Etsi sancta omnia sancte tractanda sint, propterea quod ad
Deum pertineant qui essentialiter sanctus est, attamen
augustissimum Eucharistiae sacramentum sicut sacris
mysteriis omnibus absque ulla comparatione sanctitate
praeeminet, ita maxima prae ceteris veneratione est
pertractandum. Nil itaque mirum si tot Ecclesia diversis
temporibus ediderit decreta, quibus Sanctissimae
Eucharistiae delatio pro adjunctorum varietate vel
denegaretur omnino, vel ea qua par esset reverentia
admitteretur;[30] cum nihil antiquius fuerit Ecclesiae Dei
quam ut animarum profectum atque aedificationem debito cum
honore divinorum omnium divinissimi mysterii consociaret.
Haec porro prae oculis habens Sacrum hoc Consilium
Christiano Nomini Propagando, cum primum intellexit in
quibusdam istius regionis Dioecesibus consuetudinem seu
potius abusum invaluisse, ut Sacerdotes Sanctissimum
Sacramentum a mane usque ad vesperam secum deferrent ea
tantum de causa quod in aliquem forte aegrotum incidere
possent, ad Metropolitanos censuit scribendum, tum ut
consuetudinem illam ab Ecclesiae praxi omnino abhorrere
declararet, tum etiam ut ejus extensionem accuratius
deprehenderet. Responsa Archiepiscoporum brevi ad Sacram
Congregationem pervenerunt, ex quibus innotuit, multis in
locis de abusu illo gravem admirationem exortam esse, cum
aliqua in Dioecesi ne credibilis quidem videretur. Verum
non defuerunt Antistites qui illius existentiam ejusque
causas ingenue confessi sunt. Quare Eminentissimis Patribus
Sacri hujus Consilii in generalibus comitiis die 28
Septembris elapsi anni habitis omnia quae ad hanc rem
referebantur exhibita sunt perpendenda, ut quid Sanctissimi
Sacramenti debitus honor ac veneratio postularent in Domino
decerneretur. Omnibus igitur maturo examini subjectis,
statuerunt Eminentissimi Patres literas encyclicas ad
Archiepiscopos atque Episcopos istius regionis dandas esse,
quibus constans Ecclesiae rigor circa Eucharistiae
delationem commemoraretur. Voluit insuper S. C. ut singuli
Antistites excitarentur, quemadmodum praesentium tenore
excitantur, ad communem Ecclesiae disciplinam hac in re
custodiendam, quantum temporis ac locorum adjuncta nec non
inductarum consuetudinum ratio patiantur, ita tamen ut
sedulam navent operam ad veros abusus corrigendos atque
eliminandos. Quam quidem in rem censuerunt Patres
Eminentissimi apprime conferre frequentem celebrationem
sacrificii missae, quo videlicet Sacerdotes facile
necessitati occurrere possunt Sanctissimam Eucharistiam
secum per multos dies retinendi. Quae cum ita sint hortor
Amplitudinem Tuam ut in eum finem rurales aediculas
multiplicandas cures, atque talia edas decreta ex quibus
delatio Sanctissimi Sacramenti ad urgentes tantum causas,
atque ad actuale ministerii sacerdotalis exercitium
coarctetur, injuncta vero presbyteris stricta obligatione
semper in hisce casibus Sanctam Hostiam super pectus
deferendi. Denique decreverunt Eminentissimi Patres ut de
negotio isto gravissimo in Provincialibus Conciliis agatur,
quo nimirum Antistites eam in suis dioecesibus communem
normam inducere satagant, quam augustissimum Eucharistiae
mysterium decere existimaverint. Tandem Amplitudini Tuae
significare non praetermitto omnia et singula quae superius
decreta sunt Sanctissimo D. N. Pio PP. IX. per me relata
fuisse in audientia diei 3 Octobris elapsi anni, eaque a
Sanctitate Sua in omnibus adprobata fuisse atque apostolica
auctoritate confirmata.
Datum Romae ex Aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide
die 25 Februarii 1859.
Amplitudinis Tuae
Ad officia paratissimus
AL. C. BARNABO, Praef.
CAJET ARCHIEPISCOPUS THEBAR. Secretarius.
R. P. D. PAULO CULLEN,
Archiepiscopo Dublinensi.
1. _Ex dubiis propositis pro christianis Sinensibus._ Ad
propositum dubium "An sacerdotibus Sinensibus liceat in
itineribus quae longissima sunt secum deferre Eucharistiam
ne ea priventur?" Resp. Non licere. Qualificatores S. O. die
27 Martii 1665, et Eminentissimi approbarunt die 15 April.
1665.
2. Pro Gubernatoribus navium Lusitaniae qui singulis annis
in Indias orientales navigant, petentibus licentiam
deferendi sacramentum Eucharistiae, ne nautae et Rectores
sine Viatico decedant. Lecto memoriali et auditis votis
Sanctissimus supradictam petitionem omnino rejecit; ita
quod nec in posterum ullo modo de ea tractetur. S. C. S. O.
die 13 Julii 1660.
3. Bened. XIV. _Inter omnigenas_ "pro Incolis Regni Serviae
et finitimarum Regionum". "At ubi (sicuti ibidem legitur)
Turcarum vis praevalet et iniquitas, sacerdos stolam semper
habeat coopertam vestibus; in sacculo seu bursa pixidem
recondat quam per funiculos collo appensam in sinu reponat
et nunquam solus procedat, sed uno saltem fideli, in defectu
Clerici, associetur".
4. Honorius III. in cap. _Sane_ de celebratione Miss.
expresse habet de delatione Eucharistiae quod si "in
partibus infidelium ob necessitatem S. Viatici permittitur,
tamen extra necessitatem permittenda non est, cum hodie
Ecclesiastica lege absolute prohibitum sit ut occulte
deferatur. Occulte deferre in itinere, nequit moraliter
fieri absque irreverentia tanti sacramenti".
5. Verricelli de Apostolicis Missionibus Tit. 8. pag. 136.
expendit, "An liceat in novo Orbe Missionariis S.
Eucharistiam collo appensam secum in itinere occulte deferre
etc. et quidquid sit de veteri disciplina concludit hodie
universalis Ecclesiae consuetudine et plurimorum Conciliorum
decretis prohibitum est deferre occulte S. Eucharistiam in
itinere, nisi pro communicando infirmo, ubi esset timor et
periculum infidelium, et dummodo ad infirmum non sit nimis
longum iter sed modicum et unius diei".
6. Thomas a Jesu de procur. salut. omnium gentium lib. 7.
"non auderem Evangelii ministros qui in illis regionibus aut
aliis infidelium provinciis conversantes, si imminente
mortis periculo secum Viaticum, occulte tamen, deferrent,
condemnare".