Quandoquidem divino praecepto animarum Rectoribus mandatum sit oves suas
agnoscere, easque pascere verbo Dei, sacramentis, atque exemplo bonorum
operum, idcirco ii ad personalem in suis Dioecesibus vel Ecclesiis
residentiam obligantur; sine qua injunctum sibi officium defungi per se
ipsos minime possent. Porro pastoralis residentiae debitum quovis
tempore Ecclesia Dei asserere atque urgere non destitit; cujus
sollicitudinis luculenta exhibent testimonia non modo veteres canones,
sed et sacrosancta Tridentina Synodus Sess. VI. cap. 1. de Refor. et
Sess. XXIII. de Ref. cap. 1. ac novissime Summus Pontifex Benedictus
XIV. qui Constitutione _ad Universae Christianae Reipublicae statum_
edita die 3 Septembris 1746, residentiae obligationem et inculcavit
sedulo et disertissime explicavit.
Quod si ubique locorum Pastores animarum pro officii sui ratione
continenter in medio gregis vivere oportet, ad id potiori etiam titulo
illi tenentur quibus animarum cura demandata est in locis Missionum.
Cum enim fideles in Missionibus graviora passim subire cogantur
pericula, dum minora ut plurimum iis praesto sunt adjumenta virtutum,
peculiari ac praesentissima indigent vigilantia atque ope Pastorum. Haud
igitur mirum si sacro Consilio Christiano Nomini Propagando nil fuerit
antiquius quam datis etiam Decretis curare ut a se dependentes Episcopi
Vicariique Apostolici in suis Missionibus, quoad fieri posset, absque
ulla interruptione residerent. Quam quidem in rem eo usque pervenit
Sancta Sedes, ut laudatis Praesulibus sub gravissimis poenis
prohibuerit, ne Pontificalia munia in aliena Dioecesi vel Districtu
etiam de consensu Ordinarii ullo modo peragerent.
At quoniam, hisce non obstantibus, haud raro contingit ut Praelati
Missionum inconsulta Sede Apostolica et absque vera necessitate aut
causa canonica perlonga suscipiant itinera, ex quo non mediocria
commissae illis Missiones pati possunt detrimenta, propterea
Eminentissimi ac Reverendissimi Patres Sacrae hujus Congregationis in
generalibus comitiis habitis die 21 Januarii hujus anni expedire
censuerunt, ut in memoriam revocarentur praedictorum Praesulum canonicae
sanctiones circa Pastorum residentiam, nec non Decreta quae circa
ejusdem obligationem edita sunt pro locis Missionum, ne quis videlicet
in posterum Dioecesim aut Districtum cui praeest vel ad tempus relinquat
absque praevia licentia ejusdem S. Congregationis. Quod quidem dum
Amplitudini Tuae significo ex mente Eminentissimorum Patrum, Decreta, de
quibus supra, addere non praetermitto (Num. 1).
Praeterea Eminentissimi ac Reverendissimi Patres in iisdem generalibus
comitiis statuerunt, utuniversis Episcopis, Vicariis, ac Praefectis
Apostolicis Missionum _Quaestiones_ transmittantur pro relatione
exhibenda Sacrae Congregationi de statu Dioecesium vel Missionum queis
praesunt. Cum enim ii omnes qui Missionibus praeficiuntur praedictam
relationem statis temporibus subjicere S. Sedi teneantur, voluit Sacrum
Consilium ut eam in posterum exigendam curent ad normam 55 Quaestionum
quae in adjecto folio continentur (Num. 2), utque in iis praesertim
accuratiores se praebeant, quae ad vitam, honestatem ac scientiam
sacerdotum referuntur.
Datum Romae ex Aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide die 24
Aprilis 1861.
Amplitudinis Tuae
AL. C. BARNABO, Praef.
R. P. D. Archiepiscopo Dublinensi.
Num. 1.
_Decreta et Declarationes S. Congregationis de Propaganda fide super
Residentia praesulum in locis missionum._