij te helpen, dat is ten minste één troost.”
Thea kuste haar en zei, dat ze nu moest zien een beetje te slapen. Zij
zelf moest weg, ze had Vader beloofd hem nog wat voor te lezen voor het
eten en het werd al laat. Ze stopte haar eens lekker in en verliet haar
toen.
Op weg naar huis liep ze er over te peinzen, dat het niet voor heel
lang zou zijn, dat ze Louise nog les zou geven. Bij die gedachte
helderde haar gezicht op, als bij iets heerlijks en toch hield ze
bepaald van Louise en wilde niets liever, dan haar helpen.
Maar ze had een zoet geheim, een geheim, dat nu nog alleen Vader,
Moeder en Ita kenden, maar dat over eenige dagen geen geheim meer zijn
zou.
En Karel wilde niet lang wachten met trouwen. Waarom zou hij ook, hij
had een goed bestaan en verlangde haar als zijn vrouwtje in huis te
mogen voeren. Wat een gelukskind was ze toch, maar ze zou haar
beschermelingetje niet vergeten, al was ze getrouwd, zou ze toch de
handen niet van haar aftrekken, ze bleven immers in dezelfde stad
wonen.
Ze was Louise eigenlijk grooten dank verschuldigd, als die niet ziek
was geworden en ze haar niet bezocht had, had ze misschien Karel niet
meer ontmoet en dan....
„Waarom lach je zoo genoegelijk,” hoorde ze eensklaps Ita vragen, die
haar achterop gekomen was, „zeker iemand gezien?”
Thea stak haar arm door dien van haar zuster.
„Zou er wel een gelukkiger mensch op de wereld zijn, dan ik, Iet?”
vroeg ze.
„Een gewichtige vraag,” lachte Ita, „waarop ik maar niet zoo dadelijk
een antwoord kan geven. Vraag er Karel eens naar, misschien weet die er
bescheid op.”