X.

[Sidenote: [Fol. 46b.]]

[Sidenote: As soon as the sun was gone down the “reeve” was told

to pay the workmen. To give each a penny. The first began to

complain.]

The date of þe daye þe lorde con knaw,

Called to þe reue “lede pay þe meyny,

Gyf hem þe hyre þat I hem owe,

& fyrre, þat non me may repreue, 544

Set hem alle vpon a rawe,

& gyf vchon i{n}-lyche a peny.

Bygyn at þe laste þat sta{n}deȝ lowe,

Tyl to þe fyrste þat þ{o}u atteny;” 548

& þe{n}ne þe fyrst by-go{n}ne to pleny

& sayden þat þay hade trauayled sore,

Þese bot an [h]oure hem con streny,

V{us} þy{n}k v{us} oȝe to take more. 552

[Sidenote: Having borne the heat of the day he thinks that he

deserves more. The lord tells him that he agreed only to give

him a penny.]

More haf we serued v{us} þy{n}k so,

Þat suffred han þe dayeȝ hete,

Þe{n}n þyse þat wroȝt[e] not houreȝ two,

& þ{o}u dotȝ hem v{us} to cou{n}terfete. 556

Þe{n}ne sayde þe lorde to on of þo,

“Frende no wrang[19] I wyl þe ȝete,

Take þat is þyn owne & go;

& I hyred þe for a peny a grete, 560

Quy bygy{n}neȝ þ{o}u now to þrete;

Watȝ not a pené þy couenau{n}t þore?

Fyrre þe{n} couenau{n}de is noȝt to plete,

Wy schalte þou þe{n}ne ask more? 564

[Sidenote 19: MS. _wanig_.]

[Headnote: THE APPLICATION OF THE PARABLE.]

[Sidenote: The last shall be first, and the first last.

The maiden applies the parable to herself.]

More weþ{er} louyly is me my gyfte

To do wyth myn quat so me lykeȝ?

Oþ{er} elleȝ þyn yȝe to lyþ{er} is lyfte,

For I am goude & no{n} by-swykeȝ.” 568

“Þ{us} schal I,” q{uod} kryste, “hit skyfte,

Þe laste schal be þe fyrst þat strykeȝ,

& þe fyrst þe laste, be he neu{er} so swyft,

For mony ben calle[d] þaȝ fewe be mykeȝ.” 572

Þ{us} pore men her part ay pykeȝ,

Þaȝ þay com late & lyttel wore,

& þaȝ her sweng wyth lyttel at-slykeȝ,

Þe merci of god is much þe more. 576

[Sidenote: [Fol. 47a.]]

[Sidenote: She came to the vine in eventide, and yet received

more than others who had lived longer.]

“More haf I of ioye & blysse here-i{n}ne,

Of ladyschyp gret & lyueȝ blom,

Þen alle þe wyȝeȝ i{n} þe worlde myȝt wy{n}ne

By þe way of ryȝt to aske dome. 580

Wheþer wel nygh[t] now I con bygy{n}ne,

In euentyde in-to þe vyne I come,

Fyrst of my hyre my lorde con my{n}ne,

I watȝ payed anon of al & sum; 584

Ȝet oþ{er} þer werne þ{a}t toke more tom,

Þat swange & swat for long ȝore,

Þat ȝet of hyre no þynk þay nom,

Parau{n}t{er} noȝt schal to ȝere more.” 588

[Sidenote: The father says that his daughter’s tale is

unreasonable.]

Then more I meled & sayde apert,

“Me þynk þy tale vnresou{n}able,

Goddeȝ ryȝt is redy & eu{er} more rert,[20]

Oþ{er} holy wryt is bot a fable; 592

I{n} sauter is sayd a verce ouerte

Þat spekeȝ a poy{n}t determynable,

‘Þ{o}u quyteȝ vchon as hys desserte,

Þ{o}u hyȝe ky{n}g ay p{re}termynable,’[21] 596

Now he þat stod þe long day stable,

& þ{o}u to payment com hym byfore,

Þe{n}ne þe lasse i{n} werke to take more able,

& eu{er} þe lenger þe lasse þe more.” 600

[Sidenote 20: _ert_ (?).]

[Sidenote 21: MS. p{er}termynable.]

[Headnote: GOD IS NO NIGGARD.]

Early English Alliterative Poems in the West-Midland Dialect of the Fourteenth Century · 第 47 / 191 题