At ang anghel ay naghubad ng kanyang pagkalupa at nagbihis ng liwanag;
ang mga mata ng tao ay nangasilaw sa liwanag na yaon. Naglakas ng
kanyang tinig na parang galing sa langit at nagsabing; _At aking
naunawa, na ang tao ay hindi nabubuhay sa kanyang mga sariling
kailangan, kundi nabubuhay sa pag-ibig_.
Hindi alam ng ina ang bubuhay sa kanyang mga anak; hindi alam ng
barini ang kailangan; hindi alam ng sinumang tao na kung buhay sa
gabi, ay mangangailangan ng bota o kung patay ay sandalyas.
Ako'y nabuhay sa pagkatao, hindi sapagka't kinandili ko ang sarili,
kundi sapagka't inibig ng isang naglalakad at ng asawa niyaon;
nangahabag sa akin at ako'y inibig. Nangabuhay ang mga ulila sapagka't
nagkaroon ng isang babae na nagtaglay sa kalooban ng maningas na
pag-ibig. Nabubuhay ang mga tao, hindi sapagka't kinandili nila ang
sarili, kundi sapagka't ang pag-ibig ay kumandili sa kalooban ng mga
tao.
Alam ko kapagkaraka, na pinagkalooban ng Diyos ang mga tao ng buhay at
inibig niyang sila'y mangabuhay: ngayo'y napag-unawa ko na ayaw ang
Diyos, na ang tao ay mabuhay na mag-isa, at dahil dito ay inilihim
niya sa isa't isa ang kailangan. Ibig niya na ang bawa't isa ay
mabuhay sa ikagagaling ng mga iba at dahil dito ay inihahayag niya sa
isa't isa ng paminsan ang makabuluhan sa sarili at pati ng sa iba.
Napag-unawa ko nga na ang mga tao na may paniwalang nabubuhay sa
sariling sikap, ay hindi nga nabubuhay kundi sa ngalang pag-ibig. Ang
nabubuhay sa pag-ibig ay nabubuhay sa Diyos at ang Diyos ay nananahan
sa kanya, dahil sa ang Diyos ay pag-ibig.
At ang anghel ay umawit ng pagpupuri sa Panginoon; umuga ang bahay sa
kanyang tinig, nabuksan ang bubungan at isang haliging apoy, ay
napailanlang sa kalawakan.
--Si Semel, ang asawa at ang kanyang mga anak ay paraparang nagsiluhod
sa lupa. Ang Anghel ay nagbukadkad ng kanyang malalaking pakpak at
umilanlang sa langit.
Ng pagsaulan ng malay-tao si Semel ay namasdan niyang ang bahay ay
gaya rin ng dati na walang linalaman liban sa kanya at sa mga dating
nangaroon.